Mijn koffer is dicht, de vakantie zit erop en aan mijn rugzak bungelt ineens een nieuwe reisgenoot. Hier sta ik dan op het vliegveld van Lanzarote, na drie heerlijke weken, klaar om terug naar Nederland te gaan. Naar huis, naar mijn werk en vooral weer volle bak aan de slag met alle bestaande plannen én de nieuwe ideeën die hier de afgelopen weken zijn ontstaan. Alleen reis ik deze keer dus niet alleen. Tijdens deze vakantie kwam ik Sebastiaan tegen. Een klein rood vriendje d

Hoe gek kan je hoofd soms werken? Ik merk het hier op Lanzarote iedere ochtend weer. Ik sta in de keuken met een kop koffie in mijn hand, schenk er een flinke scheut melk bij en op dat moment besluit mijn brein dat ik koffie met brie aan het drinken ben. Dat komt door het pak melk op het aanrecht. Président. In Nederland ken ik dat merk vooral van de brie. Zo’n keurig puntje kaas dat je op een plank legt als er visite komt en je even wilt doen alsof je thuis altijd servetjes

Donderdag werd ik gebeld door het theater. Gewoon, op een doordeweekse dag. Maar het bleek zo’n telefoontje te zijn dat je dag nét even anders maakt. Vrijdag stuurde ik een mail met één heel duidelijk antwoord: Ja. Ik ga het doen. En eerlijk? Daar zit best een spannende kriebel bij. 😊 Vijf jaar geleden stapte ik als zij-instromer de zorg in. Ik wist dat ik een andere richting op wilde, maar had geen idee waar die keuze me zou brengen. In ongeveer anderhalf jaar rondde ik mij

Van de week stond ik in een paskamer een nieuwe trui te passen. Zo’n paskamer met spiegels aan alle kanten. Recht voor je zie je jezelf, links zie je jezelf en als je een beetje ongelukkig draait, kom je jezelf rechts ook nog een keer tegen. Je zou bijna denken dat één Bartje wel voldoende is, maar blijkbaar vond de ontwerper van die paskamer daar iets anders van. Ik keek naar die trui, draaide wat heen en weer en moest eigenlijk wel lachen. Hij stond prima. Niks mis mee. Toc

De afgelopen weken werk ik op onze nieuwe locaties. Dat betekent veel nieuwe gezichten, nieuwe verhalen en vooral de kans om langzaam een band op te bouwen met de daggasten. Vertrouwen ontstaat niet van de ene op de andere dag; het groeit in de kleine momenten. Een praatje, een glimlach, een kop koffie of gewoon even samen stil zijn. Juist daarin zit voor mij de schoonheid van dit werk. Afgelopen maandag hoorde ik, nog voordat mijn dienst begon, dat de partner van een van onz

Drie weken zijn we nu onderweg op onze nieuwe locatie. Als mensen mij vragen hoe het gaat, is mijn antwoord eerlijk. Nee, nog niet zoals het zou moeten. Maar gaat het beter? Zeker. En dat is misschien wel de belangrijkste constatering. Verandering laat zich nu eenmaal niet afdwingen. Ze vraagt tijd, geduld en de bereidheid om elke dag opnieuw te kijken wat wél werkt. Wat mij hoop geeft, is de inzet van alle collega’s die de afgelopen weken hebben gewerkt. Samen zijn we aan he

Mensen vinden wat van je. Dat is eigenlijk van alle tijden. Iedereen heeft een mening en tegenwoordig lijkt die ook sneller gedeeld te worden dan ooit. Soms is die positief en hartverwarmend, soms kritisch en soms gebaseerd op een paar seconden van een filmpje of een enkele foto. Doet dat iets met mij? Ja, natuurlijk. Ik zou niet eerlijk zijn als ik zou zeggen dat het me niets doet. Wat ik soms lastig vind, is dat mensen een oordeel vormen zonder dat ze volgens mij echt hebbe

Soms begint een gewone donderdag op een heel bijzondere manier. Met een kop koffie in mijn hand sloeg ik de krant open. Mijn oog viel direct op een artikel over ons werk bij Oktober. Terwijl ik verder las, voelde ik iets wat moeilijk onder woorden te brengen is. Blijdschap. Dankbaarheid. Maar bovenal trots. Niet op mezelf, maar op mijn collega’s. Op al die mensen die elke dag opnieuw met liefde, lef en toewijding het verschil maken voor mensen met dementie. Met een glimlach r

Op de foto zie je twee tassen in mijn auto. Eén is mijn werktas. De andere bevat reservekleding, een handdoek en een paar Crocs. Sinds kort starten wij sommige dagdiensten in de wijk. We helpen mensen thuis met wassen, aankleden en het opstarten van de dag. Werk dat ik met veel plezier doe. Maar zoals veel collega's zullen herkennen, verloopt niet ieder zorgmoment volledig droog. 😉 Daarom heb ik standaard een extra set kleding, een handdoek en droge schoenen bij me. Je weet

Een aantal jaren geleden maakten wij als familie iets bijzonders mee met mijn oma. Deze ervaring liet ons zien hoe belangrijk het is om binnen de zorg te blijven zoeken naar oplossingen die het leven van mensen met dementie aangenamer maken. Voor mijn oma hadden we destijds een dementieradio aangeschaft. Dat bleek een groot succes. De herkenbare muziek bracht rust, plezier en herinneringen terug. Regelmatig zagen we haar meezingen of glimlachen bij liedjes uit haar jeugd. Het

