Broeder Bartje aan de andere kant van de zorg

Afgelopen zondag. 08.00 uur.

Ik word wakker met een zeurende pijn. Zo eentje die niet meteen schreeuwt, maar wel fluistert dat het mis is.

En ergens wist ik het al.

Dit is er zo eentje. Een niersteen.

Dus hup, naar beneden. Pijnmedicatie erin en hopen dat het zakt.

Maar nee. Dit was er niet eentje van even doorbijten. Rond 11.00 uur was de maat vol. Huisartsenpost gebeld. Niet stoer doen, gewoon aangeven dat het echt niet meer ging.

En toen ging het snel.

Via de huisartsenpost naar de eerste hulp. Daarna door naar de afdeling acute opname van het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven.

Daar lig je dan. Te wachten. Met pijn. Zoekend naar een houding die er eigenlijk niet is.

De uren tikken langzaam weg.

Tot 18.00 uur.

Operatie.

En ergens dacht ik alleen nog maar, doe maar gewoon. Als dat steentje er maar uit gaat.

Verlost van de niersteen en een dubbel J katheter geplaatst. Iets waar ik vast nog meer over ga leren de komende tijd.

Maar wat een opluchting. Echt.

De pijn die langzaam wegebt. Dat gevoel is niet uit te leggen als je het niet hebt meegemaakt.

En ja, ik heb het hele rijtje gehad. Oxycodon, fentanyl, morfine.

Alles kwam voorbij. Het maakte me op dat moment ook niet meer uit. Als het maar hielp.

Tussen alles door raakte ik in gesprek met verpleegkundige Heidy.

En dan gebeurt er iets bijzonders.

Dan ben je niet alleen patiënt. Dan ben je ook weer zorgmens.

We hadden het over het vak. Over tijd nemen. Over blijven kijken naar de mens achter de patiënt. Over hoe belangrijk het is dat iemand zich autonoom blijft voelen, ook als je afhankelijk bent van zorg.

En terwijl we daar zaten, moest ik denken aan de ouderenzorg.

Waar juist die kleine momenten het verschil maken. Even zitten. Even luisteren. Even echt contact.

Dat is zorg.

Voor mij was dit wel even schakelen.

Normaal ben ik Broeder Bartje. Sta ik naast het bed.

Nu lag ik er zelf in.

En dat voel je.

Het maakt je nederig.

Het maakt je dankbaar.

Dankbaar voor de mensen hier in het MMC. Stuk voor stuk zorgverleners met een gouden hart. Mensen die niet alleen hun werk doen, maar er ook echt zijn.

Dat verschil voel je. Zeker als je zelf degene bent die zorg nodig heeft.

Dankjewel daarvoor.

En nu hoop ik dat ik straks gewoon weer naar huis mag.

Met een ervaring rijker. En een steen armer.