Iets nieuws… ja, vooruitkijken mag best een beetje

Voor wie mij kent, weet het: ik schrijf met liefde verhalen over mijn werk in de ouderenzorg en over mijn vrijwilligerswerk bij Vier het Leven. Over kleine momenten die groot blijken te zijn. Over aandacht, nabijheid en menselijkheid.

Maar soms voel je dat er iets nieuws mag ontstaan. Geen afscheid, geen breuk maar een verbreding.

In 2026 wil ik als Broeder Bartje een nieuwe stap zetten. Ik wil gaan meelopen met andere organisaties en waar mogelijk samen blogs schrijven over wat wij

in de ouderenzorg kunnen leren van andere werkvelden. Want goede zorg ontstaat niet alleen binnen de muren van een verpleeghuis of zorginstelling. Juist door verder te kijken, kunnen we ons eigen vak verdiepen.

En soms helpt het leven een handje mee.Of het toeval.Of het lot.

Nog voordat mijn plannen echt vorm kregen, rolde er al een prachtig eerste verhaal mijn kant op.

VAN BRISTOL NAAR DE ZORG

In mijn vorige werkzame leven bij Bristol werkte ik regelmatig samen met Louis. Gewoon collega’s. Fijne vent, prettige samenwerking. We zagen elkaar vaak, werkten samen en konden goed met elkaar door één deur.

Na Bristol zijn we ieder onze eigen weg gegaan. Maar opvallend genoeg kwamen we allebei in de zorg terecht. En het contact bleef.

Zo hoorde ik van Louis de mooiste verhalen over zijn vrijwilligerswerk bij stichting Dutch Medical Service (DMS),een ANBI stichting in samenwerking met Bosec Medical Service. Verhalen over zorg verlenen op plekken waar je het misschien niet direct verwacht, maar waar het zó hard nodig is. Over grote evenementen, onverwachte situaties, scherp blijven onder druk en tegelijkertijd oog houden voor de mens achter de melding.

Hij wordt onder andere ingezet tijdens de concerten van André Rieu, zowel op het Vrijthof in Maastricht als in het MECC. Twee totaal verschillende locaties, maar met dezelfde intensiteit en verantwoordelijkheid. Zorg buiten de muren van een instelling, maar met precies dezelfde waarden die we in de ouderenzorg dagelijks uitdragen: rust brengen, veiligheid bieden en er écht zijn voor mensen.

Met het oog op mijn plannen voor 2026 vroeg ik voorzichtig:“Zou ik een keer mogen meelopen?”

Het antwoord kwam zonder aarzeling:“Ja, natuurlijk!”

EEN AVOND VOL BELEVING

Op zaterdag 20 december was het zover. Met gezonde spanning reed ik richting Maastricht.En ja… mijn broek zat misschien net iets te wijd. Maar ach: wijde broeken zijn gelukkig weer helemaal in de mode😉. Soms loop je onbedoeld toch voor op trends.

Wat me direct opviel toen ik binnenkwam:dit is geen gewone avond.Sterker nog dit mag je eigenlijk geen voorstelling noemen.

Dit is een sprookje.Een totaalbeleving.

Alles klopt. Van het binnenkomen tot de aankleding, de belichting, de muziek, de ontvangst. De sfeer. De geur van warme stroopwafels. Het perfecte geluid. De vriendelijke piccolootjes in prachtige uniformen. Elk detail is doordacht en zorgvuldig neergezet.

Met maar één doel:de gast een magische avond laten beleven.

In de ouderenzorg proberen we precies datzelfde te doen. Alleen gebruiken we daar woorden als welzijn, kwaliteit van leven en beleving. Maar de essentie is identiek.

ANDRE RIEU... ELKE DAG?

In mijn werk in de ouderenzorg kom ik regelmatig de muziek van André Rieu tegen.En heel eerlijk?

