Soms zit het grootste gebaar in iets heel kleins. Een kopje koffie. Een hand die je even vasthoudt. Of een eenvoudig fotoboek. Mijn omaatje. Klein van stuk, maar met een hart waar je u tegen zegt. Toen de dementie langzaam meer ruimte innam in haar hoofd, werd haar wereld steeds kleiner. Dagen liepen door elkaar. Soms keek ze me aan met ogen vol verwarring, verdriet dat ze zelf niet kon plaatsen. Maar wat bleef, was gevoel. De laatste twee jaren van haar leven maakte ik voor

Normaal schrijf ik geen blog op dinsdag. Maar vandaag maak ik graag een uitzondering. Vanmorgen stond ik bij de wasstraat. Auto in de rij. Zon op mijn gezicht. Even wachten. Terwijl ik daar stond, kwam er een man naar mij toe. Hij was na mij aan de beurt. We stonden samen in het zonnetje. En zoals dat soms gaat, ontstond er een praatje. Gewoon twee vreemden. Die elkaar niet kenden. Maar wél een gesprek hadden dat bleef hangen. Geen grote onderwerpen. Geen zware kost. Gewoon a

Waarom wordt er een bepaalde keuze gemaakt? Waarom doet iemand wat hij doet? Waarom loopt iets anders dan ik had verwacht? Ik denk dat ik dat mijn hele leven al heb. Als ik begrijp waarom iets zo is, kan ik het laten rusten. Dan kan ik me erbij neerleggen. Dan komt er vrede. Maar als ik het niet snap… dan blijft het malen. Dan zoek ik. Dan wil ik duiden, verklaren, begrijpen. En nu ik ouder word, merk ik dat ik dat soms steeds lastiger vind. Laatst moest ik ineens aan mijn om

Vorige week had ik een afspraak. Niet zomaar een afspraak. Nee. Een oriënterend gesprek. En wie mij een beetje kent, weet: als er iets in mijn hoofd gaat kriebelen, dan blijft het kriebelen. Al een tijdje loop ik rond met de gedachte: zal ik weer een opleiding gaan doen? Nieuwe dingen leren. Mezelf uitdagen. Weer even student zijn. Maar ja… wat dan? Want eerlijk is eerlijk: ik vind dus véél leuk. Misschien wel té veel. Dus daar zat ik. Op de koffie bij Mirjam van den Boomen ,

Soms denk ik terug aan mijn omaatje. Een klein vrouwtje, met een groot hart. Maar ook een hart dat onrustig kon kloppen. Ze kon boos zijn. Verdrietig. In de war. Vooral toen haar wereld steeds kleiner werd door dementie. En toch… er was één sleutel die bijna altijd paste: muziek. Zodra ik haar lievelingsliedjes opzette, gebeurde er iets bijzonders. Haar ademhaling werd rustiger. Haar blik zachter. Haar handen, die eerst gespannen in elkaar geklemd zaten, begonnen soms zachtje

Lieve collega’s, Herkennen jullie dat? Dat je ’s ochtends opstaat en je lijf zachtjes “au” zegt, maar jij antwoordt: niet zeuren, er wachten mensen op me. Dat je nóg een rondje loopt. Nóg even blijft zitten bij die mevrouw die haar man mist. Nóg een kopje koffie inschenkt, terwijl je zelf al uren niet hebt gezeten. Want zorgen… dat doen wij. Met hart en ziel. In de ouderenzorg zijn we er altijd. Voor die meneer die ’s nachts bang is. Voor familie die het even niet meer weet.

broeder bartje aan de koffie Afgelopen week kregen we er een nieuwe daggast bij op de afdeling.En hoe vaak ik dit ook al heb meegemaakt eerlijk is eerlijk: het blijft spannend.   Ik voel het altijd weer in m’n buik.Is er een klik?Voelt iemand zich welkom genoeg om een beetje zichzelf te zijn?Past hij of zij tussen al die andere unieke verhalen, geuren, gewoontes, stiltes?   En weet je… die spanning benoem ik meestal ook gewoon.Dan zeg ik bijvoorbeeld:   “Weet je, ik vind dit

Annette & Bart Afgelopen woensdag had ik een koffieafspraak met ouderenpsycholoog, auteur en docent Annette Koens-Custers. Misschien ken je haar van haar prachtige roman  "Ik weet het nog" , een boek dat de wereld van de ouderenzorg op integere, warme wijze blootlegt.   We kwamen met elkaar in contact via LinkedIn, waar Annette me vorig jaar al een berichtje stuurde met de uitnodiging: “Zullen we eens een bakje koffie doen?” Geweldig toch, als iemand zomaar die brug slaat?  

Broeder Bartje & Omaatje Mijn omaatje had Alzheimer. Ze vergat dingen, dagen, momenten. Maar één ding vergat ze nooit: zorgen voor mij.   Elke keer als ik bij haar op bezoek kwam, was het steevast dezelfde vraag: “Bartje, heb je al gegeten?” En dat niet één keer. Geen twee keer. Gemiddeld zo’n twintig keer.   En weet je? Ik antwoordde elke keer opnieuw. Soms lachend, soms ontroerd. Want in die vraag zat geen vergeetachtigheid daar zat liefde.   Kwam ik zonder jas binnen, dan

