Mensen vinden wat van je. Dat is eigenlijk van alle tijden. Iedereen heeft een mening en tegenwoordig lijkt die ook sneller gedeeld te worden dan ooit. Soms is die positief en hartverwarmend, soms kritisch en soms gebaseerd op een paar seconden van een filmpje of een enkele foto. Doet dat iets met mij? Ja, natuurlijk. Ik zou niet eerlijk zijn als ik zou zeggen dat het me niets doet. Wat ik soms lastig vind, is dat mensen een oordeel vormen zonder dat ze volgens mij echt hebbe

Soms begint een gewone donderdag op een heel bijzondere manier. Met een kop koffie in mijn hand sloeg ik de krant open. Mijn oog viel direct op een artikel over ons werk bij Oktober. Terwijl ik verder las, voelde ik iets wat moeilijk onder woorden te brengen is. Blijdschap. Dankbaarheid. Maar bovenal trots. Niet op mezelf, maar op mijn collega’s. Op al die mensen die elke dag opnieuw met liefde, lef en toewijding het verschil maken voor mensen met dementie. Met een glimlach r

Op de foto zie je twee tassen in mijn auto. Eén is mijn werktas. De andere bevat reservekleding, een handdoek en een paar Crocs. Sinds kort starten wij sommige dagdiensten in de wijk. We helpen mensen thuis met wassen, aankleden en het opstarten van de dag. Werk dat ik met veel plezier doe. Maar zoals veel collega's zullen herkennen, verloopt niet ieder zorgmoment volledig droog. 😉 Daarom heb ik standaard een extra set kleding, een handdoek en droge schoenen bij me. Je weet

Een aantal jaren geleden maakten wij als familie iets bijzonders mee met mijn oma. Deze ervaring liet ons zien hoe belangrijk het is om binnen de zorg te blijven zoeken naar oplossingen die het leven van mensen met dementie aangenamer maken. Voor mijn oma hadden we destijds een dementieradio aangeschaft. Dat bleek een groot succes. De herkenbare muziek bracht rust, plezier en herinneringen terug. Regelmatig zagen we haar meezingen of glimlachen bij liedjes uit haar jeugd. Het

Verandering. Alleen al het woord kan iets met je doen. In de zorg staan we aan de vooravond van veel veranderingen. Nieuwe werkwijzen, andere verwachtingen, technologische ontwikkelingen en een veranderende zorgvraag. Het zijn ontwikkelingen die invloed hebben op ons allemaal. Als ik eerlijk ben, merk ik ook dat verandering soms onrust met zich meebrengt. Dat is menselijk. We zijn vaak gewend aan wat vertrouwd is. We weten wat we hebben en niet altijd wat we krijgen. Verander

Gisteren was mijn werkdag anders dan anders. Ik stond niet op mijn vaste afdeling, maar mocht een dagje werken op Neffe 't Veld. Voordat ik daarheen ging, begon mijn ochtend bij een meneer thuis in Veldhoven die sinds oktober zorg van ons krijgt. Ik was bewust iets eerder vertrokken. Niet omdat het moest, maar omdat ik het belangrijk vind om eerst even kennis te maken. Een kop koffie, een praatje en elkaar rustig leren kennen. Zeker wanneer je voor het eerst bij iemand thuis

Laatst schonk ik automatisch een kopje koffie te veel in. Pas toen ik met de kan langs de tafel liep en mijn blik op een lege plek viel, besefte ik weer dat zij er niet meer was. Het was zo'n moment dat maar een paar seconden duurt, maar toch even binnenkomt. Mijn handen deden wat ze altijd deden, zonder nadenken. Zoals dat gaat wanneer iets een gewoonte is geworden. Dat kleine moment bracht me terug naar de afgelopen week. Een periode waarin een daggast thuis overleed en een

Tijdens mijn vakantie op Lanzarote kwam ik een rotonde tegen die me even liet twijfelen aan mijn richtingsgevoel. Overal stonden verkeersborden. Voor links, rechts, voorrang, snelheid en afslagen. Zoveel informatie bij elkaar dat ik even niet meer wist waar ik als eerste naar moest kijken. Ik maakte er een foto van omdat ik het een bijzonder gezicht vond. Afgelopen week moest ik ineens weer aan die foto denken. Dinsdagmorgen volgde ik een online informatiebijeenkomst van IMOZ

Vanmorgen zat ik weer in mijn autootje onderweg naar het werk. Kop koffie mee, radio zachtjes aan. En eigenlijk dacht ik vooral: wat heb ik dit gemist. Twee weken vakantie lijkt soms kort, maar voor sommige bewoners voelt het toch alsof je maanden weg bent geweest. Deze week wilden meerdere mensen meteen even vertellen hoe het met ze gegaan was. Gewoon even samen zitten, even aandacht. Dat blijven voor mij de mooiste momenten van het werken in de zorg. Eén moment bleef me ext

Drie jaar geleden zette ik met licht trillende handen mijn handtekening onder mijn diploma Verzorgende IG. Ik weet nog goed hoe dat voelde. Trots natuurlijk, maar ook spannend. Alsof ik ergens wel wist dat het echte leren nu pas zou beginnen. Je haalt een diploma, maar ondertussen ben je zelf nog zoekende naar waar je echt op je plek bent. In die drie jaar ben ik behoorlijk wat gangen doorgelopen. Van mijn leerplek Oktober naar Grootenhout, daarna naar Van Neynsel en uiteinde

