Donderdagmiddag. Ik ben onderweg naar huis na weer een werkdag. Mijn eerste dagen na de vakantie zitten er alweer op, maar de werkweek is nog niet voorbij. Morgen mag ik gewoon weer aan de bak. Ik leg mijn rugzak op de bijrijdersstoel en rijd richting huis. Heerlijk, die vakantie op Lanzarote, maar eerlijk is eerlijk, het is ook weer fijn om terug te zijn. Al hangt mijn hoofd nog ergens tussen de Spaanse zon en de vertrouwde Brabantse werkelijkheid. Terwijl ik zo wat zit na t

Hoe gek kan je hoofd soms werken? Ik merk het hier op Lanzarote iedere ochtend weer. Ik sta in de keuken met een kop koffie in mijn hand, schenk er een flinke scheut melk bij en op dat moment besluit mijn brein dat ik koffie met brie aan het drinken ben. Dat komt door het pak melk op het aanrecht. Président. In Nederland ken ik dat merk vooral van de brie. Zo’n keurig puntje kaas dat je op een plank legt als er visite komt en je even wilt doen alsof je thuis altijd servetjes

Donderdag werd ik gebeld door het theater. Gewoon, op een doordeweekse dag. Maar het bleek zo’n telefoontje te zijn dat je dag nét even anders maakt. Vrijdag stuurde ik een mail met één heel duidelijk antwoord: Ja. Ik ga het doen. En eerlijk? Daar zit best een spannende kriebel bij. 😊 Vijf jaar geleden stapte ik als zij-instromer de zorg in. Ik wist dat ik een andere richting op wilde, maar had geen idee waar die keuze me zou brengen. In ongeveer anderhalf jaar rondde ik mij

Vandaag mogen we weer naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2026. Voor de één is het een vanzelfsprekend moment, voor de ander misschien iets waar men minder bij stilstaat. Maar stemrecht… dat is eigenlijk iets heel bijzonders. Als kind leerde ik dat al vroeg van mijn opa. Mijn opa was betrokken bij een lokale politieke partij in Uden, die toen Kerngroep ’90 heette. Politiek speelde bij ons thuis dus af en toe gewoon aan de keukentafel. Niet zwaar of ingew

Laatst werkte ik een dag op een andere locatie waar mensen met dementie komen. Voor mij geen onbekende omgeving, maar toch werd het een dag die me bijbleef. Rond het middaguur begon het al gezellig druk te worden aan tafel. De stoelen werden aangeschoven, de kommen soep stonden klaar en de geur van warme groentesoep vulde de ruimte. Iedereen zat al klaar en eerlijk gezegd had ik mijn lepel ook al bijna in mijn hand. Omdat ik de daggasten nog niet zo goed kende, wist ik alleen

Vorige week had ik een afspraak. Niet zomaar een afspraak. Nee. Een oriënterend gesprek. En wie mij een beetje kent, weet: als er iets in mijn hoofd gaat kriebelen, dan blijft het kriebelen. Al een tijdje loop ik rond met de gedachte: zal ik weer een opleiding gaan doen? Nieuwe dingen leren. Mezelf uitdagen. Weer even student zijn. Maar ja… wat dan? Want eerlijk is eerlijk: ik vind dus véél leuk. Misschien wel té veel. Dus daar zat ik. Op de koffie bij Mirjam van den Boomen ,

Twee foto's van een kleine salamander op Lanzarote boven op een veger en blik in de zon, onder verscholen in een groene deurkier. Een ode aan Pimmetje, de onverwachte huisgenoot. Voor wie Pimmetje niet kent: lees vooral even terug wat ik drie maanden geleden schreef. Maar voor de snelle lezer Pimmetje is een salamandertje. Ja, echt waar. En voor iemand zoals ik, die spontaan een halve paniekaanval krijgt van alles met meer dan vier pootjes of zonder poten überhaupt, is dat be

eerste dienst 2026 Vrijdag 2 januari. De eerste dienst van het nieuwe jaar. Zo’n dag voelt altijd een beetje als een blanco bladzijde: spannend, fris, en vol belofte. Met oliebollen op tafel en een glas 0.0-champagne in de hand proostte ik samen met onze daggasten op een nieuw begin. Geen grote woorden, geen vuurwerk maar wél warmte, glimlachen en oprechte aandacht. Precies zoals het leven soms op z’n mooist is. Die dienst stond ik alleen op de afdeling. Alleen, maar zeker ni

Werken in de zorg is prachtig. Het is zwaar, intens, liefdevol, soms verdrietig... maar het is óók gewoon ontzettend grappig. Zeker als je net als ik af en toe een flinke #blunder maakt. Gelukkig zonder gevolgen voor de mensen voor wie we zorgen, want dáár draait het natuurlijk om. Maar ja, mensenwerk is mensenwerk, en daar hoort af en toe een hilarische misser gewoon bij. En ik zal eerlijk zijn: ik ben benieuwd naar jullie blunders. Die momenten waarvan je denkt: “Nee hè… da

Werken in de zorg… het is mooi werk. Echt waar. Werk met betekenis. Je mag er voor mensen zijn op momenten dat het er écht toe doet. Maar laten we ook eerlijk zijn: het is soms ook gewoon pittig. De werkdruk is hoog, de personeelsbezetting is vaak krap, en de dagen zijn vol. Vol met zorgtaken, administratie, afspraken en regelzaken. Juist daarom is het zó belangrijk om stil te staan bij de kleine dingen. Want als we alleen maar aan het rennen zijn, verliezen we soms waar het

Deze week gebeurde er iets kleins iets wat me toch aan het denken zette. Voor de ingang van mijn werk is een nieuw zebrapad aangelegd. Mooi strak, met frisse witte strepen over het donkere asfalt. De volgende ochtend liep ik erover, richting de voordeur, toen ineens die gedachte bij me opkwam: Wat geef jij eigenlijk voorrang, Bartje? Een zebrapad is er om duidelijkheid te geven. Het vertelt wie er eerst mag gaan. Het zorgt ervoor dat mensen veilig kunnen oversteken. Even stop

Met dit geweldige liedje sloot Gerard van Maasakkers afgelopen zondag zijn voorstelling in het parktheater “in de Gloria “af. Ik was een...

Afgelopen week verscheen mijn allereerste column in het magazine FLOOR. Wat ben ik hier ontzettend trots op en wat is het een eer dat ik...