Verbinding laat zich niet forceren dat leerde deze daggast mij.
- bartpookvennix
- 22 apr
- 2 minuten om te lezen
Soms zit succes in iets heel kleins. Niet in een perfecte dienst of een groot compliment, maar in één zin op precies het juiste moment.
Afgelopen week had ik zo’n moment.
Ik merk dat ik in de ouderenzorg vaak gevoelig ben voor hoe contact loopt. Dat hoort misschien ook wel bij werken met mensen, maar bij mij komt dat soms extra binnen. Als een daggast kortaf reageert, boos doet of me negeert, blijft dat sneller hangen dan me lief is. Ook al weet ik best dat ik dat niet altijd persoonlijk hoef te maken, toch ga ik na een dienst soms in mijn hoofd terug. Had ik iets anders kunnen doen? Lag het aan mij? Had ik beter kunnen aansluiten?
Dat gebeurt nog meer als ik ergens moet invallen op een andere locatie. Nieuwe gezichten, andere dynamiek, mensen die jou nog niet kennen. Dat maakt me eerlijk gezegd altijd wat gespannen.
De afgelopen tijd kwam ik op zo’n locatie een daggast tegen waarbij het contact stroef liep. Ik kreeg weinig terug. Soms een kort antwoord, soms helemaal niks. En ja, daar ging mijn hoofd dan weer mee aan de wandel.
Maar afgelopen dinsdag zat ik weer naast hem. Zonder verwachtingen eigenlijk. Gewoon zitten, beetje aansluiten, beetje kijken wat er ontstaat. En ergens tijdens dat moment veranderde er iets. Geen groot of bijzonder moment waar muziek onder hoeft. Gewoon contact. Een gesprek dat vanzelf liep. Een beetje luchtigheid zelfs.
En toen zei hij ineens: “Je bent een goei manneke.”
Ik moest daar bijna van lachen, zo onverwacht kwam dat binnen.
Dat soort kleine dingen kunnen mij oprecht raken. Omdat er ineens iets lukt waarvan je niet wist dat het groeide. Blijkbaar was er toch vertrouwen ontstaan, alleen had dat tijd nodig.
Dat besef vond ik misschien nog mooier dan het compliment zelf.
We willen in zorg soms snel verbinding maken. Ik in elk geval wel. Als dat niet meteen lukt, ga ik soms te veel bij mezelf zoeken wat ik fout doe. Terwijl deze situatie me juist weer liet zien dat niet alles direct hoeft te ontstaan. Soms moet iemand gewoon aan je wennen. Soms moet jij ook rustiger blijven en minder hard werken voor contact.
Als ik eerlijk ben ging er iets goed. Ik bleef open, ook toen ik weinig terugkreeg. Ik bleef naast hem zitten zonder het te willen forceren.
En wat ik anders zou doen? Minder snel denken dat weerstand iets over mij zegt.
Dat leer ik nog.
Maar dit voelde als zo’n klein succesje dat gevierd mag worden.
Want soms zit de waarde van ons werk gewoon in iemand die na weken ineens zegt dat je een goeie bent.
En dat neem ik mee.
Ik ben benieuwd of andere zorgcollega’s dat herkennen. Dat overdenken. Dat zoeken naar of je het goed doet. En hoe mooi het kan zijn als contact soms langzaam groeit.
Liefs Broeder Bartje
Opmerkingen