Hier op Lanzarote moest ik ineens weer aan mijn omaatje denken. Gek eigenlijk hoe dat werkt. Je zit ergens in de zon met een kop koffie en een gebakje voor je neus, en ineens ben je met je gedachten weer jaren terug. Vrijdagavond was vroeger vaste prik bij ons. Samen taart eten. Slagroompunten, tompoucen, moorkoppen… alles kwam voorbij. Gewoon omaatje en ik aan tafel. Een beetje kletsen over van alles en nog wat, lachen om kleine dingen en ondertussen rustig genieten. Achtera

Soms lees je een boek en vergeet je na een paar dagen alweer waar het eigenlijk over ging. En soms lees je een boek dat nog een tijdje met je meeloopt. Dat had ik met De wereld ligt aan je voeten van Jeroen van Veen. Ik las het boek in het vliegtuig onderweg naar Lanzarote en maakte het de eerste dag daar direct af. Eigenlijk kon ik het nauwelijks wegleggen. Ik dacht steeds: nog één hoofdstuk. Maar voor ik het wist zat ik alweer tientallen pagina’s verder. Dat gebeurt me eerl

Mijn oma en ik hadden een hechte band. Nu ze er niet meer is, merk ik dat die band ergens toch blijft bestaan. Niet de hele dag, maar juist in kleine momenten. Op zondagochtend bijvoorbeeld, als ik met een kop koffie in mijn hand voor het raam sta. Het is haar kopje. Van het bekende merk Boerenbont. Ik kijk naar buiten, neem even de tijd, en dan voelt het alsof ze dichterbij is dan anders. Misschien komt dat door al die kopjes koffie die we samen hebben gedronken. Ontelbaar v

Afgelopen week deden we bij Vier het Leven iets wat we nog niet eerder zo hadden gedaan. Normaal organiseren we avonden voor onze gasten, halen we mensen op en genieten we samen van een voorstelling. Dit keer wilde ik als locatiecoördinator in Eindhoven iets omdraaien. Niet met gasten op pad, maar met vrijwilligers zelf. Om elkaar beter te leren kennen, de verbinding te versterken en samen stil te staan bij een thema dat in mijn werk in de ouderenzorg vaak dichtbij komt: deme

Soms zit succes in iets heel kleins. Niet in een perfecte dienst of een groot compliment, maar in één zin op precies het juiste moment. Afgelopen week had ik zo’n moment. Ik merk dat ik in de ouderenzorg vaak gevoelig ben voor hoe contact loopt. Dat hoort misschien ook wel bij werken met mensen, maar bij mij komt dat soms extra binnen. Als een daggast kortaf reageert, boos doet of me negeert, blijft dat sneller hangen dan me lief is. Ook al weet ik best dat ik dat niet altijd

Afgelopen vrijdag liep ik weer even door die bekende gang. Niet zoals anders, niet in mijn gewone ritme, maar gewoon… even een uurtje. Na een periode thuis te zijn geweest door ziekte. En eerlijk is eerlijk, ik vond het spannend. Je stapt toch weer een wereld binnen waar alles doorgaat. Waar collega’s doorwerken, waar daggasten hun dag hebben, waar het leven niet stil heeft gestaan omdat jij er even niet was. En ergens vraag je je dan af… pas ik er nog wel in, na die weken? M

Vandaag mogen we weer naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2026. Voor de één is het een vanzelfsprekend moment, voor de ander misschien iets waar men minder bij stilstaat. Maar stemrecht… dat is eigenlijk iets heel bijzonders. Als kind leerde ik dat al vroeg van mijn opa. Mijn opa was betrokken bij een lokale politieke partij in Uden, die toen Kerngroep ’90 heette. Politiek speelde bij ons thuis dus af en toe gewoon aan de keukentafel. Niet zwaar of ingew

Laatst werkte ik een dag op een andere locatie waar mensen met dementie komen. Voor mij geen onbekende omgeving, maar toch werd het een dag die me bijbleef. Rond het middaguur begon het al gezellig druk te worden aan tafel. De stoelen werden aangeschoven, de kommen soep stonden klaar en de geur van warme groentesoep vulde de ruimte. Iedereen zat al klaar en eerlijk gezegd had ik mijn lepel ook al bijna in mijn hand. Omdat ik de daggasten nog niet zo goed kende, wist ik alleen

Afgelopen vrijdag keek ik, zoals iedere ochtend, naar het whiteboard om de dag te beginnen. Even de datum opschrijven, planning erbij, daggasten in mijn hoofd langsgaan. Pas toen ik de datum opschreef viel het kwartje: vrijdag de 13e . Eerlijk gezegd ben ik er zelf niet zo mee bezig. Bijgeloof zit niet echt in mijn systeem. Maar toch… soms lijkt zo’n dag zich wel heel bijzonder te gedragen. Misschien had ik die datum toch beter niet zo groot op het bord moeten schrijven. Nog

Vandaag start de 91e Boekenweek, en wat is een mooier moment dan vandaag om zelf aan een nieuw schrijfavontuur te beginnen. Daarom schrijf ik deze blog, terwijl ik inmiddels ben gestart met het eerste hoofdstuk van onze roman. En waar kan dat beter dan in de zon, onder de appelboom die ik ooit van mijn omaatje heb gekregen. Afgelopen woensdag was het zover: onze tweede afspraak. Na onze eerste ontmoeting hadden we afgesproken dat we allebei goed zouden nadenken over het idee