Vandaag mogen we weer naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2026. Voor de één is het een vanzelfsprekend moment, voor de ander misschien iets waar men minder bij stilstaat. Maar stemrecht… dat is eigenlijk iets heel bijzonders.   Als kind leerde ik dat al vroeg van mijn opa.   Mijn opa was betrokken bij een lokale politieke partij in Uden, die toen Kerngroep ’90 heette. Politiek speelde bij ons thuis dus af en toe gewoon aan de keukentafel. Niet zwaar of ingew

Laatst werkte ik een dag op een andere locatie waar mensen met dementie komen. Voor mij geen onbekende omgeving, maar toch werd het een dag die me bijbleef. Rond het middaguur begon het al gezellig druk te worden aan tafel. De stoelen werden aangeschoven, de kommen soep stonden klaar en de geur van warme groentesoep vulde de ruimte. Iedereen zat al klaar en eerlijk gezegd had ik mijn lepel ook al bijna in mijn hand. Omdat ik de daggasten nog niet zo goed kende, wist ik alleen

Afgelopen vrijdag keek ik, zoals iedere ochtend, naar het whiteboard om de dag te beginnen. Even de datum opschrijven, planning erbij, daggasten in mijn hoofd langsgaan. Pas toen ik de datum opschreef viel het kwartje:  vrijdag de 13e . Eerlijk gezegd ben ik er zelf niet zo mee bezig. Bijgeloof zit niet echt in mijn systeem. Maar toch… soms lijkt zo’n dag zich wel heel bijzonder te gedragen. Misschien had ik die datum toch beter niet zo groot op het bord moeten schrijven. Nog

Vandaag start de 91e Boekenweek, en wat is een mooier moment dan vandaag om zelf aan een nieuw schrijfavontuur te beginnen. Daarom schrijf ik deze blog, terwijl ik inmiddels ben gestart met het eerste hoofdstuk van onze roman. En waar kan dat beter dan in de zon, onder de appelboom die ik ooit van mijn omaatje heb gekregen. Afgelopen woensdag was het zover: onze tweede afspraak. Na onze eerste ontmoeting hadden we afgesproken dat we allebei goed zouden nadenken over het idee

Vorige week had ik een afspraak. Niet zomaar een afspraak. Nee. Een oriënterend gesprek. En wie mij een beetje kent, weet: als er iets in mijn hoofd gaat kriebelen, dan blijft het kriebelen. Al een tijdje loop ik rond met de gedachte: zal ik weer een opleiding gaan doen? Nieuwe dingen leren. Mezelf uitdagen. Weer even student zijn. Maar ja… wat dan? Want eerlijk is eerlijk: ik vind dus véél leuk. Misschien wel té veel. Dus daar zat ik. Op de koffie bij Mirjam van den Boomen ,

Lieve collega’s, Herkennen jullie dat? Dat je ’s ochtends opstaat en je lijf zachtjes “au” zegt, maar jij antwoordt: niet zeuren, er wachten mensen op me. Dat je nóg een rondje loopt. Nóg even blijft zitten bij die mevrouw die haar man mist. Nóg een kopje koffie inschenkt, terwijl je zelf al uren niet hebt gezeten. Want zorgen… dat doen wij. Met hart en ziel. In de ouderenzorg zijn we er altijd. Voor die meneer die ’s nachts bang is. Voor familie die het even niet meer weet.

Daar ben ik weer. Terug van vakantie. En inmiddels kan ik het gerust zeggen: de eerste week werken zit er alweer op. De koffers zijn uitgepakt, de was is gedaan en mijn hoofd is weer aardig geland. En weet je? Ik ben oprecht blij dat ik weer mag werken.Nog blijer was ik toen ik de daggasten weer zag. ALLEMAAL NOG IN LEVEN. Voor mijn vakantie had ik het nog zó duidelijk gezegd:“Geen gekke dingen doen hè, ik ben even weg.” Waarop zij natuurlijk direct reageerden met:“Ja maar Ba

vlinder Oma Soms kijk ik naar mijn enkel en glimlach ik. Daar, net boven mijn schoenrand, zit een klein, fijn veertje. Geen los veertje van een vogel die voorbijvloog, maar een tatoeage. Zwart, zacht, eenvoudig. Een blijvende herinnering aan mijn omaatje. Mijn oma was een bijzondere vrouw. Een dame met stijl, die haar haar keurig in de krul had, altijd een nette blouse droeg en nooit maar dan ook nooit iets zou hebben overwogen als… een tatoeage. Ze vond dat maar niks. Dat wa

Twee foto's van een kleine salamander op Lanzarote boven op een veger en blik in de zon, onder verscholen in een groene deurkier. Een ode aan Pimmetje, de onverwachte huisgenoot. Voor wie Pimmetje niet kent: lees vooral even terug wat ik drie maanden geleden schreef. Maar voor de snelle lezer Pimmetje is een salamandertje. Ja, echt waar. En voor iemand zoals ik, die spontaan een halve paniekaanval krijgt van alles met meer dan vier pootjes of zonder poten überhaupt, is dat be

