Soms zit succes in iets heel kleins. Niet in een perfecte dienst of een groot compliment, maar in één zin op precies het juiste moment. Afgelopen week had ik zo’n moment. Ik merk dat ik in de ouderenzorg vaak gevoelig ben voor hoe contact loopt. Dat hoort misschien ook wel bij werken met mensen, maar bij mij komt dat soms extra binnen. Als een daggast kortaf reageert, boos doet of me negeert, blijft dat sneller hangen dan me lief is. Ook al weet ik best dat ik dat niet altijd

Afgelopen vrijdag liep ik weer even door die bekende gang. Niet zoals anders, niet in mijn gewone ritme, maar gewoon… even een uurtje. Na een periode thuis te zijn geweest door ziekte. En eerlijk is eerlijk, ik vond het spannend. Je stapt toch weer een wereld binnen waar alles doorgaat. Waar collega’s doorwerken, waar daggasten hun dag hebben, waar het leven niet stil heeft gestaan omdat jij er even niet was. En ergens vraag je je dan af… pas ik er nog wel in, na die weken? M