Door Broeder Bartje Er zijn van die gesprekken waarbij je na een paar minuten eigenlijk al weet: hier zit iemand tegenover mij die zijn vak niet alleen uitoefent, maar het ook echt in zich draagt. Zo voelde het toen ik met Serge Waltmann sprak. Supervisor Guest Relations bij Stage Entertainment Nederland, maar bovenal iemand die zichtbaar plezier haalt uit het zorgen voor anderen. Terwijl de koffie voor ons stond en Serge vertelde over zijn werk, merkte ik dat ons gesprek ste

Er is iets waar ik de laatste tijd steeds vaker aan moet denken. Ik heb mezelf namelijk een doel gesteld: op 9 september wil ik fit op het podium staan. Een mooi doel, waar ik de afgelopen tijd serieus mee bezig ben. Maar eerlijk gezegd zit er voor mij nog iets meer achter dan alleen dat ene moment op 9 september. Als je in de ouderenzorg werkt en iedere dag tegen de mensen voor wie je zorgt zegt hoe belangrijk bewegen is, dan vind ik eigenlijk dat je zelf ook het goede voorb

We zijn thuis aan het verbouwen. En laat ik eerlijk zijn: ik krijg er af en toe ook een soort halve crisis-inzinking van. Hahaha. Alles staat op z’n kop, niks is meer zoals het was en waar je eerst gedachteloos naar een kast, stoel of deur liep, staat ineens een bouwemmer, een stuk hout of iets waarvan je niet eens weet waar het voor dient. Een verbouwing is blijkbaar niet alleen het vernieuwen van je huis, maar ook een kleine test voor je geduld en je vermogen om los te late

Sommige dinsdagen zijn gewoon nét even leuker. Gisteren ging ik eerst de wijk in om een daggast thuis te helpen met douchen. Mijn onwijs sexy witte Crocs zitten in de tas, extra sokken mee en gaan met die banaan! Bij meneer thuis eerst even gezellig een praatje gemaakt met zijn vrouw. Daarna naar de slaapkamer, waar meneer nog heerlijk in bed ligt. Als begroeting krijg ik een flinke zwaai met zijn arm omhoog. Meneer kijkt me aan en zegt: “Ik weet het niet hoor!” Nou, daar st

Afgelopen donderdag schoof ik aan bij Yvon Kanters om de laatste puntjes op de i te zetten voor de matineevoorstelling. Wat gaat dat een bijzondere middag worden! Naast de prachtige liedjes die Yvon gaat zingen, mag ik de voorstelling openen met een korte presentatie. Een mooie kans, maar ook eentje die behoorlijk spannend voelt. Toch kijk ik er vooral naar uit, want soms moet je iets doen wat buiten je comfortzone ligt. Tijdens ons gesprek deelde Yvon meteen allerlei waardev

De afgelopen weken werk ik op onze nieuwe locaties. Dat betekent veel nieuwe gezichten, nieuwe verhalen en vooral de kans om langzaam een band op te bouwen met de daggasten. Vertrouwen ontstaat niet van de ene op de andere dag; het groeit in de kleine momenten. Een praatje, een glimlach, een kop koffie of gewoon even samen stil zijn. Juist daarin zit voor mij de schoonheid van dit werk. Afgelopen maandag hoorde ik, nog voordat mijn dienst begon, dat de partner van een van onz

De afgelopen weken hebben mij iets geleerd waar ik eigenlijk liever niet achter was gekomen. Door de verhuizing naar een andere locatie, het werken op verschillende plekken en alle nieuwe indrukken merkte ik dat ik voortdurend op zoek was naar houvast. Op zichzelf waren het geen grote veranderingen, maar juist de optelsom ervan vroeg meer van mij dan ik had verwacht. Het zette me aan het denken. Ik ontdekte opnieuw dat ik niet zo comfortabel ben in het oncomfortabele. Misschi

Er zijn diensten waarvan ik na afloop denk: pffff… wat was dit nou weer? Vorige week had ik zo’n dienst. Eentje waarbij ik met hoofdpijn naar huis ging. Een daggast kwam al verward binnen. Mevrouw heeft dementie en door het samenkomen van drie locaties was haar vertrouwde omgeving ineens gevuld met veel nieuwe gezichten en nieuwe indrukken. Ik kan je vertellen: als je dementie hebt, zijn dat niet bepaald de beste ingrediënten voor een fijne dag. Mevrouw was boos en ontzettend

Drie weken zijn we nu onderweg op onze nieuwe locatie. Als mensen mij vragen hoe het gaat, is mijn antwoord eerlijk. Nee, nog niet zoals het zou moeten. Maar gaat het beter? Zeker. En dat is misschien wel de belangrijkste constatering. Verandering laat zich nu eenmaal niet afdwingen. Ze vraagt tijd, geduld en de bereidheid om elke dag opnieuw te kijken wat wél werkt. Wat mij hoop geeft, is de inzet van alle collega’s die de afgelopen weken hebben gewerkt. Samen zijn we aan he

Vorige week zat ik tijdens een middagdienst buiten met vier dames die leven met dementie. Drie van hen zaten gezellig bij mij aan tafel in de schaduw. Eén dame wilde liever in het zonnetje zitten. Dat vond ze veel fijner. En eerlijk gezegd snap ik dat ook wel. Met het mooie weer van de afgelopen tijd is een warm zonnetje soms precies wat je nodig hebt. We zongen samen oude liedjes en tussen de muziek door ontstonden de mooiste gesprekken. Het ging over vroeger, over kinderen

