Drie jaar in de zorg voelt soms als drie maanden en op andere dagen als tien jaar tegelijk.
Drie jaar geleden zette ik met licht trillende handen mijn handtekening onder mijn diploma Verzorgende IG. Ik weet nog goed hoe dat voelde. Trots natuurlijk, maar ook spannend. Alsof ik ergens wel wist dat het echte leren nu pas zou beginnen. Je haalt een diploma, maar ondertussen ben je zelf nog zoekende naar waar je echt op je plek bent.
In die drie jaar ben ik behoorlijk wat gangen doorgelopen. Van mijn leerplek Oktober naar Grootenhout, daarna naar Van Neynsel en uiteindelijk toch weer terug bij de organisatie waar het ooit begon. Soms zeggen mensen weleens lachend: “Dan had je net zo goed meteen kunnen blijven.” En eerlijk, ergens snap ik die gedachte ook wel. Maar voor mij werkte het anders. Door de versnelde opleiding had ik nog niet genoeg gezien om echt te weten waar ik het beste tot mijn recht zou komen.
Soms moet je eerst een beetje dwalen voordat je begrijpt waar je thuishoort.
Wat me misschien nog wel het meest is bijgebleven van die afgelopen jaren, zijn de mensen die onderweg zijn gebleven. Francien bijvoorbeeld. Tijdens mijn opleiding kwamen onze paden samen en op de één of andere manier blijven die elkaar kruisen. Dat vind ik bijzonder. Maar ook Vincent, die jaren later nog steeds even rustig luistert als ik ergens tegenaan loop. In de zorg zijn dat soort mensen goud waard.
Volgende maand werk ik alweer twee jaar op de dagbehandeling Sparrenhof. Een plek waar ik op dit moment echt graag ben. En soms zit dat gevoel in iets heel kleins. Dat een daggast ’s ochtends binnenkomt, me aankijkt met een twinkeling in zijn ogen en alleen maar zegt: “Bartje.” Meer is er soms niet nodig om te voelen: ja, hier hoor ik thuis.
Wat ik in die drie jaar vooral heb geleerd, is vertrouwen op mezelf. Vertrouwen dat ik het goed doe. Niet perfect, want perfect bestaat volgens mij niet in de zorg. Maar wel met aandacht en oprechte betrokkenheid. En tegelijk ook begrijpen dat er altijd ruimte blijft om te leren.
Ik ben gegroeid als verzorgendeIG, maar misschien nog wel meer als mens. En ergens geldt dat ook voor Broeder Bartje. Wat begon met zomaar wat verhalen delen, blijkt voor veel mensen herkenbaar te zijn. Dat blijft soms best bijzonder om te beseffen.
De zorg blijft veranderen. Soms snel, soms ongemakkelijk, maar vaak ook op manieren die nodig zijn. En ergens maakt dat me ook nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar waar ik over drie jaar weer zal staan. Welke gangen ik dan weer doorloop, welke mensen ik nog mag ontmoeten en wat ik dan weer geleerd heb.
Maar één ding weet ik inmiddels wel heel zeker.
De zorg is mijn plek.
Dankbaar voor iedereen die onderweg een stukje met mij meeloopt.
Opmerkingen