Mini pensioen (in between jobs)

Vrijdag 29 december 2023 was mijn laatste dienst bij Zorg in Oktober Dit was een dienst met een lach en een traan. ❤️😢🤗

Maar nu na 29 december heb ik dus een soort mini pensioen … zo noem ik het maar :-) … een maand even geen werk. Wat voel ik mij bevoorrecht dat ik dit ook kan en mag doen want meer als 4 weken geen werk is echt wel een luxe.

Maar goed broeder Bartje zou geen broeder Bartje zijn als hij een flinke Things To Do lijst heeft gemaakt die ik kan afwerken in de vrije weken. Kledingkast #opruimen, studeerkamer opruimen, kelderkast opruimen, kast in de woonkamer opruimen, keuken opruimen, iets regelen met laadpaal aan huis, #website verder vullen met content, inlezen en het systeem van vier het leven eigen maken, boeken lezen die nog op mijn lijstje staan, podcast #luisteren, afspreken met vrienden, beginnen met #hardlopen en 1,5 week naar #Lanzarote. Nu lijkt het net of het een mega zooi is bij mij maar dat kan ik je verzekeren dat is het zeker niet. Ik merk nu wel dat je snel een hoop rotzooi verzamelt in een korte tijd. Pffff

Nog twee weken te gaan voordat ik weer ga werken en wat vliegt de tijd. Over de meeste dingen kan ik gelukkig zeggen ‘check klaar’ of ben er al lekker mee bezig. Ik mag wel zeggen dat de maand januari voor mij erg productief gestart is, en ik heb nog twee weken te gaan. Geen stress want op mijn Things To Do list staan nog genoeg dingen. (No worries)

Doordat ik nu in een mini pensioen zit, merk ik ook dat ik het verlies van mijn omaatje nog niet echt een plekje heb kunnen geven. Wat mis ik haar nog. Er gaat geen dag voorbij of ze schiet nog even door mijn hoofd. Het zijn vaak die kleine dingen die je ik zo mist. Op vakantie is ook zo raar dat je dan niet even kan FaceTimen met haar en de verzorgende van oma. Of even het zorgdossier checken of alles goed is. Of bedenken wat zal ik als cadeautje kopen als ik weer terug ben van vakantie.

Er zijn de afgelopen weken ook dagen geweest dat ik uit het niets gewoon moest huilen. Of dat ik domweg hele verhalen tegen de foto van omaatje aan het vertellen ben.

Want wat zou ze trots zijn geweest op haar Bartje. Mijn omaatje was onvoorwaardelijk trots op mij en ik op haar. Door die onvoorwaardelijke liefde voor elkaar geloof ik er heilig in dat die band er nu ook nog is.

Maar wat blijft dat een raar iets rouwen. Het woord rouwen is niet voor niets een werkwoord. Daarom ben ik ook heel blij dat ik er nu gewoon de tijd voor kan nemen.

Voor ik het weet is het februari en ga ik starten bij mijn nieuwe werkgever met een:

Bruin gezichtje, opgeruimd huis, weken hardlopen in de beentjes en een leeg hoofd. Wat heb ik er zin in. Ben ontzettend benieuwd wat ik allemaal ga meemaken.

Liefs broeder Bartje

*zouden we niet allemaal eens moeten opruimen en ons hoofd leegmaken om weer met een frisse nieuwe start te kunnen beginnen?