Verandering. Alleen al het woord kan iets met je doen. In de zorg staan we aan de vooravond van veel veranderingen. Nieuwe werkwijzen, andere verwachtingen, technologische ontwikkelingen en een veranderende zorgvraag. Het zijn ontwikkelingen die invloed hebben op ons allemaal. Als ik eerlijk ben, merk ik ook dat verandering soms onrust met zich meebrengt. Dat is menselijk. We zijn vaak gewend aan wat vertrouwd is. We weten wat we hebben en niet altijd wat we krijgen. Verander

Gisteren was mijn werkdag anders dan anders. Ik stond niet op mijn vaste afdeling, maar mocht een dagje werken op Neffe 't Veld. Voordat ik daarheen ging, begon mijn ochtend bij een meneer thuis in Veldhoven die sinds oktober zorg van ons krijgt. Ik was bewust iets eerder vertrokken. Niet omdat het moest, maar omdat ik het belangrijk vind om eerst even kennis te maken. Een kop koffie, een praatje en elkaar rustig leren kennen. Zeker wanneer je voor het eerst bij iemand thuis

Laatst schonk ik automatisch een kopje koffie te veel in. Pas toen ik met de kan langs de tafel liep en mijn blik op een lege plek viel, besefte ik weer dat zij er niet meer was. Het was zo'n moment dat maar een paar seconden duurt, maar toch even binnenkomt. Mijn handen deden wat ze altijd deden, zonder nadenken. Zoals dat gaat wanneer iets een gewoonte is geworden. Dat kleine moment bracht me terug naar de afgelopen week. Een periode waarin een daggast thuis overleed en een

Tijdens mijn vakantie op Lanzarote kwam ik een rotonde tegen die me even liet twijfelen aan mijn richtingsgevoel. Overal stonden verkeersborden. Voor links, rechts, voorrang, snelheid en afslagen. Zoveel informatie bij elkaar dat ik even niet meer wist waar ik als eerste naar moest kijken. Ik maakte er een foto van omdat ik het een bijzonder gezicht vond. Afgelopen week moest ik ineens weer aan die foto denken. Dinsdagmorgen volgde ik een online informatiebijeenkomst van IMOZ

Vanmorgen zat ik weer in mijn autootje onderweg naar het werk. Kop koffie mee, radio zachtjes aan. En eigenlijk dacht ik vooral: wat heb ik dit gemist. Twee weken vakantie lijkt soms kort, maar voor sommige bewoners voelt het toch alsof je maanden weg bent geweest. Deze week wilden meerdere mensen meteen even vertellen hoe het met ze gegaan was. Gewoon even samen zitten, even aandacht. Dat blijven voor mij de mooiste momenten van het werken in de zorg. Eén moment bleef me ext

Drie jaar geleden zette ik met licht trillende handen mijn handtekening onder mijn diploma Verzorgende IG. Ik weet nog goed hoe dat voelde. Trots natuurlijk, maar ook spannend. Alsof ik ergens wel wist dat het echte leren nu pas zou beginnen. Je haalt een diploma, maar ondertussen ben je zelf nog zoekende naar waar je echt op je plek bent. In die drie jaar ben ik behoorlijk wat gangen doorgelopen. Van mijn leerplek Oktober naar Grootenhout, daarna naar Van Neynsel en uiteinde

Hier op Lanzarote moest ik ineens weer aan mijn omaatje denken. Gek eigenlijk hoe dat werkt. Je zit ergens in de zon met een kop koffie en een gebakje voor je neus, en ineens ben je met je gedachten weer jaren terug. Vrijdagavond was vroeger vaste prik bij ons. Samen taart eten. Slagroompunten, tompoucen, moorkoppen… alles kwam voorbij. Gewoon omaatje en ik aan tafel. Een beetje kletsen over van alles en nog wat, lachen om kleine dingen en ondertussen rustig genieten. Achtera

Soms lees je een boek en vergeet je na een paar dagen alweer waar het eigenlijk over ging. En soms lees je een boek dat nog een tijdje met je meeloopt. Dat had ik met De wereld ligt aan je voeten van Jeroen van Veen. Ik las het boek in het vliegtuig onderweg naar Lanzarote en maakte het de eerste dag daar direct af. Eigenlijk kon ik het nauwelijks wegleggen. Ik dacht steeds: nog één hoofdstuk. Maar voor ik het wist zat ik alweer tientallen pagina’s verder. Dat gebeurt me eerl

Mijn oma en ik hadden een hechte band. Nu ze er niet meer is, merk ik dat die band ergens toch blijft bestaan. Niet de hele dag, maar juist in kleine momenten. Op zondagochtend bijvoorbeeld, als ik met een kop koffie in mijn hand voor het raam sta. Het is haar kopje. Van het bekende merk Boerenbont. Ik kijk naar buiten, neem even de tijd, en dan voelt het alsof ze dichterbij is dan anders. Misschien komt dat door al die kopjes koffie die we samen hebben gedronken. Ontelbaar v

Afgelopen week deden we bij Vier het Leven iets wat we nog niet eerder zo hadden gedaan. Normaal organiseren we avonden voor onze gasten, halen we mensen op en genieten we samen van een voorstelling. Dit keer wilde ik als locatiecoördinator in Eindhoven iets omdraaien. Niet met gasten op pad, maar met vrijwilligers zelf. Om elkaar beter te leren kennen, de verbinding te versterken en samen stil te staan bij een thema dat in mijn werk in de ouderenzorg vaak dichtbij komt: deme