Drie jaar geleden zette ik met licht trillende handen mijn handtekening onder mijn diploma Verzorgende IG. Ik weet nog goed hoe dat voelde. Trots natuurlijk, maar ook spannend. Alsof ik ergens wel wist dat het echte leren nu pas zou beginnen. Je haalt een diploma, maar ondertussen ben je zelf nog zoekende naar waar je echt op je plek bent. In die drie jaar ben ik behoorlijk wat gangen doorgelopen. Van mijn leerplek Oktober naar Grootenhout, daarna naar Van Neynsel en uiteinde

Vanavond is het weer kerstavond. Een avond van lichtjes, van samenzijn, van een tafel vol lekkers… maar voor mij, Bartje, ook een avond vol herinneringen aan mijn omaatje. Want als ik heel eerlijk ben: ik mis haar. Niet alleen vandaag hoor, maar op kerstavond… dan net dat beetje meer. Zolang ik mij kan herinneren, gingen mijn omaatje en ik samen naar de kerk met kerst. Eerst naar de grote kerk in het dorp, en later, toen haar benen het niet meer zo deden, naar de kerstmis in

Soms heb je iets helemaal voor je gezien. Een plan. Een kans. Een idee waar je hart een sprongetje van maakt. Je zag het al gebeuren, je voelde het bijna. En dan… komt dat mailtje. Of dat telefoontje. Het gaat niet door. Nou ja, vooruit. Dat kan gebeuren. Je haalt je schouders op, ademt diep in en denkt: morgen weer een nieuwe dag. Maar dan… komt er nog iets. En nóg iets. Alsof de wet van Murphy zich persoonlijk met je agenda is gaan bemoeien. Een afzegging hier. Een misverst