Soms vind ik dat best lastig. Als je iets vaak hoort, verdwijnt het verrassingseffect. Dan denk je al snel:“Ja ja, daar is hij weer…”

Maar na deze avond snap ik onze ouderen beter dan ooit.

Het is namelijk niet alleen de muziek.Het is het totaalplaatje. De sfeer. De warmte. De herinneringen. De elegantie. De rust. De schoonheid.

Wat voor mij soms “gewoon” was geworden, blijkt voor hen elke keer opnieuw een terugkerend sprookje.En dat besef raakt mij diep. Het leert mij opnieuw hoe belangrijk het is om in de ouderenzorg niet vanuit routine te denken, maar vanuit beleving.

EEN TEAM MET EEN MISSIE

Op de medische post druppelden de vrijwilligers binnen. Een prachtig divers team: jong en ervaren, verschillende achtergronden, verschillende opleidingen. Maar met één gedeelde missie: er zijn voor mensen.

Wat mij enorm raakte, was hoe ik werd ontvangen.Warm. Open. Gelijkwaardig.Vanaf minuut één hoorde ik erbij.

Er was ruimte voor professionaliteit én humor (veel humor!). Maar vooral: er was echte aandacht voor elkaar. Er werd geluisterd, meegedacht, gelachen en gesteund.

In de ouderenzorg kunnen we hier zóveel van leren.Teamgevoel is geen luxe. Het is een randvoorwaarde voor goede zorg.Niet naast elkaar werken, maar met elkaar zorgen.

HET MOMENT DAT ALLES SAMENKWAM

Tijdens een ronde kregen we een oproep: een mevrouw was in elkaar gezakt.Louis en ik gingen er snel naartoe.

Drie prachtig geklede dames op leeftijd, zichtbaar geschrokken.Louis sprak rustig met de mevrouw, terwijl ik instinctief achter haar ging staan. En inderdaad  ze zakte opnieuw weg.

Ik kon haar opvangen en rustig naar de grond begeleiden. Het extra team was er snel. Mevrouw werd meegenomen naar de medische post. Gelukkig bleek alles goed.

Ik bleef bij haar twee vriendinnen. Een stoel. Een glaasje water. Een luisterend oor. En een goed gesprek.Zorg zoals we die in de ouderenzorg zo goed kennen: nabij, menselijk, eenvoudig maar van onschatbare waarde.

Later die avond, tijdens een nieuwe ronde, zag ik de dames weer. Ze herkenden me meteen. Drie glimlachen.Ik vroeg of ze genoten hadden.Ze zeiden:“Ja… en dankjewel voor alles.”

Dat moment maakte de cirkel rond.

ZORG IS ZOVEEL MEER DAN ZORG

Deze avond liet mij opnieuw zien wat wij in de ouderenzorg al lang weten:zorg is meer dan handelingen.Zorg is aanwezig zijn.Luisteren. Geruststellen. Verbinding maken.

Of je nu werkt in een verpleeghuis, in de wijk, op een medische post of tijdens een concert:de kern blijft dezelfde.

Menselijke aandacht.

DANKBAAR TERUGKIJKEN

Op weg terug naar Brabant dacht ik:“Wat jammer dat het alweer voorbij is…”

Wat had ik graag vaker meegelopen. Maar Maastricht is niet bepaald om de hoek.Toch kijk ik terug op een avond die mij rijker heeft gemaakt. Als mens. En als zorgprofessional.

Een avond die me opnieuw liet zien waar échte zorg over gaat:samenwerking, aandacht, voorbereiding, humor, liefde en menselijkheid.

Dankjewel dat ik als Broeder Bartje voor één avond onderdeel mocht zijn van dit bijzondere team.

TOT SLOT 🎻

Als André Rieu met zijn muziek harten weet te raken,dan kunnen wij dat in de ouderenzorg met onze aandacht net zo goed.

Niet met een viool in de hand,maar met een warme blik,een luisterend oor,en een

liefdevolle aanraking.

Lieve groet,

Broeder Bartje