Want soms zie je meer als je nog niet alles weet. Afgelopen weekend liep ik tijdens mijn wandeling door de regen. Niet bepaalt het weer waarbij je denkt: heerlijk, laat ik eens lekker naar buiten gaan. Maar goed, ik was toch al onderweg en nat was ik inmiddels ook. En toen verscheen er ineens een prachtige regenboog. Daar stond ik dan, met mijn natte jas, te genieten van iets wat ik waarschijnlijk niet had gezien als ik thuis op de bank was blijven zitten. Tijdens die wandeli

Donderdagmiddag. Ik ben onderweg naar huis na weer een werkdag. Mijn eerste dagen na de vakantie zitten er alweer op, maar de werkweek is nog niet voorbij. Morgen mag ik gewoon weer aan de bak. Ik leg mijn rugzak op de bijrijdersstoel en rijd richting huis. Heerlijk, die vakantie op Lanzarote, maar eerlijk is eerlijk, het is ook weer fijn om terug te zijn. Al hangt mijn hoofd nog ergens tussen de Spaanse zon en de vertrouwde Brabantse werkelijkheid. Terwijl ik zo wat zit na t

Mijn koffer is dicht, de vakantie zit erop en aan mijn rugzak bungelt ineens een nieuwe reisgenoot. Hier sta ik dan op het vliegveld van Lanzarote, na drie heerlijke weken, klaar om terug naar Nederland te gaan. Naar huis, naar mijn werk en vooral weer volle bak aan de slag met alle bestaande plannen én de nieuwe ideeën die hier de afgelopen weken zijn ontstaan. Alleen reis ik deze keer dus niet alleen. Tijdens deze vakantie kwam ik Sebastiaan tegen. Een klein rood vriendje d

Ik zei voor deze vakantie vaker dan anders dat ik er echt aan toe was, maar pas hier op Lanzarote merkte ik hoeveel er de afgelopen maanden eigenlijk in mijn hoofd was blijven hangen. Er gebeurden dingen waarvan ik dacht: yes, wat gaaf dat dit op mijn pad komt. Er kwamen nieuwe kansen, gesprekken en ontwikkelingen waarvan ik nog steeds ontzettend benieuwd ben waar ze uiteindelijk naartoe gaan. Tegelijkertijd waren er ook dingen waarop ik gehoopt had en die uiteindelijk niet d

Hoe gek kan je hoofd soms werken? Ik merk het hier op Lanzarote iedere ochtend weer. Ik sta in de keuken met een kop koffie in mijn hand, schenk er een flinke scheut melk bij en op dat moment besluit mijn brein dat ik koffie met brie aan het drinken ben. Dat komt door het pak melk op het aanrecht. Président. In Nederland ken ik dat merk vooral van de brie. Zo’n keurig puntje kaas dat je op een plank legt als er visite komt en je even wilt doen alsof je thuis altijd servetjes

Donderdag werd ik gebeld door het theater. Gewoon, op een doordeweekse dag. Maar het bleek zo’n telefoontje te zijn dat je dag nét even anders maakt. Vrijdag stuurde ik een mail met één heel duidelijk antwoord: Ja. Ik ga het doen. En eerlijk? Daar zit best een spannende kriebel bij. 😊 Vijf jaar geleden stapte ik als zij-instromer de zorg in. Ik wist dat ik een andere richting op wilde, maar had geen idee waar die keuze me zou brengen. In ongeveer anderhalf jaar rondde ik mij

De weg kwijt in een parkeergarage Ik was laatst op Lanzarote en ging met de auto naar een winkelcentrum. Niets bijzonders zou je zeggen. Je parkeert je auto, gaat lekker een beetje winkelen en daarna loop je weer terug naar je auto. Tenminste, dat was mijn eenvoudige plan. Totdat ik de parkeergarage binnenreed en daar eens goed om me heen keek. Ik dacht werkelijk: zo, hier is iemand ooit zijn auto kwijtgeraakt.En ik bedoel dan niet even vijf minuten zoeken omdat je niet meer

Van de week stond ik in een paskamer een nieuwe trui te passen. Zo’n paskamer met spiegels aan alle kanten. Recht voor je zie je jezelf, links zie je jezelf en als je een beetje ongelukkig draait, kom je jezelf rechts ook nog een keer tegen. Je zou bijna denken dat één Bartje wel voldoende is, maar blijkbaar vond de ontwerper van die paskamer daar iets anders van. Ik keek naar die trui, draaide wat heen en weer en moest eigenlijk wel lachen. Hij stond prima. Niks mis mee. Toc

Sommige onderwerpen kun je eigenlijk niet los van elkaar zien. Wereld Alzheimer Dag en de Week tegen Eenzaamheid zijn voor mij van die onderwerpen. Want zodra je het over dementie hebt, heb je het eigenlijk ook al snel over contact. Over mensen die minder vaak langskomen, over gesprekken die veranderen en over de vraag hoe je ervoor zorgt dat iemand, ondanks alles wat er gebeurt, toch onderdeel blijft van het gewone leven. Dat vind ik misschien nog wel het belangrijkste: dat

Ik lag onder het schaduwdoek toen ik ineens merkte dat ik bekeken werd. Gisteren lag ik heerlijk op mijn ligbedje op Lanzarote. Een beetje uit de zon, een beetje niks doen en vooral proberen mijn hoofd ervan te overtuigen dat het nu toch echt vakantie is. Dat laatste lukt nog niet helemaal, want mijn hoofd heeft het woord uitstand blijkbaar nog niet goed begrepen. Dat ding blijft gewoon lekker doordraaien. Ik lag te luisteren naar de geluiden om me heen. De wind door de palmb

