Misschien hoeft niet alles al duidelijk te zijn

Ik zei voor deze vakantie vaker dan anders dat ik er echt aan toe was, maar pas hier op Lanzarote merkte ik hoeveel er de afgelopen maanden eigenlijk in mijn hoofd was blijven hangen. Er gebeurden dingen waarvan ik dacht: yes, wat gaaf dat dit op mijn pad komt. Er kwamen nieuwe kansen, gesprekken en ontwikkelingen waarvan ik nog steeds ontzettend benieuwd ben waar ze uiteindelijk naartoe gaan. Tegelijkertijd waren er ook dingen waarop ik gehoopt had en die uiteindelijk niet doorgingen. Dat hoort erbij, weet ik inmiddels, maar dat wil niet zeggen dat je het meteen van je afschudt.

Normaal maak je ergens tegen het einde van het jaar een beetje de balans op. Wat ging goed, wat liep anders, waar ben ik blij mee en wat neem ik mee naar een volgend jaar? Ik heb dat dit jaar blijkbaar gewoon een paar maanden eerder gedaan. Niet bewust trouwens. Ik ben hier niet met een schriftje gaan zitten om drie weken lang mijn leven te analyseren. Gelukkig niet. Maar juist doordat het tempo eruit ging, ontstond vanzelf ruimte om terug te kijken.

Nou ja, tempo eruit. Mijn hoofd heeft namelijk geen vakantie genomen. Volgens mij staat dat ding gewoon standaard aan en is de uitknop ergens tijdens de productie vergeten. Er komt altijd wel een gedachte langs, gevolgd door een idee, waarna er meestal nog drie nieuwe ideeën achteraankomen. Toch is dat hier anders dan thuis. De vertrouwde omgeving van Lanzarote doet iets met mij. De mentaliteit van de mensen, het zonnetje, de uitgestrekte vergezichten en heel gek misschien ook de vulkanen. Die geven mij een gevoel dat ik lastig kan uitleggen. Iets van: hier ben je veilig, wij staan hier wel, maak jij je maar even niet zo druk.

Misschien was dat precies wat ik nodig had. Niet een hoofd waarin niets meer gebeurt, want volgens mij zou ik daar na een dag ook alweer zenuwachtig van worden, maar wel genoeg ruimte tussen al die gedachten. En als die ruimte er eenmaal komt, merk je ineens dat je sommige dingen helemaal niet meer zo stevig hoeft vast te houden. Plannen die anders liepen dan ik had gehoopt. Verwachtingen waarvan ik dacht dat ze ergens naartoe moesten. Dingen waar ik geen fijn gevoel meer van kreeg, maar die toch nog ergens in mijn hoofdruimte innamen.

De afgelopen weken merkte ik steeds sterker dat iets wat niet doorgaat niet automatisch betekent dat het mislukt is. Het kan ook betekenen dat het niet bij je past, dat een andere richting beter blijkt of simpelweg dat de tijd er nog niet klaar voor is. Dat klinkt misschien heel logisch als je het zo opschrijft, maar voor mij is daar wel iets veranderd. Een aantal jaren geleden kon onzekerheid behoorlijk aan mij knagen. Als ik niet wist waar iets naartoe ging, wilde mijn hoofd het liefst vandaag nog een antwoord. Inmiddels lukt het beter om te denken: we gaan het wel zien. Niet vanuit onverschilligheid, maar juist vanuit vertrouwen dat ik tegen die tijd wel weer kijk wat er nodig is.

En misschien komt die nieuwe energie niet alleen door Lanzarote zelf. De afgelopen tijd zijn er ook mensen op mijn pad gekomen die iets in mij aanzetten. Mensen die mij soms net dat zetje geven om verder te kijken dan wat vertrouwd voelt. Niet omdat zij precies weten wat ik moet gaan doen, maar juist omdat ze mij het vertrouwen geven om iets te onderzoeken waarvan ik zelf nog niet weet waar het naartoe gaat.

Dat vind ik misschien nog wel het spannendste van alles. Sommige ideeën liggen echt buiten mijn comfortzone. Dingen waarvan ik een paar jaar geleden waarschijnlijk al had gedacht: laat maar, dat is niets voor mij. Nu merk ik dat ik steeds vaker denk: waarom eigenlijk niet? Eerst maar eens kijken of het lukt, of het bij mij past en wat ik ervan kan leren.

