Ik dacht dat ik alleen in de auto zat...
Donderdagmiddag. Ik ben onderweg naar huis na weer een werkdag. Mijn eerste dagen na de vakantie zitten er alweer op, maar de werkweek is nog niet voorbij. Morgen mag ik gewoon weer aan de bak. Ik leg mijn rugzak op de bijrijdersstoel en rijd richting huis. Heerlijk, die vakantie op Lanzarote, maar eerlijk is eerlijk, het is ook weer fijn om terug te zijn. Al hangt mijn hoofd nog ergens tussen de Spaanse zon en de vertrouwde Brabantse werkelijkheid.
Terwijl ik zo wat zit na te denken over de afgelopen dagen, hoor ik ineens iets. ‘En Bartje, hoe waren je eerste dagen eigenlijk?’ Ik schrik me een ongeluk en kijk verbaasd naar rechts. Niemand te zien. Nou ja, niemand... Aan mijn rugzak hangt Sebastiaan, een klein rood kreeftje dat ik vanaf Lanzarote heb meegenomen. O ja, die had ik ook nog! Blijkbaar heb ik tegenwoordig een reisgenoot die zich niet alleen laat meeslepen, maar zich ook met mijn gedachten bemoeit.
Die eerste dagen zijn weer omgevlogen. Voor je het weet, zit je weer helemaal in het ritme. De vertrouwde gezichten, de gesprekken en de kleine dingen die een werkdag bijzonder maken. Wat was het fijn om alle gasten weer te zien, en vooral om ze allemaal weer levend aan te treffen! Dat klinkt misschien wat vreemd, maar in de ouderenzorg is dat helaas niet altijd vanzelfsprekend.
Bij binnenkomst riep een van de gasten meteen enthousiast: ‘Eindelijk! Daar ben je weer! En de rust is voor ons dus ook weer voorbij!’ Kijk, dat bedoel ik nou. Je bent nog geen vijf minuten binnen en ze hebben je alweer te pakken. Wat heb ik daarom gelachen. Ergens doet zo'n opmerking je ook goed. Je merkt dat je gemist bent, al zullen ze dat natuurlijk niet zo snel toegeven.
Sebastiaan zou daar ongetwijfeld iets van vinden. Waarschijnlijk iets in de trant van: ‘Bijzonder, Bartje. Je bent nog maar net terug en ze verlangen alweer naar rust.’ Ik moet bij die gedachte lachen, want ergens heeft dat eigenwijze kreeftje nog gelijk ook.
Want hoe fijn die vakantie ook was, ik heb de mensen en hun verhalen gemist. De humor, de vertrouwde gezichten en de gesprekken die gewoon weer verdergaan waar we gebleven waren. Op Lanzarote genoot ik van de rust, maar terug op mijn werk besef ik hoeveel ik deze gewone momenten heb gemist.
Bij een stoplicht kijk ik nog eens naar mijn rugzak, waar Sebastiaan rustig aan hangt. Volgens mij moet ik hem nog even uitleggen hoe het hier allemaal werkt, hoewel ik zo'n vermoeden heb dat hij zich daar weinig van gaat aantrekken. Hij is tenslotte nog maar net in Nederland en heeft nu al overal een mening over. Alsof ik zelf nog niet genoeg gedachten heb die alle kanten op gaan.
Volgens mij heb ik er een collega bij. Eentje die weinig uitvoert, overal zijn mening over heeft en voorlopig nog geen salaris krijgt. Misschien moet ik hem toch eens voordragen bij de directie.
Opmerkingen