Witte Donderdag, 1 april 2021. Zo’n datum die zich stilletjes in je hart nestelt en daar blijft zitten, alsof hij nooit meer weg wil. Mijn omaatje en ik zaten samen op de bank. Zoals zo vaak. Geen haast, geen gedoe. Gewoon een kopje koffie en samen kijken naar  The Passion . Het soort avond dat nergens bijzonder lijkt, maar achteraf alles blijkt te zijn. En toen begon het. Freek Bartels zong:  “Ik ben er voor jou.” Er gebeurde niets groots. Geen bliksemflits, geen engelenkoor

Mijn oma heeft alzheimer en dat is iets wat wij al een poos weten en zeker ook merken. Ik twijfel of ik het ooit hard op heb durven...