Gelukkig wist ik nog niet alles

Want soms zie je meer als je nog niet alles weet.

Afgelopen weekend liep ik tijdens mijn wandeling door de regen. Niet bepaalt het weer waarbij je denkt: heerlijk, laat ik eens lekker naar buiten gaan. Maar goed, ik was toch al onderweg en nat was ik inmiddels ook. En toen verscheen er ineens een prachtige regenboog. Daar stond ik dan, met mijn natte jas, te genieten van iets wat ik waarschijnlijk niet had gezien als ik thuis op de bank was blijven zitten.

Tijdens die wandeling moest ik terugdenken aan iets wat ik afgelopen week op mijn werk had meegemaakt. En eigenlijk paste die regenboog daar verrassend goed bij.

Na drie weken vakantie op Lanzarote was ik weer aan het werk. Heerlijk om iedereen terug te zien, al dacht mijn mailbox daar duidelijk anders over. Die had zich tijdens mijn afwezigheid behoorlijk vermaakt. En dan lagen er ook nog rapportages en zorgplannen die ik moest bijlezen. Drie weken vakantie betekent blijkbaar ook drie weken leesvoer cadeau. Jammer dat daar geen cocktail bij wordt geserveerd.

Vroeger kon ik daar behoorlijk onrustig van worden. Ik wilde alles gelezen hebben voordat ik begon. Weten wat er speelde, wat er veranderd was en vooral wat ik kon verwachten. Zeker wanneer er een nieuwe gast kwam, vond ik het prettig om vooraf een zo compleet mogelijk beeld te hebben.

I

nmiddels heb ik geleerd om wat meer te vertrouwen op mijn ervaring en op wat ik zelf zie en hoor. Natuurlijk blijven zorgplannen en belangrijke informatie noodzakelijk om goede en veilige zorg te bieden. Maar ik hoef niet meer iedere mogelijke situatie van tevoren in mijn hoofd uit te werken. Meestal loopt het toch anders dan je bedacht had.

En dat bleek afgelopen week maar weer eens.

Er was een mevrouw op de dagbehandeling die al een paar keer eerder was geweest, maar die ik zelf nog niet had ontmoet. Omdat ik net terug was van vakantie, had ik haar volledige achtergrond en alle rapportages nog niet gelezen. De noodzakelijke informatie voor haar zorg was bekend, maar verder wist ik eigenlijk nog niet zo veel van haar.

Waar ik vroeger waarschijnlijk nog snel van alles had willen lezen, begon ik nu gewoon aan de kennismaking. Voor mij een nieuw gezicht, voor haar inmiddels een plek waar ze al een paar keer was geweest. We zouden samen wel ontdekken hoe het ging lopen.

De eerste momenten waren even zoeken. Dat is ook niet zo gek, want ook al ben je ergens eerder geweest, dat betekent natuurlijk niet dat je je meteen helemaal op je gemak voelt. Bovendien stond er nu iemand tegenover haar die ze nog niet kende. En laten we eerlijk zijn, zo'n Broeder Bartje moet je ook maar net treffen.

Maar gedurende de dag zag ik mevrouw steeds meer op haar gemak raken. Ze maakte contact, werd vrolijker en leek het zichtbaar naar haar zin te hebben. Wat mij vooral opviel, was wat een lieve en sociale vrouw er tegenover me zat. Dat beeld had ik niet uit een rapportage gehaald, maar zelf ontdekt door met haar bezig te zijn, te luisteren en vooral gewoon contact te maken.

Later die dag belde haar dochter om te vragen hoe het gegaan was. Een heel begrijpelijke vraag, want als je moeder ergens naartoe gaat, wil je natuurlijk weten of ze het naar haar zin heeft gehad. Ik vertelde hoe ik haar had ervaren, dat het begin wat onwennig was geweest, maar dat ze gedurende de dag steeds meer haar draai had gevonden.

En terwijl ik dat vertelde, besefte ik ineens iets. Ik vertelde haar dochter niet wat ik vooraf over haar moeder had gelezen, maar over de vrouw die ik die dag zelf had leren kennen. Zonder dat er vooraf al een uitgebreid beeld in mijn hoofd was ontstaan.

Aan het einde van de dag bracht ik mevrouw naar de taxi. Ik vroeg wanneer ze weer terugkwam en toen bleek dat ik er op een van haar volgende dagen niet zou zijn, vond ze dat jammer.

Nou, daar werd ik toch wel even blij van. Niet omdat ik mezelf nu zo'n geweldige Broeder Bartje vind, hoor. Al is een compliment natuurlijk altijd welkom. Maar vooral omdat we elkaar die ochtend nog helemaal niet kenden en er in een paar uur blijkbaar toch iets van vertrouwen was ontstaan.

Later bleef die dag nog wat door mijn hoofd spoken. Had ik dezelfde vrouw gezien als ik vooraf alles over haar had gelezen? Of was ik dan misschien onbewust op andere dingen gaan letten? Ik weet het niet, maar het zette me wel aan het denken.

Want wanneer je in een zorgplan leest dat iemand moeite heeft met bepaalde situaties, ben je daar automatisch alert op. En terecht. Alleen moeten we niet vergeten om ook te blijven kijken naar wat er op dat moment wél goed gaat. Iemand is tenslotte zoveel meer dan een diagnose of een beschrijving op papier.

Dat geldt trouwens ook voor mezelf. Geef mij na een slechte nacht eerst maar eens een kop koffie voordat je een rapportage over mijn gedrag gaat schrijven.

Natuurlijk blijf ik mijn zorgplannen en rapportages lezen. Daar hoeven mijn collega's zich geen zorgen over te maken. En ik hoop dat mijn leidinggevende deze blog ook helemaal uitleest voordat er ineens een gesprek in mijn agenda verschijnt. 😉

Maar deze ontmoeting herinnerde me eraan hoe belangrijk het is om naast alle informatie ook met een open blik naar iemand te blijven kijken.

En zo liep ik afgelopen weekend door de regen, met een glimlach naar die regenboog te kijken. Soms ben je zo bezig met wat je verwacht te zien, dat je bijna vergeet te kijken naar wat er werkelijk voor je staat.

Bart in de regen met een regenboog

Gelukkig keek ik deze keer gewoon even omhoog.

Broeder Bartje