Het gekke is dat het verdriet minder wordt, maar het missen niet.

Mijn oma en ik hadden een hechte band. Nu ze er niet meer is, merk ik dat die band ergens toch blijft bestaan. Niet de hele dag, maar juist in kleine momenten. Op zondagochtend bijvoorbeeld, als ik met een kop koffie in mijn hand voor het raam sta. Het is haar kopje. Van het bekende merk Boerenbont. Ik kijk naar buiten, neem even de tijd, en dan voelt het alsof ze dichterbij is dan anders.

Misschien komt dat door al die kopjes koffie die we samen hebben gedronken. Ontelbaar veel bedenk ik me. Gewoon aan tafel, pratend over van alles. Ze noemde me altijd “oma’s Bartje” en dan, met zo’n blik die tegelijk lief en een beetje ondeugend was, zei ze “mopje”. Dat zat in de kleine dingen. Daar zat onze band.

In de laatste jaren, toen dementie steeds meer ruimte innam, veranderde er veel. Maar wat bleef, waren die momenten samen. Gewoon zitten met een kop koffie, zonder dat het ergens naartoe hoefde. Er hoefde niets gezegd te worden. Het was genoeg om er te zijn, naast elkaar.

In mijn werk in de #ouderenzorg denk ik daar vaak aan terug. We zijn geneigd om door te gaan, om bezig te blijven met wat er moet gebeuren. Maar juist in die kleine momenten zit iets wat je niet kunt afdwingen. Iets wat ontstaat als je even niets hoeft, behalve er zijn.

Ik merk bij mezelf dat ik daar nog steeds zoekende in ben. Soms lukt het om even te vertragen en echt aanwezig te zijn, maar er zijn ook genoeg momenten waarop ik alweer met mijn hoofd bij het volgende ben. Terwijl ik juist geloof dat daar het verschil zit. Niet in alles wat we doen, maar in hoe we er zijn.

Wat ik vaak zie, is dat mensen met #dementie, of een andere aandoening, dat feilloos aanvoelen. Alsof ze er een extra voelspriet voor hebben. Of de aandacht oprecht is, maar ook of dat je er eigenlijk maar half bij bent. Dat kun je niet nadoen. Dat vraagt dat je er echt bent.

Misschien zit daar wel de kern van ons werk. Dat we niet alleen zorgen, maar ook aanwezig durven zijn. Juist op de momenten dat het misschien niet helemaal uitkomt. Dat we het aandurven om even stil te staan, ook al voelt het alsof we door moeten.

Voor een volgende keer wil ik mezelf daar vaker aan herinneren. Even #vertragen. Even blijven staan. Want uiteindelijk zijn dat de momenten die blijven hangen.

Misschien blijft een band gewoon bestaan als je er de tijd voor neemt om hem te blijven voelen.

broeder Bartje