Een dinsdag met een gouden randje

Normaal schrijf ik geen blog op dinsdag.

Maar vandaag maak ik graag een uitzondering.

Vanmorgen stond ik bij de wasstraat.

Auto in de rij.

Zon op mijn gezicht.

Even wachten.

Terwijl ik daar stond, kwam er een man naar mij toe.

Hij was na mij aan de beurt.

We stonden samen in het zonnetje.

En zoals dat soms gaat, ontstond er een praatje.

Gewoon twee vreemden.

Die elkaar niet kenden.

Maar wél een gesprek hadden dat bleef hangen.

Geen grote onderwerpen.

Geen zware kost.

Gewoon aandacht.

Gewoon luisteren.

En wat blijkt?

De man bleek kunstenaar te zijn: Aart van de Lange.

Zijn werk is te vinden via Works of Aart.

Hoe bijzonder is dat?

Je denkt dat je staat te wachten bij de wasstraat.

Maar eigenlijk sta je midden in een ontmoeting.

De link met de ouderenzorg

Wat mij raakte, was niet alleen dat hij kunstenaar is.

Maar hoe snel je, als je écht even contact maakt, overeenkomsten ontdekt.

Nieuwsgierigheid.

Verwondering.

Verhalen.

In de ouderenzorg zie ik precies hetzelfde.

Achter ieder gezicht.

Schuilt een verhaal.

Soms denken we dat iemand “gewoon een cliënt” is.

Of “gewoon een oudere meneer”.

Maar wie even blijft staan, wie echt luistert, ontdekt een leven vol kunst, ambacht, reizen, liefde, verlies en dromen.

Net als bij die wasstraat.

Twee mensen.

Twee werelden.

En toch raakvlakken.

Dat is precies waar zorg óók over gaat.

Niet alleen zorgen vóór.

Maar aanwezig zijn mét.

Een kleine uitnodiging

Misschien is dit mijn boodschap van vandaag.

Maak eens een praatje met iemand die je niet kent.

Bij de supermarkt.

In de wachtrij.

In de zon.

Je zult versteld staan hoeveel raakvlakken je misschien wel hebt.

We zijn minder vreemden voor elkaar dan we denken.

Toen ik hem bedankte voor het fijne gesprek, gaf Aart mij woorden mee die bleven hangen:

“IEDERE DAG IS BIJZONDER.

IN HET BIJZONDER DEZE DAG.”

Dankjewel, Aart.

En dank aan deze dinsdag.

Broeder Bartje glimlacht.