Soms lees je een boek en vergeet je na een paar dagen alweer waar het eigenlijk over ging. En soms lees je een boek dat nog een tijdje met je meeloopt. Dat had ik met De wereld ligt aan je voeten van Jeroen van Veen. Ik las het boek in het vliegtuig onderweg naar Lanzarote en maakte het de eerste dag daar direct af. Eigenlijk kon ik het nauwelijks wegleggen. Ik dacht steeds: nog één hoofdstuk. Maar voor ik het wist zat ik alweer tientallen pagina’s verder. Dat gebeurt me eerl

Mijn oma en ik hadden een hechte band. Nu ze er niet meer is, merk ik dat die band ergens toch blijft bestaan. Niet de hele dag, maar juist in kleine momenten. Op zondagochtend bijvoorbeeld, als ik met een kop koffie in mijn hand voor het raam sta. Het is haar kopje. Van het bekende merk Boerenbont. Ik kijk naar buiten, neem even de tijd, en dan voelt het alsof ze dichterbij is dan anders. Misschien komt dat door al die kopjes koffie die we samen hebben gedronken. Ontelbaar v

Ik ben me er heel bewust van dat ik gezegend ben dat ik kan verbouwen. Jaren sparen en dan iets kunnen realiseren waar je van droomde, dat is luxe. En toch doet een verbouwing iets met me. Meer dan ik vooraf dacht. Niet eens door het stof of het lawaai, maar doordat alles ineens niet meer op zijn plek staat. Je routine klopt niet meer. Je huis voelt tijdelijk niet helemaal als thuis. En ondertussen lopen er voortdurend andere mensen in je huis. Hoe aardig ook, je vertrouwde p

Er zijn van die dingen die in de ouderenzorg veel groter zijn dan ze op het eerste gezicht lijken. Een kop koffie op het juiste moment. Een grapje op de gang. Een liedje van vroeger. En ja… ook een oranje tompoes. Want geloof me: op een afdeling doet een tompoes meer dan alleen zoet smaken. Rond Koningsdag zie je het gebeuren. Zodra die oranje tompoezen op tafel komen, gebeurt er iets. Mensen leven op. Er komen verhalen los. “Die bakte mijn moeder vroeger zelf.” “Met de kroni

Afgelopen week deden we bij Vier het Leven iets wat we nog niet eerder zo hadden gedaan. Normaal organiseren we avonden voor onze gasten, halen we mensen op en genieten we samen van een voorstelling. Dit keer wilde ik als locatiecoördinator in Eindhoven iets omdraaien. Niet met gasten op pad, maar met vrijwilligers zelf. Om elkaar beter te leren kennen, de verbinding te versterken en samen stil te staan bij een thema dat in mijn werk in de ouderenzorg vaak dichtbij komt: deme

Soms zit succes in iets heel kleins. Niet in een perfecte dienst of een groot compliment, maar in één zin op precies het juiste moment. Afgelopen week had ik zo’n moment. Ik merk dat ik in de ouderenzorg vaak gevoelig ben voor hoe contact loopt. Dat hoort misschien ook wel bij werken met mensen, maar bij mij komt dat soms extra binnen. Als een daggast kortaf reageert, boos doet of me negeert, blijft dat sneller hangen dan me lief is. Ook al weet ik best dat ik dat niet altijd

In mijn werk als verzorgende IG zie ik het vaak. Mensen die ergens naartoe leven. Een afspraak. Een moment. Iets waar ze zich aan vasthouden. Tot het ineens anders loopt. Deze keer stond ik zelf aan die kant. Eind december besloten we samen de run te gaan lopen. Een mooi doel om naartoe te werken. De maanden daarna stonden in het teken van trainen. Soms ging het soepel, soms was het vooral doorzetten. Toch bleef dat moment in mijn hoofd zitten. Daar doen we het voor. Tot mijn

Afgelopen vrijdag liep ik weer even door die bekende gang. Niet zoals anders, niet in mijn gewone ritme, maar gewoon… even een uurtje. Na een periode thuis te zijn geweest door ziekte. En eerlijk is eerlijk, ik vond het spannend. Je stapt toch weer een wereld binnen waar alles doorgaat. Waar collega’s doorwerken, waar daggasten hun dag hebben, waar het leven niet stil heeft gestaan omdat jij er even niet was. En ergens vraag je je dan af… pas ik er nog wel in, na die weken? M

Vandaag sta ik even stil. Niet langer, niet zwaarder dan nodig, maar wel bewust. Want vandaag is het Wereld Parkinson Dag. En eerlijk is eerlijk… ik moest even glimlachen toen ik hoorde waarom juist deze datum gekozen is. Het blijkt de geboortedag te zijn van James Parkinson, de arts die de ziekte voor het eerst beschreef. Moet je nagaan: je wordt geboren, doet je werk goed… en jaren later staat de hele wereld stil bij jouw naam. Dat is toch een vorm van “eeuwige dienst” waar

Komende dinsdag is het zover. Een moment waar ik al een tijdje naartoe leef. Ik mag terug naar het ziekenhuis om mijn dubbel J katheter te laten verwijderen. Alleen dat vooruitzicht geeft al een gevoel van opluchting. Tegelijkertijd merk ik dat er ook spanning zit. Misschien wel meer dan ik vooraf had gedacht. Het blijft een bijzondere verpleegkundige handeling… en laten we eerlijk zijn: ook een kwetsbare. Een plek waar je normaal gesproken niet zo snel bij stilstaat, laat st