Misschien zijn sommige mensen daarin wel een beetje zoals die vulkanen hier op Lanzarote. Ze lossen niets voor je op en vertellen je ook niet welke kant je op moet, maar ze geven wel iets van stevigheid. Een gevoel dat je best een stap verder mag zetten, ook als je nog niet precies weet waar je uitkomt.

En gek genoeg komt juist dan mijn creativiteit weer terug. In deze drie weken heb ik opnieuw een aantal ideeën bedacht waar ik straks in Nederland verder naar wil kijken. Er staan verschillende koffieafspraken gepland en er zijn mensen met wie ik gewoon eens wil praten en onderzoeken wat er mogelijk is. Als je mij vijf jaar geleden had verteld dat ik zelf dat soort gesprekken zou opzoeken, ideeën zou uitspreken en soms gewoon ergens op af zou stappen zonder precies te weten wat eruit komt, had ik waarschijnlijk gedacht dat je de verkeerde Bart voor je had.

Dat vind ik misschien nog wel een van de mooiste dingen om te merken. Niet dat ik ineens alles durf of nergens meer over twijfel, maar wel dat ik mezelf vaker toestemming geef om iets gewoon te proberen.

En er is nog iets waar ik stiekem ontzettend naar uitkijk. In november ga ik weer even student zijn, want dan start ik met de GVGP-opleiding. Alleen al het idee dat ik weer mag leren en mij ergens echt in mag verdiepen, geeft energie. In mijn werk doe ik veel op gevoel. Je kijkt naar iemand, je merkt iets op en ergens zegt je onderbuik soms: hier moet ik even iets mee. Dat wil ik ook helemaal niet kwijt. Maar ik heb wel heel veel zin om daar meer kennis naast te zetten. Meer in mijn rugzakje te stoppen, zodat ik niet alleen kan voelen dat iets speelt, maar ook beter kan begrijpen wat ik zie en welke handvatten ik kan inzetten voor de gasten met wie ik werk.

Misschien komt die opleiding daarom precies op het goede moment. Want ondanks dat ik hier drie heerlijke weken heb gehad, heb ik ook gewoon weer ontzettend veel zin om te gaan werken. En tegelijkertijd is dat best spannend.

Er is een stip gezet. Maar wordt die stip straks groter? Krijgt hij meer vorm en structuur? Of blijkt de weg uiteindelijk toch anders te lopen dan ik nu denk? Dat weet ik simpelweg nog niet. Een paar jaar geleden zou precies dat stukje onzekerheid waarschijnlijk de meeste ruimte in mijn hoofd hebben ingenomen. Nu merk ik dat ik er anders naar kijk. Natuurlijk ben ik benieuwd en natuurlijk hoop ik op bepaalde dingen, maar wat de uitkomst ook wordt, ik vertrouw er steeds meer op dat daar wel weer een volgende stap uitkomt.

Misschien is dat uiteindelijk wel wat deze vakantie mij heeft gebracht. Niet ineens alle antwoorden, maar juist het besef dat ik ze ook nog niet allemaal hoef te hebben. Ik mag ergens enthousiast van worden zonder te weten waar het eindigt. Ik mag teleurgesteld zijn wanneer iets niet doorgaat en daarna besluiten het los te laten. Ik mag plannen maken, koffiedrinken met mensen, weer student worden en straks opnieuw mijn werkkleding aantrekken zonder dat alles al netjes in hokjes staat.

Wat ben ik gezegend met dit fijne plekje op Lanzarote. Een plek waar mijn hoofd vrolijk blijft doordraaien, maar waar gedachten blijkbaar wat meer ruimte krijgen om ergens te landen. Waar de zon, de mensen, de vergezichten en die vulkanen mij iedere keer weer iets geven wat thuis lastiger te vinden is. En misschien geven sommige mensen om mij heen precies hetzelfde gevoel: niet de antwoorden, maar wel genoeg vertrouwen om verder te durven kijken.

Over een paar dagen ga ik terug naar Nederland. Niet met een compleet uitgestippeld plan, maar wel met nieuwe energie, ideeën waar ik nieuwsgierig naar ben, een opleiding waar ik ontzettend veel zin in heb en vooral veel zin om weer aan het werk te gaan.

En misschien is dat voor nu wel meer dan genoeg.