Pijn.

We zeggen het woord zo makkelijk. Alsof het erbij hoort. Alsof het vanzelf weer overgaat.

Maar dat doet het niet altijd.

De afgelopen periode heb ik het zelf ervaren. Niet een beetje ongemak, maar pijn die blijft. Ik ben geopereerd. Onverwacht. Zonder dat ik me erop kon voorbereiden.

Geen tijd om eraan te wennen, geen ruimte om het rustig te laten landen. Het gebeurde gewoon. En ineens zat ik erin.

Tot je daar ligt.

Tot je lichaam iets anders zegt dan je hoofd.

Na de operatie begint het herstel. Dat klinkt hoopvol, maar zo voelt het niet altijd. Want herstel doet pijn. Niet alleen in je lijf, maar ook in je hoofd. Het kruipt onder je huid, gaat in je gedachten zitten en laat je niet los.

Je wordt moe. Niet gewoon moe, maar uitgeput.

Je merkt dat je minder kunt hebben. Dat je korter reageert dan je zou willen. Dat je jezelf soms even niet herkent.

En dan gebeurt er nog iets.

Je verliest, al is het maar tijdelijk, een stukje van je zelfstandigheid.

Je moet hulp vragen. Wachten. Accepteren dat het nu even niet gaat zoals jij wilt.

En dat… dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst.

Het voelde klein, maar het raakte iets groots.

Want ineens begreep ik, niet met mijn hoofd maar met mijn gevoel, iets wat ik in mijn werk dagelijks zie.

Ouderen die leven met pijn.

Niet voor even. Niet tot het herstel klaar is.

Maar elke dag. Altijd aanwezig op de achtergrond of juist pijnlijk op de voorgrond.

Pijn in het lichaam.

Maar ook pijn van verlies.

Van wat niet meer kan.

Van zelfstandigheid die langzaam verdwijnt.

Van afhankelijk worden, terwijl je dat nooit hebt gewild.

Wat voor mij tijdelijk was, is voor hen de realiteit.

Het heeft mijn blik veranderd. Scherper gemaakt. Zachter ook.

Want gedrag is niet altijd wat het lijkt.

Een kort lontje kan pure uitputting zijn.

Afstand nemen kan zelfbescherming zijn.

Stilte kan vol zitten met pijn.

We willen in de zorg zo graag helpen. Oplossen. Beter maken.

Maar niet alles is op te lossen.

En misschien… hoeven we dat ook niet altijd.

Soms zit de echte zorg niet in wat je doet, maar in hoe je er bent.

In even blijven staan.

In echt luisteren.

In iemand zien, ook als er niets gezegd wordt.

Deze periode heeft mij stilgezet.

Letterlijk en figuurlijk.

En misschien was dat precies wat nodig was.

Om weer te voelen waar het echt om draait:

Niet alleen behandelen, maar begrijpen.

Niet alleen zorgen, maar er zijn.

Want achter elke pijn zit een mens.

En ieder mens wil gezien worden.

Liefs Broeder Bartje