Ik ben nu een week op Lanzarote. Precies halverwege m’n vakantie. Wat begon als een grapje op oudejaarsavond met twee vriendinnen  “Zullen we ons inschrijven voor de ASML-run?”  is nu toch wel echt serieus geworden. Op 19 april sta ik aan de start van de 10 kilometer in Veldhoven. En geloof me: voor mij is dat geen kattenpis. Mijn voornemen was duidelijk. Twee weken hier op het eiland. Twee weken trainen. Geen smoesjes, geen uitstel. Gewoon beginnen. En eerlijk is eerlijk: al

eerste dienst 2026 Vrijdag 2 januari. De eerste dienst van het nieuwe jaar. Zo’n dag voelt altijd een beetje als een blanco bladzijde: spannend, fris, en vol belofte. Met oliebollen op tafel en een glas 0.0-champagne in de hand proostte ik samen met onze daggasten op een nieuw begin. Geen grote woorden, geen vuurwerk maar wél warmte, glimlachen en oprechte aandacht. Precies zoals het leven soms op z’n mooist is. Die dienst stond ik alleen op de afdeling. Alleen, maar zeker ni

En dit keer dacht ik: laat ik het maar meteen goed doen. Niet alleen praten over verandering, maar zelf ook echt in beweging komen. Letterlijk. Op 19 april sta ik aan de start van de ASML Marathon. Geen hele, geen halve… maar een eerlijke 10 kilometer. Voor mij een sportieve én symbolische aftrap van 2026. En eerlijk is eerlijk: ook een nodige. Wie mij een beetje kent weet dat ik het vaak zeg: "Blijf bewegen. Al is het maar een klein stukje. Elk stapje telt." Ik roep het met

Het is zondag en ik voel me eerlijk gezegd een beetje moe... 😴 Maar wat heb ik toch een gave dingen mogen doen deze week! Soms lijkt alles in één keer samen te komen en deze week stond volledig in het teken van verbinding, samenzijn én kerst. 🎅✨   We trapten de week af met ons jaarlijkse kerstdiner op de afdeling. Zo bijzonder om met al onze daggasten én het team aan één grote, sfeervol gedekte tafel te zitten. Gezelligheid, verhalen, lachen en vooral: genieten van heerlijk

Toen mijn lieve omaatje nog leefde, heb ik iets gedaan wat ik nooit had durven dromen dat zó waardevol zou worden. Ik bestelde een herinneringskerstbal via Alzheimer Nederland. Een simpel bolletje glas, zou je zeggen. Maar voor mij is het een tastbare schat geworden. Een symbool van verbondenheid en liefde. Op een rustige winteravond zaten we samen aan tafel. Een dampend kopje koffie erbij zoals zij het graag had en een schaaltje vol chocoladesoesjes. Ze kon daar zó van genie

Soms heb je iets helemaal voor je gezien. Een plan. Een kans. Een idee waar je hart een sprongetje van maakt. Je zag het al gebeuren, je voelde het bijna. En dan… komt dat mailtje. Of dat telefoontje. Het gaat niet door. Nou ja, vooruit. Dat kan gebeuren. Je haalt je schouders op, ademt diep in en denkt: morgen weer een nieuwe dag. Maar dan… komt er nog iets. En nóg iets. Alsof de wet van Murphy zich persoonlijk met je agenda is gaan bemoeien. Een afzegging hier. Een misverst

Soms denk ik terug aan die dagen met mijn omaatje, en dan vult m’n hart zich met warmte. Wat hebben wij toch veel samengedaan. Wandelen, oude fotoalbums bekijken… maar onze favoriete bezigheid? Zonder twijfel: samen winkelen. Niet dat we altijd wat kochten hoor nee joh gewoon lekker slenteren door de stad, beetje kijken, beetje keuvelen. En daarna natuurlijk samen een koffietje doen, met een lekker taartje erbij. Of gewoon een broodje kaas. Meer hoeft het leven niet te zijn,

Werken in de zorg is prachtig. Het is zwaar, intens, liefdevol, soms verdrietig... maar het is óók gewoon ontzettend grappig. Zeker als je net als ik af en toe een flinke #blunder maakt. Gelukkig zonder gevolgen voor de mensen voor wie we zorgen, want dáár draait het natuurlijk om. Maar ja, mensenwerk is mensenwerk, en daar hoort af en toe een hilarische misser gewoon bij. En ik zal eerlijk zijn: ik ben benieuwd naar jullie blunders. Die momenten waarvan je denkt: “Nee hè… da

Werken in de zorg… het is mooi werk. Echt waar. Werk met betekenis. Je mag er voor mensen zijn op momenten dat het er écht toe doet. Maar laten we ook eerlijk zijn: het is soms ook gewoon pittig. De werkdruk is hoog, de personeelsbezetting is vaak krap, en de dagen zijn vol. Vol met zorgtaken, administratie, afspraken en regelzaken. Juist daarom is het zó belangrijk om stil te staan bij de kleine dingen. Want als we alleen maar aan het rennen zijn, verliezen we soms waar het

Deze week gebeurde er iets kleins iets wat me toch aan het denken zette. Voor de ingang van mijn werk is een nieuw zebrapad aangelegd. Mooi strak, met frisse witte strepen over het donkere asfalt. De volgende ochtend liep ik erover, richting de voordeur, toen ineens die gedachte bij me opkwam: Wat geef jij eigenlijk voorrang, Bartje? Een zebrapad is er om duidelijkheid te geven. Het vertelt wie er eerst mag gaan. Het zorgt ervoor dat mensen veilig kunnen oversteken. Even stop

Ik hou van vakantie. Even eruit. Nieuwe plekken ontdekken of juist terug naar die ene vertrouwde plek waar ik de rust vind. Langs het strand slenteren, frisse zeelucht, een goede hike. Dan komt m’n hoofd tot rust en m’n hart weer tot leven. Maar toen omaatje nog leefde, voelde vakantie nooit helemaal als vakantie. “Och jongen,” zei ze dan, “ik gun het je echt hoor… maar.” En die maar zei alles. Er zat altijd wat twijfel in. Geen onwil, maar zachte tegenzin. Ze wilde me gewoon