Gas op de enkels

Vorige week heb ik het hardlopen weer opgepakt.

Een niersteentje, een flinke verkoudheid, daarna ook nog eens hooikoorts… en alsof dat nog niet genoeg was, hielp een uitvaart ook niet echt mee om te hardlopen. 

Soms loopt het leven even anders dan gepland.

Daardoor moest ik het hardlopen een paar keer overslaan. Maar afgelopen week zat ik weer in mijn ritme: 3x per week de hardloopschoenen aan en gaan.

Want 19 april komt steeds dichterbij. Sneller dan ik zelf kan rennen, lijkt het soms.

Op die dag loop ik de ASML Veldhoven de 10 kilometer run. Natuurlijk doe ik dat voor mijn eigen gezondheid en conditie. Maar eerlijk gezegd loop ik ook een beetje voor onze daggasten.

Als verzorgende IG geloof ik in bewegen. Ook of misschien wel juist als je ouder wordt. Alles wat onze daggasten nog zelf kunnen, laat ik ze zelf doen. Soms zeg ik zelfs: ze móéten het zelf doen. Niet omdat ik streng wil zijn, maar omdat het bijdraagt aan hun eigenwaarde en hun gevoel van regie.

Tegelijk zie ik ook hun worsteling.

Daggasten die van alles nog wíllen, maar merken dat hun lichaam niet altijd meer meewerkt. Dat raakt me.

De meneer die zo graag nog zou willen autorijden.

Of de mevrouw die het liefst gewoon weer een wandeling door het bos zou maken.

Laat ik eerlijk zijn: mijn struggles zijn niet te vergelijken met die van hen. Volgens mij ben ik geboren zonder sportstofje. Elke keer moet ik mezelf weer een beetje dwingen om te gaan hardlopen. En ik kan nog steeds niet zeggen dat ik het nou echt lekker vind.

Maar juist die struggle geeft me nu motivatie.

Als ik tijdens een training denk: waar ben ik eigenlijk mee bezig?, dan denk ik aan onze daggasten. Aan hun doorzettingsvermogen. Aan hun berusting, maar ook aan hun wil om te blijven proberen.

En dan trek ik toch weer een stukje door.

Dus de komende weken: gas op de enkels.

Want eerlijk is eerlijk: ik ben er nog lang niet klaar voor.

Maar we pakken het weer op.

En wie weet zie ik jou op 19 april langs de route staan om me even toe te roepen.

Supporters zijn altijd welkom.

Broeder Bartje