Mensen vinden wat van je. Dat is eigenlijk van alle tijden. Iedereen heeft een mening en tegenwoordig lijkt die ook sneller gedeeld te worden dan ooit. Soms is die positief en hartverwarmend, soms kritisch en soms gebaseerd op een paar seconden van een filmpje of een enkele foto. Doet dat iets met mij? Ja, natuurlijk. Ik zou niet eerlijk zijn als ik zou zeggen dat het me niets doet. Wat ik soms lastig vind, is dat mensen een oordeel vormen zonder dat ze volgens mij echt hebbe

Soms begint een nieuw hoofdstuk niet zoals je had gehoopt. De eerste week op onze nieuwe locatie zit erop en eerlijk is eerlijk: er waren momenten waarop ik dacht: Help… maar hoe dan? Een verhuizing betekent namelijk veel meer dan spullen van A naar B brengen. Je moet opnieuw je weg vinden, nieuwe routines ontdekken en samen wennen aan een andere omgeving. Dat brengt uitdagingen met zich mee, voor onze daggasten én voor ons als team. Als ik heel eerlijk ben, doet dat ook iets

Soms begint een gewone donderdag op een heel bijzondere manier. Met een kop koffie in mijn hand sloeg ik de krant open. Mijn oog viel direct op een artikel over ons werk bij Oktober. Terwijl ik verder las, voelde ik iets wat moeilijk onder woorden te brengen is. Blijdschap. Dankbaarheid. Maar bovenal trots. Niet op mezelf, maar op mijn collega’s. Op al die mensen die elke dag opnieuw met liefde, lef en toewijding het verschil maken voor mensen met dementie. Met een glimlach r

Een sticker die meer plakte dan alleen papier Soms ontstaan de mooiste momenten gewoon spontaan. Vandaag was onze laatste dag op de dagbehandeling Sparrenhof. Maandag verhuizen we met z’n allen tijdelijk naar de mooie locatie Rondeel in Bladel. Zo’n verhuizing brengt natuurlijk de nodige voorbereidingen met zich mee. Ik had bij de receptie gevraagd of ze stickers konden maken met ‘Rondeel’ erop. Het leek me handig dat we na onze dienst alle grote spullen alvast konden voorzie

Afgelopen weekend zat ik wat door mijn oude foto’s te scrollen. Ineens bleef ik hangen bij deze foto. Hij werd gemaakt in 2011, op de boot naar Finland. Ik moest er even om glimlachen. Een jongere versie van mezelf, vol plannen, zonder te weten wat de jaren daarna zouden brengen. Als iemand mij toen had verteld dat ik mijn hart zou verliezen aan de ouderenzorg, had ik dat misschien niet eens geloofd. Wat gaat de tijd toch snel. Afgelopen week had ik het daar nog over met een

Op de foto zie je twee tassen in mijn auto. Eén is mijn werktas. De andere bevat reservekleding, een handdoek en een paar Crocs. Sinds kort starten wij sommige dagdiensten in de wijk. We helpen mensen thuis met wassen, aankleden en het opstarten van de dag. Werk dat ik met veel plezier doe. Maar zoals veel collega's zullen herkennen, verloopt niet ieder zorgmoment volledig droog. 😉 Daarom heb ik standaard een extra set kleding, een handdoek en droge schoenen bij me. Je weet

Een aantal jaren geleden maakten wij als familie iets bijzonders mee met mijn oma. Deze ervaring liet ons zien hoe belangrijk het is om binnen de zorg te blijven zoeken naar oplossingen die het leven van mensen met dementie aangenamer maken. Voor mijn oma hadden we destijds een dementieradio aangeschaft. Dat bleek een groot succes. De herkenbare muziek bracht rust, plezier en herinneringen terug. Regelmatig zagen we haar meezingen of glimlachen bij liedjes uit haar jeugd. Het

Normaal rij ik oprecht elke dag met een glimlach naar mijn werk. Een glimlach van dankbaarheid, van plezier en van het gevoel dat ik mag bijdragen aan iets wat er écht toe doet. Tot vorige week maandag. Ineens veranderde die vertrouwde rit in een reis vol vragen. Het was spannend. Onzeker. Een tijd waarin je niet precies weet wat de toekomst gaat brengen. En laten we eerlijk zijn: onzekerheid is niet iets waar de meeste mensen naar uitkijken. We houden van duidelijkheid, van

Verandering. Alleen al het woord kan iets met je doen. In de zorg staan we aan de vooravond van veel veranderingen. Nieuwe werkwijzen, andere verwachtingen, technologische ontwikkelingen en een veranderende zorgvraag. Het zijn ontwikkelingen die invloed hebben op ons allemaal. Als ik eerlijk ben, merk ik ook dat verandering soms onrust met zich meebrengt. Dat is menselijk. We zijn vaak gewend aan wat vertrouwd is. We weten wat we hebben en niet altijd wat we krijgen. Verander

Gisteren was mijn werkdag anders dan anders. Ik stond niet op mijn vaste afdeling, maar mocht een dagje werken op Neffe 't Veld. Voordat ik daarheen ging, begon mijn ochtend bij een meneer thuis in Veldhoven die sinds oktober zorg van ons krijgt. Ik was bewust iets eerder vertrokken. Niet omdat het moest, maar omdat ik het belangrijk vind om eerst even kennis te maken. Een kop koffie, een praatje en elkaar rustig leren kennen. Zeker wanneer je voor het eerst bij iemand thuis