Soms heb je van die diensten die je bijblijven. Niet omdat ze zo leuk waren, maar juist omdat er tegen het einde van je dienst nog van alles gebeurt. Laatst had ik zo’n dienst. Tegen het einde moest er nog een gast poepen. Dat kan natuurlijk gebeuren. Daarna kwam een andere gast redelijk in paniek naar mij toe: “Ik ben mijn trouwringen kwijt.” Dat was meteen een trigger voor mij. Ik voelde haar paniek gewoon met haar mee, want dat is natuurlijk verschrikkelijk. Ik ging met ha

Op woensdag 9 september was het dan eindelijk zover. Terwijl wij onze presentatie hielden, stonden onze oma’s levensgroot achter ons op het scherm. Voor ons allebei zijn onze oma’s een enorme inspiratiebron. Ze hebben ieder op hun eigen manier iets meegegeven dat nog altijd doorwerkt in hoe wij naar ouderen kijken en wat wij voor hen willen betekenen. Daar stonden we dan samen op het podium, met foto’s van onze beide oma’s achter ons en 160 ouderen voor ons in de zaal. Tijden

Afgelopen week ging ik samen met een gast van Ronddeel op pad om het leeggoed weg te brengen. Dat ging eigenlijk zo vlot dat we ineens tijd over hadden. En toen zag ik daar dat koffietentje… Ik keek haar aan en zei: “Zullen we samen gaan spijbelen?” Eerlijk is eerlijk: ik heb dat nog nooit gedaan. Maar voor alles moet een eerste keer zijn, toch? Dus daar zaten we ineens, twee giebelende mensen aan een tafeltje, met een cappuccino en een latte macchiato voor onze neus. Even ne

Door Broeder Bartje Er zijn van die gesprekken waarbij je na een paar minuten eigenlijk al weet: hier zit iemand tegenover mij die zijn vak niet alleen uitoefent, maar het ook echt in zich draagt. Zo voelde het toen ik met Serge Waltmann sprak. Supervisor Guest Relations bij Stage Entertainment Nederland, maar bovenal iemand die zichtbaar plezier haalt uit het zorgen voor anderen. Terwijl de koffie voor ons stond en Serge vertelde over zijn werk, merkte ik dat ons gesprek ste

Er is iets waar ik de laatste tijd steeds vaker aan moet denken. Ik heb mezelf namelijk een doel gesteld: op 9 september wil ik fit op het podium staan. Een mooi doel, waar ik de afgelopen tijd serieus mee bezig ben. Maar eerlijk gezegd zit er voor mij nog iets meer achter dan alleen dat ene moment op 9 september. Als je in de ouderenzorg werkt en iedere dag tegen de mensen voor wie je zorgt zegt hoe belangrijk bewegen is, dan vind ik eigenlijk dat je zelf ook het goede voorb

We zijn thuis aan het verbouwen. En laat ik eerlijk zijn: ik krijg er af en toe ook een soort halve crisis-inzinking van. Hahaha. Alles staat op z’n kop, niks is meer zoals het was en waar je eerst gedachteloos naar een kast, stoel of deur liep, staat ineens een bouwemmer, een stuk hout of iets waarvan je niet eens weet waar het voor dient. Een verbouwing is blijkbaar niet alleen het vernieuwen van je huis, maar ook een kleine test voor je geduld en je vermogen om los te late

Sommige dinsdagen zijn gewoon nét even leuker. Gisteren ging ik eerst de wijk in om een daggast thuis te helpen met douchen. Mijn onwijs sexy witte Crocs zitten in de tas, extra sokken mee en gaan met die banaan! Bij meneer thuis eerst even gezellig een praatje gemaakt met zijn vrouw. Daarna naar de slaapkamer, waar meneer nog heerlijk in bed ligt. Als begroeting krijg ik een flinke zwaai met zijn arm omhoog. Meneer kijkt me aan en zegt: “Ik weet het niet hoor!” Nou, daar st

Afgelopen donderdag schoof ik aan bij Yvon Kanters om de laatste puntjes op de i te zetten voor de matineevoorstelling. Wat gaat dat een bijzondere middag worden! Naast de prachtige liedjes die Yvon gaat zingen, mag ik de voorstelling openen met een korte presentatie. Een mooie kans, maar ook eentje die behoorlijk spannend voelt. Toch kijk ik er vooral naar uit, want soms moet je iets doen wat buiten je comfortzone ligt. Tijdens ons gesprek deelde Yvon meteen allerlei waardev

De afgelopen weken werk ik op onze nieuwe locaties. Dat betekent veel nieuwe gezichten, nieuwe verhalen en vooral de kans om langzaam een band op te bouwen met de daggasten. Vertrouwen ontstaat niet van de ene op de andere dag; het groeit in de kleine momenten. Een praatje, een glimlach, een kop koffie of gewoon even samen stil zijn. Juist daarin zit voor mij de schoonheid van dit werk. Afgelopen maandag hoorde ik, nog voordat mijn dienst begon, dat de partner van een van onz

De afgelopen weken hebben mij iets geleerd waar ik eigenlijk liever niet achter was gekomen. Door de verhuizing naar een andere locatie, het werken op verschillende plekken en alle nieuwe indrukken merkte ik dat ik voortdurend op zoek was naar houvast. Op zichzelf waren het geen grote veranderingen, maar juist de optelsom ervan vroeg meer van mij dan ik had verwacht. Het zette me aan het denken. Ik ontdekte opnieuw dat ik niet zo comfortabel ben in het oncomfortabele. Misschi