Ik ga niet alleen naar huis
Mijn koffer is dicht, de vakantie zit erop en aan mijn rugzak bungelt ineens een nieuwe reisgenoot. Hier sta ik dan op het vliegveld van Lanzarote, na drie heerlijke weken, klaar om terug naar Nederland te gaan. Naar huis, naar mijn werk en vooral weer volle bak aan de slag met alle bestaande plannen én de nieuwe ideeën die hier de afgelopen weken zijn ontstaan.
Alleen reis ik deze keer dus niet alleen.
Tijdens deze vakantie kwam ik Sebastiaan tegen. Een klein rood vriendje dat blijkbaar wel zin had in iets anders dan alleen Lanzarote. Hij wilde mee naar Nederland, mee op pad en vooral eens kijken hoe het er in de ouderenzorg aan toegaat. Inmiddels heeft hij zijn vaste plek gevonden aan mijn rugzak. Daar blijft hij voorlopig hangen, zodat hij overal mee naartoe kan. Dus mocht je mij binnenkort ergens zien lopen met iets roods aan mijn tas, dan weet je meteen wie dat is.
Terwijl ik hem zo aan mijn rugzak zie bungelen, moest ik eigenlijk meteen aan mijn werk denken. Een knuffel lijkt misschien iets heel kleins, maar kan bij ouderen soms verrassend veel losmaken. Een glimlach, herkenning, iets om vast te houden of gewoon een aanleiding voor een gesprek. Niet omdat zo’n knuffel ineens alles oplost, maar omdat juist iets simpels soms contact kan maken waar je dat vooraf helemaal niet verwacht.
En misschien geldt dat stiekem ook een beetje voor Broeder Bartje zelf. Ik vind het gewoon leuk dat Sebastiaan meegaat. Na drie weken op een plek waar ik zo graag ben, reist er op deze manier toch een klein stukje Lanzarote met mij mee. Bovendien ben ik heel benieuwd wat er straks gebeurt als hij voor het eerst mee naar mijn werk gaat en welke reacties hij daar gaat oproepen.
Dus Nederland, we komen eraan. Met een hoofd vol plannen, veel zin om weer aan de slag te gaan en een klein rood vriendje dat voorlopig gewoon aan mijn rugzak blijft wonen.
Wie weet blijkt Sebastiaan straks nog verrassend goed in de ouderenzorg te passen.
Opmerkingen