Daar ben ik weer. Terug van vakantie. En inmiddels kan ik het gerust zeggen: de eerste week werken zit er alweer op. De koffers zijn uitgepakt, de was is gedaan en mijn hoofd is weer aardig geland. En weet je? Ik ben oprecht blij dat ik weer mag werken.Nog blijer was ik toen ik de daggasten weer zag. ALLEMAAL NOG IN LEVEN. Voor mijn vakantie had ik het nog zó duidelijk gezegd:“Geen gekke dingen doen hè, ik ben even weg.” Waarop zij natuurlijk direct reageerden met:“Ja maar Ba

vlinder Oma Soms kijk ik naar mijn enkel en glimlach ik. Daar, net boven mijn schoenrand, zit een klein, fijn veertje. Geen los veertje van een vogel die voorbijvloog, maar een tatoeage. Zwart, zacht, eenvoudig. Een blijvende herinnering aan mijn omaatje. Mijn oma was een bijzondere vrouw. Een dame met stijl, die haar haar keurig in de krul had, altijd een nette blouse droeg en nooit maar dan ook nooit iets zou hebben overwogen als… een tatoeage. Ze vond dat maar niks. Dat wa

Twee foto's van een kleine salamander op Lanzarote boven op een veger en blik in de zon, onder verscholen in een groene deurkier. Een ode aan Pimmetje, de onverwachte huisgenoot. Voor wie Pimmetje niet kent: lees vooral even terug wat ik drie maanden geleden schreef. Maar voor de snelle lezer Pimmetje is een salamandertje. Ja, echt waar. En voor iemand zoals ik, die spontaan een halve paniekaanval krijgt van alles met meer dan vier pootjes of zonder poten überhaupt, is dat be

Ik ben nu twee weken op Lanzarote.Twee weken van wandelen, ademen, kijken.Twee weken op een eiland dat ik inmiddels goed ken.Zwart van de lava, kaal van de zon. Dor en droog zo is het meestal. Maar deze keer? Alles is anders. Het eiland is groen. Nog nooit zó groen gezien. Alsof iemand de natuur heeft wakker gekust.Overal planten. Bloemen zelfs.Kleine sprietjes die tussen de stenen omhoogschieten.En dat allemaal… na een paar dagen regen. En ik dacht HUH… Want dit eiland krijg

20216 Broeder Bartje Ik zat laatst op de bank. Beetje bij te komen van de dag. Telefoon in de hand. Je kent het wel. Gedachteloos scrollen, duim omhoog, duim omlaag, tot je ineens blijft hangen. Overal zag ik ze voorbijkomen: foto’s uit  2016 . “Zo zag ik eruit in 2016.” “2026 is de nieuwe 2016.” Hashtags als  #BringBack2016  en  #2016  eronder. Een trend, blijkbaar. En niet zo’n kleintje ook. TikTok, Instagram, Facebook overal doken ze op. Oude foto’s, oude muziek, filters v

Ik ben nu een week op Lanzarote. Precies halverwege m’n vakantie. Wat begon als een grapje op oudejaarsavond met twee vriendinnen  “Zullen we ons inschrijven voor de ASML-run?”  is nu toch wel echt serieus geworden. Op 19 april sta ik aan de start van de 10 kilometer in Veldhoven. En geloof me: voor mij is dat geen kattenpis. Mijn voornemen was duidelijk. Twee weken hier op het eiland. Twee weken trainen. Geen smoesjes, geen uitstel. Gewoon beginnen. En eerlijk is eerlijk: al

Soms zijn er van die avonden die je niet alleen  meemaakt , maar echt  meedraagt . Ik wil je graag meenemen naar zo'n moment dat me diep raakte. Onlangs was ik in Barneveld, bij de indrukwekkende voorstelling van  40-45 de Musical  van Studio 100. En ik kan je zeggen: het heeft me van begin tot eind gegrepen. Zodra je de zaal binnenkomt, voel je dat dit geen gewone voorstelling wordt. De techniek is werkelijk verbluffend rijdende tribunes, levensechte decors, een vliegtuig da

Zaterdag 3 januari. De wereld was wit. Stil ook. Zo’n stilte die je bijna kunt horen. Ik stond buiten, sneeuwschep in mijn handen, het stoepje voor mijn huis schoon te vegen. Een eenvoudig klusje, maar eentje waar ik altijd rustig van word. Het is misschien gek, maar al dat wit… het doet iets met me. Het maakt mijn hoofd leeg. Alles oogt vredig, puur. Alsof de wereld even opnieuw mag beginnen. Terwijl ik de sneeuw aan de kant schoof, trok ik één duidelijke streep in dat witt

eerste dienst 2026 Vrijdag 2 januari. De eerste dienst van het nieuwe jaar. Zo’n dag voelt altijd een beetje als een blanco bladzijde: spannend, fris, en vol belofte. Met oliebollen op tafel en een glas 0.0-champagne in de hand proostte ik samen met onze daggasten op een nieuw begin. Geen grote woorden, geen vuurwerk maar wél warmte, glimlachen en oprechte aandacht. Precies zoals het leven soms op z’n mooist is. Die dienst stond ik alleen op de afdeling. Alleen, maar zeker ni

We leven in een tijd waarin alles snel verandert, waarin we vaak van het ene naar het andere hollen. Juist daarom wil ik vandaag stilstaan bij iets wat zeldzaam is geworden: echte, blijvende betrokkenheid. Geen grote woorden of mooie beloften, maar stille trouw, oprechte aandacht en het hart op de juiste plek. Laat me je meenemen in het verhaal van Diny een vrouw die voor mij symbool staat voor alles wat echt telt. Afgelopen woensdag had ik de eer om samen met mijn fijne coll

En dit keer dacht ik: laat ik het maar meteen goed doen. Niet alleen praten over verandering, maar zelf ook echt in beweging komen. Letterlijk. Op 19 april sta ik aan de start van de ASML Marathon. Geen hele, geen halve… maar een eerlijke 10 kilometer. Voor mij een sportieve én symbolische aftrap van 2026. En eerlijk is eerlijk: ook een nodige. Wie mij een beetje kent weet dat ik het vaak zeg: "Blijf bewegen. Al is het maar een klein stukje. Elk stapje telt." Ik roep het met