Laatst schonk ik automatisch een kopje koffie te veel in. Pas toen ik met de kan langs de tafel liep en mijn blik op een lege plek viel, besefte ik weer dat zij er niet meer was. Het was zo'n moment dat maar een paar seconden duurt, maar toch even binnenkomt. Mijn handen deden wat ze altijd deden, zonder nadenken. Zoals dat gaat wanneer iets een gewoonte is geworden. Dat kleine moment bracht me terug naar de afgelopen week. Een periode waarin een daggast thuis overleed en een