Als het even tegenzit
- bartpookvennix
- 14 dec 2025
- 2 minuten om te lezen
Soms heb je iets helemaal voor je gezien.
Een plan. Een kans. Een idee waar je hart een sprongetje van maakt.
Je zag het al gebeuren, je voelde het bijna.
En dan… komt dat mailtje.
Of dat telefoontje.
Het gaat niet door.
Nou ja, vooruit. Dat kan gebeuren.
Je haalt je schouders op, ademt diep in en denkt: morgen weer een nieuwe dag.
Maar dan… komt er nog iets.
En nóg iets. Alsof de wet van Murphy zich persoonlijk met je agenda is gaan bemoeien.
Een afzegging hier. Een misverstand daar.
En datgene waar je zo op hoopte? Ook weg.
En ineens voel je het:
Je hebt gewoon even flink de balen.
Ik geef het eerlijk toe: Ik vind dat lastig.
Ik ben zo iemand die het liefst meteen weer vooruit wil.
Die denkt in oplossingen, in “doorpakken en doorgaan”.
Maar deze keer dacht ik: nee.
Deze keer mag ik er gewoon eens goed van balen.
Niet wegstoppen.
Niet relativeren.
Maar voelen.
En erkennen: dit is gewoon rot.
Dus heb ik met mezelf afgesproken:
Ik mag daar een paar dagen verdrietig over zijn.
Teleurgesteld. Gefrustreerd. Stil.
Zonder het meteen te hoeven oplossen of mooier te maken.
En daarna?
Daarna ga ik opnieuw kijken.
Wat kan ík veranderen?
Waar heb ik hulp bij nodig?
En: waar is het misschien gewoon nog niet de tijd voor?
En terwijl ik daar zo over nadacht, kwam er iets anders bij me op.
Hoe vaak zullen ouderen zich niet zo voelen?
Dat dingen die ooit vanzelfsprekend waren, ineens niet meer lukken.
Niet meer fietsen. Niet meer zelf koken.
Niet meer zelf bepalen hoe je dag eruitziet.
Hoe vaak moeten zij iets loslaten
waar ze eigenlijk nog helemaal niet aan toe zijn?
En toch… zie ik bij hen zo vaak iets dat ik bewonder.
Een soort aanvaarding.
Een knikje.
Een “Ach, het is zoals het is.”
Soms is het berusting.
Soms is het verdriet.
Soms allebei tegelijk.
En dan denk ik:
Wat mogen wij daar veel van leren.
Om niet altijd alles meteen te willen repareren.
Om even stil te mogen blijven bij de teleurstelling.
Bij de pijn. Bij het niet-weten.
En tegelijk: laten we ook iets meenemen voor onszelf.
We zouden wat liever mogen zijn.
Voor de ander zeker.
Maar vooral ook: voor onszelf.
Niet alles hoeft meteen opgelost te worden.
Niet alles hoeft door te gaan.
Soms is het genoeg om te zeggen:
“Vandaag even niet. Maar morgen kijk ik weer verder.”
Dus aan wie dit nodig heeft om te horen (of misschien vooral aan mezelf):
Gun jezelf de ruimte. De rust. De zachtheid.
Om te balen.
En daarna… om weer op te staan.
Broeder Bartje
Opmerkingen