top of page
Zoeken

Een nieuwe daggast… en die gezonde spanning


Broeder Bartje zit aan een houten tafel met cappuccino en twee stukken taart, glimlachend in een knusse buitenruimte met terrasverwarming.
broeder bartje aan de koffie

Afgelopen week kregen we er een nieuwe daggast bij op de afdeling.En hoe vaak ik dit ook al heb meegemaakt eerlijk is eerlijk: het blijft spannend.

 

Ik voel het altijd weer in m’n buik.Is er een klik?Voelt iemand zich welkom genoeg om een beetje zichzelf te zijn?Past hij of zij tussen al die andere unieke verhalen, geuren, gewoontes, stiltes?

 

En weet je… die spanning benoem ik meestal ook gewoon.Dan zeg ik bijvoorbeeld:

 

“Weet je, ik vind dit ook spannend.”En vaak zie ik dan een beetje opluchting in de ogen van de ander.Omdat spanning niet iets is wat je alleen hoeft te dragen.

Omdat het niet alleen hún eerste dag is maar óók voor ons weer een nieuw begin.

In de ouderenzorg hoor je vaak woorden als ‘indicatie’, ‘diagnose’ of ‘zorgplan’.Maar op zo’n eerste dag draait het daar helemaal niet om.Dan draait het om iets anders.Iets kleiners misschien. Maar veel wezenlijker.

 

Een stoel die alvast is klaargezet.Een kopje koffie dat nét goed is ingeschonken.Een glimlach die zegt: “Je bent hier welkom, precies zoals je bent.”

 

Want welzijn zit niet in grote gebaren.Het zit in de manier waarop we iemand begroeten.In hoe we luisteren, óók naar wat er niet gezegd wordt.In de ruimte die we geven om te wennen. Op iemands eigen tempo.

 

We werken met mensen, niet met ziektebeelden.Achter elke aandoening zit een leven.Een moeder. Een buurvrouw. Iemand met een verleden, met humor, met herinneringen.

 

En dan als dat eerste kopje koffie is gezet, en er een écht gesprek ontstaatdan voel je het ijs een beetje smelten.Dan zie je iemand iets loslaten. Even zuchten. Even landen.Een stilte die geen ongemak meer is, maar gewoon… aanwezigheid.

 

Dat zijn de momenten waar ik voor in de zorg ben gegaan.

 

En ja, die spanning? Die blijft.Maar misschien is dat juist goed.Want spanning betekent dat het ons iets kan schelen.Dat we geven om wie er binnenkomt.

Zolang we blijven zien wie iemand is en niet alleen wat iemand heeft zitten we precies daar waar zorg en menselijkheid elkaar ontmoeten.

Broeder Bartje

 
 
 

Recente blogposts

Alles weergeven
Verbouwen

Ik ben me er heel bewust van dat ik gezegend ben dat ik kan verbouwen. Jaren sparen en dan iets kunnen realiseren waar je van droomde, dat is luxe. En toch doet een verbouwing iets met me. Meer dan ik

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page