Mag ik een handtekening?

Soms begint een gewone donderdag op een heel bijzondere manier.

Met een kop koffie in mijn hand sloeg ik de krant open. Mijn oog viel direct op een artikel over ons werk bij Oktober. Terwijl ik verder las, voelde ik iets wat moeilijk onder woorden te brengen is. Blijdschap. Dankbaarheid. Maar bovenal trots. Niet op mezelf, maar op mijn collega’s. Op al die mensen die elke dag opnieuw met liefde, lef en toewijding het verschil maken voor mensen met dementie.

Met een glimlach reed ik naar mijn werk.

Eenmaal binnen gebeurde er iets wat mijn dag compleet maakte. Op de gang kwam ik de hoofdpersoon uit het krantenartikel tegen. Ik wenste haar een goedemorgen en zei lachend: “Mag ik eigenlijk een handtekening van je?” Ze keek me aan, begon te stralen en schoot in de lach. Dat ene moment was misschien maar een paar seconden, maar het zei zoveel.

Wat mij zo trots maakt, is dat we bij Oktober werken met een opendeurenbeleid. Een ontwikkeling waar ik vanaf het eerste moment in heb geloofd. Niet omdat het de makkelijkste weg is, want dat is het zeker niet. Het vraagt veel van medewerkers. Het vraagt vertrouwen, creativiteit en voortdurend samen afwegen wat verantwoord is.

Maar het levert iets op wat onbetaalbaar is.

Vrijheid.

Want als iemand dementie heeft, verdwijnt de behoefte aan vrijheid niet. Integendeel. Ook dan wil je voelen dat je zelf keuzes mag maken. Dat je naar buiten kunt lopen als de zon schijnt. Dat je de vogels hoort fluiten, de wind voelt of gewoon even een rondje kunt wandelen. Niet omdat het moet, maar omdat je leeft.

En precies dát is waar goede zorg volgens mij over gaat.

Niet alleen beschermen, maar ook durven loslaten waar dat kan. Niet alleen kijken naar de risico’s, maar vooral naar de mens achter de ziekte.

Ik zie iedere dag hoe mijn collega’s daarin het verschil maken. Met geduld. Met aandacht. Met liefde. En ja, soms ook met spanning, want niet alles is voorspelbaar. Maar we doen het samen. Steeds opnieuw met één vraag in ons achterhoofd: Wat heeft deze mens vandaag nodig om zich mens te voelen?

Dat is zorg waar ik trots op ben.

Dus ja… dat krantenartikel maakte mij blij. Maar niet omdat we in de krant stonden. Het maakte me blij omdat het zichtbaar maakte waar we elke dag opnieuw ons hart voor inzetten.

Zorg waarin deuren niet alleen letterlijk opengaan, maar waarin ook mogelijkheden opengaan.

En stiekem ben ik nog steeds een beetje trots dat ik die ochtend een handtekening heb gevraagd.

Soms zijn de echte helden namelijk gewoon je collega’s. En wat ben ik dankbaar dat ik daar iedere dag samen met hen aan mag bouwen.

#opendeuren #ouderenzorg