Een avond om nooit te vergeten 40-45 de Musical

Soms zijn er van die avonden die je niet alleen meemaakt, maar echt meedraagt. Ik wil je graag meenemen naar zo'n moment dat me diep raakte. Onlangs was ik in Barneveld, bij de indrukwekkende voorstelling van 40-45 de Musical van Studio 100. En ik kan je zeggen: het heeft me van begin tot eind gegrepen.

Zodra je de zaal binnenkomt, voel je dat dit geen gewone voorstelling wordt. De techniek is werkelijk verbluffend rijdende tribunes, levensechte decors, een vliegtuig dat door de lucht suist… Maar het mooiste? Je zit met een koptelefoon op. Dat klinkt misschien wat onwennig, maar het zorgt ervoor dat je het spel én de zang haarscherp hoort, alsof het recht in je oor gebeurt. Je mist geen fluistering, geen trilling, geen ademhaling. Alles is intens dichtbij.

Tijdens de voorstelling had ik op een gegeven moment de behoefte om mijn koptelefoon even af te zetten. Gewoon, om te voelen hoe het klinkt zonder al die techniek. En wat ik toen hoorde, raakte me misschien nog wel het meest: de stemmen van de acteurs, rauw en puur, zonder muziek, zonder versterking. Alleen zij, hun adem, hun emotie. Dat moment was zo ontroerend. Alsof je even heel dichtbij mocht komen. Alsof je ze echt zag en hoorde in hun kwetsbaarheid.

Ik wil dan ook een groot compliment geven aan de hele cast van deze avond: Sem van der Hijden, Jary Sluijter, Rheza Häger, Isa Hoes, Roeland Fernhout, Sjoerd Pleijsier, Niniane Everaert wat een kracht, wat een overgave. Zang, spel, samenspel… alles klopte. Jullie hebben me niet alleen meegenomen in het verhaal, jullie hebben me ook geraakt als mens.

En dat verhaal... dat komt binnen. Twee broers die door de oorlog uit elkaar worden getrokken. Niet goed of fout, maar menselijk. En wat me vooral bijblijft: de oorlog voelt ineens niet meer als iets van lang geleden. 1940–1945 dat is nog geen mensenleven geleden. Zo dichtbij. En als ik dan denk aan de ouderen waar ik mee werk, mensen die deze tijd écht hebben meegemaakt… dan begrijp ik nog beter wat zij dragen. Hoe een geluid, een herinnering of een beeld zoveel teweeg kan brengen, zelfs decennia later.

Na de voorstelling bleef ik zitten. Even niet praten. Even laten bezinken. En tegelijk kwam er ook een andere gedachte bij me op: hoe broos vrede eigenlijk is. Hoe snel haat en verdeeldheid zich kunnen nestelen. En eerlijk is eerlijk, als ik het nieuws tegenwoordig volg, dan maak ik me als Broeder Bartje wel eens zorgen. Want wat toen gebeurde… zou het ooit weer kunnen?

En juist daarom is een voorstelling als deze zo belangrijk. Niet om bang te maken, maar om wakker te houden. Om te laten zien hoe snel alles kan kantelen. En hoe belangrijk het is om te luisteren, om elkaar vast te houden, ook als we het niet altijd eens zijn.

Misschien ben jij er ook geweest. Of misschien overweeg je het nog. Wat ik je kan zeggen: ga. Voel. Kijk. Luister. En laat het binnenkomen. Want soms zijn dat de momenten die ons mens maken.

Liefs Broeder Bartje 

#4045 #4045demusical #studio100