Witte Donderdag, 1 april 2021. Zo’n datum die zich stilletjes in je hart nestelt en daar blijft zitten, alsof hij nooit meer weg wil. Mijn omaatje en ik zaten samen op de bank. Zoals zo vaak. Geen haast, geen gedoe. Gewoon een kopje koffie en samen kijken naar The Passion . Het soort avond dat nergens bijzonder lijkt, maar achteraf alles blijkt te zijn. En toen begon het. Freek Bartels zong: “Ik ben er voor jou.” Er gebeurde niets groots. Geen bliksemflits, geen engelenkoor

We zeggen het woord zo makkelijk. Alsof het erbij hoort. Alsof het vanzelf weer overgaat. Maar dat doet het niet altijd. De afgelopen periode heb ik het zelf ervaren. Niet een beetje ongemak, maar pijn die blijft. Ik ben geopereerd. Onverwacht. Zonder dat ik me erop kon voorbereiden. Geen tijd om eraan te wennen, geen ruimte om het rustig te laten landen. Het gebeurde gewoon. En ineens zat ik erin. Tot je daar ligt. Tot je lichaam iets anders zegt dan je hoofd. Na de operati

Soms, beste mensen, beginnen de mooiste dingen klein. Niet met tromgeroffel of groot vertoon, maar gewoon… met een kop koffie. Een tafel, een gesprek, een gedachte die nog wat onwennig op tafel ligt. Zo’n idee waarvan je zelf nog denkt: ach ja, leuk bedacht… maar eens zien wat ervan komt. En toch. Wat als juist dát het begin is van iets groters? De afgelopen tijd mocht ik het weer eens ervaren. Hoe bijzonder het is om mensen bij elkaar te brengen. Hoe een eenvoudig koffiemom

Afgelopen zondag. 08.00 uur. Ik word wakker met een zeurende pijn. Zo eentje die niet meteen schreeuwt, maar wel fluistert dat het mis is. En ergens wist ik het al. Dit is er zo eentje. Een niersteen. Dus hup, naar beneden. Pijnmedicatie erin en hopen dat het zakt. Maar nee. Dit was er niet eentje van even doorbijten. Rond 11.00 uur was de maat vol. Huisartsenpost gebeld. Niet stoer doen, gewoon aangeven dat het echt niet meer ging. En toen ging het snel. Via de huisartsen

Vandaag mogen we weer naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2026. Voor de één is het een vanzelfsprekend moment, voor de ander misschien iets waar men minder bij stilstaat. Maar stemrecht… dat is eigenlijk iets heel bijzonders. Als kind leerde ik dat al vroeg van mijn opa. Mijn opa was betrokken bij een lokale politieke partij in Uden, die toen Kerngroep ’90 heette. Politiek speelde bij ons thuis dus af en toe gewoon aan de keukentafel. Niet zwaar of ingew

Laatst werkte ik een dag op een andere locatie waar mensen met dementie komen. Voor mij geen onbekende omgeving, maar toch werd het een dag die me bijbleef. Rond het middaguur begon het al gezellig druk te worden aan tafel. De stoelen werden aangeschoven, de kommen soep stonden klaar en de geur van warme groentesoep vulde de ruimte. Iedereen zat al klaar en eerlijk gezegd had ik mijn lepel ook al bijna in mijn hand. Omdat ik de daggasten nog niet zo goed kende, wist ik alleen

Afgelopen vrijdag keek ik, zoals iedere ochtend, naar het whiteboard om de dag te beginnen. Even de datum opschrijven, planning erbij, daggasten in mijn hoofd langsgaan. Pas toen ik de datum opschreef viel het kwartje: vrijdag de 13e . Eerlijk gezegd ben ik er zelf niet zo mee bezig. Bijgeloof zit niet echt in mijn systeem. Maar toch… soms lijkt zo’n dag zich wel heel bijzonder te gedragen. Misschien had ik die datum toch beter niet zo groot op het bord moeten schrijven. Nog

Vandaag start de 91e Boekenweek, en wat is een mooier moment dan vandaag om zelf aan een nieuw schrijfavontuur te beginnen. Daarom schrijf ik deze blog, terwijl ik inmiddels ben gestart met het eerste hoofdstuk van onze roman. En waar kan dat beter dan in de zon, onder de appelboom die ik ooit van mijn omaatje heb gekregen. Afgelopen woensdag was het zover: onze tweede afspraak. Na onze eerste ontmoeting hadden we afgesproken dat we allebei goed zouden nadenken over het idee

Vorige week heb ik het hardlopen weer opgepakt. Een niersteentje, een flinke verkoudheid, daarna ook nog eens hooikoorts… en alsof dat nog niet genoeg was, hielp een uitvaart ook niet echt mee om te hardlopen. Soms loopt het leven even anders dan gepland. Daardoor moest ik het hardlopen een paar keer overslaan. Maar afgelopen week zat ik weer in mijn ritme: 3x per week de hardloopschoenen aan en gaan. Want 19 april komt steeds dichterbij. Sneller dan ik zelf kan rennen, lijk

Soms zit het grootste gebaar in iets heel kleins. Een kopje koffie. Een hand die je even vasthoudt. Of een eenvoudig fotoboek. Mijn omaatje. Klein van stuk, maar met een hart waar je u tegen zegt. Toen de dementie langzaam meer ruimte innam in haar hoofd, werd haar wereld steeds kleiner. Dagen liepen door elkaar. Soms keek ze me aan met ogen vol verwarring, verdriet dat ze zelf niet kon plaatsen. Maar wat bleef, was gevoel. De laatste twee jaren van haar leven maakte ik voor