eerste dienst 2026 Vrijdag 2 januari. De eerste dienst van het nieuwe jaar. Zo’n dag voelt altijd een beetje als een blanco bladzijde: spannend, fris, en vol belofte. Met oliebollen op tafel en een glas 0.0-champagne in de hand proostte ik samen met onze daggasten op een nieuw begin. Geen grote woorden, geen vuurwerk maar wél warmte, glimlachen en oprechte aandacht. Precies zoals het leven soms op z’n mooist is. Die dienst stond ik alleen op de afdeling. Alleen, maar zeker ni

En dit keer dacht ik: laat ik het maar meteen goed doen. Niet alleen praten over verandering, maar zelf ook echt in beweging komen. Letterlijk. Op 19 april sta ik aan de start van de ASML Marathon. Geen hele, geen halve… maar een eerlijke 10 kilometer. Voor mij een sportieve én symbolische aftrap van 2026. En eerlijk is eerlijk: ook een nodige. Wie mij een beetje kent weet dat ik het vaak zeg: "Blijf bewegen. Al is het maar een klein stukje. Elk stapje telt." Ik roep het met

Het is zondag en ik voel me eerlijk gezegd een beetje moe... 😴 Maar wat heb ik toch een gave dingen mogen doen deze week! Soms lijkt alles in één keer samen te komen en deze week stond volledig in het teken van verbinding, samenzijn én kerst. 🎅✨   We trapten de week af met ons jaarlijkse kerstdiner op de afdeling. Zo bijzonder om met al onze daggasten én het team aan één grote, sfeervol gedekte tafel te zitten. Gezelligheid, verhalen, lachen en vooral: genieten van heerlijk

Toen mijn lieve omaatje nog leefde, heb ik iets gedaan wat ik nooit had durven dromen dat zó waardevol zou worden. Ik bestelde een herinneringskerstbal via Alzheimer Nederland. Een simpel bolletje glas, zou je zeggen. Maar voor mij is het een tastbare schat geworden. Een symbool van verbondenheid en liefde. Op een rustige winteravond zaten we samen aan tafel. Een dampend kopje koffie erbij zoals zij het graag had en een schaaltje vol chocoladesoesjes. Ze kon daar zó van genie

Soms heb je iets helemaal voor je gezien. Een plan. Een kans. Een idee waar je hart een sprongetje van maakt. Je zag het al gebeuren, je voelde het bijna. En dan… komt dat mailtje. Of dat telefoontje. Het gaat niet door. Nou ja, vooruit. Dat kan gebeuren. Je haalt je schouders op, ademt diep in en denkt: morgen weer een nieuwe dag. Maar dan… komt er nog iets. En nóg iets. Alsof de wet van Murphy zich persoonlijk met je agenda is gaan bemoeien. Een afzegging hier. Een misverst

Soms denk ik terug aan die dagen met mijn omaatje, en dan vult m’n hart zich met warmte. Wat hebben wij toch veel samengedaan. Wandelen, oude fotoalbums bekijken… maar onze favoriete bezigheid? Zonder twijfel: samen winkelen. Niet dat we altijd wat kochten hoor nee joh gewoon lekker slenteren door de stad, beetje kijken, beetje keuvelen. En daarna natuurlijk samen een koffietje doen, met een lekker taartje erbij. Of gewoon een broodje kaas. Meer hoeft het leven niet te zijn,

Werken in de zorg is prachtig. Het is zwaar, intens, liefdevol, soms verdrietig... maar het is óók gewoon ontzettend grappig. Zeker als je net als ik af en toe een flinke #blunder maakt. Gelukkig zonder gevolgen voor de mensen voor wie we zorgen, want dáár draait het natuurlijk om. Maar ja, mensenwerk is mensenwerk, en daar hoort af en toe een hilarische misser gewoon bij. En ik zal eerlijk zijn: ik ben benieuwd naar jullie blunders. Die momenten waarvan je denkt: “Nee hè… da

Werken in de zorg… het is mooi werk. Echt waar. Werk met betekenis. Je mag er voor mensen zijn op momenten dat het er écht toe doet. Maar laten we ook eerlijk zijn: het is soms ook gewoon pittig. De werkdruk is hoog, de personeelsbezetting is vaak krap, en de dagen zijn vol. Vol met zorgtaken, administratie, afspraken en regelzaken. Juist daarom is het zó belangrijk om stil te staan bij de kleine dingen. Want als we alleen maar aan het rennen zijn, verliezen we soms waar het

Deze week gebeurde er iets kleins iets wat me toch aan het denken zette. Voor de ingang van mijn werk is een nieuw zebrapad aangelegd. Mooi strak, met frisse witte strepen over het donkere asfalt. De volgende ochtend liep ik erover, richting de voordeur, toen ineens die gedachte bij me opkwam: Wat geef jij eigenlijk voorrang, Bartje? Een zebrapad is er om duidelijkheid te geven. Het vertelt wie er eerst mag gaan. Het zorgt ervoor dat mensen veilig kunnen oversteken. Even stop

Ik hou van vakantie. Even eruit. Nieuwe plekken ontdekken of juist terug naar die ene vertrouwde plek waar ik de rust vind. Langs het strand slenteren, frisse zeelucht, een goede hike. Dan komt m’n hoofd tot rust en m’n hart weer tot leven. Maar toen omaatje nog leefde, voelde vakantie nooit helemaal als vakantie. “Och jongen,” zei ze dan, “ik gun het je echt hoor… maar.” En die maar zei alles. Er zat altijd wat twijfel in. Geen onwil, maar zachte tegenzin. Ze wilde me gewoon

Soms denk ik terug aan mijn omaatje. Al een aantal jaren is ze er niet meer, maar stiekem is zij één van de belangrijkste redenen dat ik de zorg in ben gegaan. Wat begon als een grapje “kom oma, ik lak je nagels wel even!” werd uiteindelijk een vast ritueel. Elke vrijdagavond, vast prik: nageltjes lakken. De eerste keren waren rampzalig hoor 😂. Er zat meer nagellak op oma’s vingers (én op de mijne) dan op haar nagels zelf. Maar ach, wat gaf het. Wat ik toen nog niet wist, w

De vakantie zit er weer op. De koffer is uitgepakt, de wasmachine draait overuren en de koelkast vult zich langzaam weer met gewone...

Onlangs kreeg ik een bijzonder boekje toegestuurd. Het heet Oh nee Een rebel in de zorg en is geschreven door Eline van de Ven  en Simone...

Vorige week werkte ik op de dagbehandeling. Aan het eind van de dag bracht ik twee cliënten naar hun taxi. Buiten zag ik een man in een...

Soms heb je van die dagen waarin alles lijkt te vliegen. De klok tikt sneller dan normaal, de planning zit vol, en je loopt van hiernaar...

Afgelopen weekend stapten we met een groep vrienden in de auto, op weg naar Eindhoven. Geen kroegentocht, geen bitterbal met mosterd dit...

Soms begint het met iets kleins. Een pling. Een lampje. Je rijdt naar huis, een hoofd vol van alles en niets. En ineens kijkt dat...

Wat ben ik daar ontzettend blij mee. Eerlijk is eerlijk, het voelt alsof we eindelijk een ontbrekende schakel in ons werk hebben...

De koffers zijn uitgepakt, het zand is uit mijn schoenen geklopt en de zonnecrème staat weer achter in de kast. De vakantie zit erop....

Ik mag weer even genieten van twee weken op het prachtige Lanzarote. Een plek waar de zon je in de ochtend vriendelijk wakker kust, waar...