Ik stond bij de start. Alleen niet zoals gepland.

In mijn werk als verzorgende IG zie ik het vaak. Mensen die ergens naartoe leven. Een afspraak. Een moment. Iets waar ze zich aan vasthouden. Tot het ineens anders loopt.

Deze keer stond ik zelf aan die kant.

Eind december besloten we samen de run te gaan lopen. Een mooi doel om naartoe te werken. De maanden daarna stonden in het teken van trainen. Soms ging het soepel, soms was het vooral doorzetten. Toch bleef dat moment in mijn hoofd zitten. Daar doen we het voor.

Tot mijn lichaam iets anders besloot. Een niersteentje. Daarna een operatie. Ineens werd het geen kwestie van volhouden, maar van stoppen.

Dat doet meer dan ik vooraf dacht. Teleurstelling zit diep. Even dat gevoel dat je tekortschiet. Terwijl je weet dat het zo niet werkt.

Op mijn werk zeg ik vaak tegen bewoners dat het oké is als iets niet doorgaat. Dat je soms moet meebewegen. Dat er ook weer een nieuw moment komt.

Alleen merkte ik nu hoe lastig dat is als je er zelf middenin zit.

Ik haalde wel mijn shirt en startbewijs op. Dat voelde gek. Alsof je je plek ophaalt voor iets waar je niet aan mee kunt doen. Thuis heb ik het neergelegd. Niet als mislukking, maar als herinnering. Dit is nog niet klaar. En het shirt zit goed, dus daar ligt het in ieder geval niet aan.

Wat ik hiervan meeneem als verzorgende IG, is dat ik nog beter wil stilstaan bij wat iemand voelt als iets wegvalt. Minder snel relativeren. Niet meteen vooruitkijken. Eerst gewoon erkennen dat het even pijn doet.

De volgende keer wil ik daar bewuster de tijd voor nemen. Gewoon naast iemand blijven zitten, zonder het op te lossen.

En ik? Ik begin straks opnieuw. Rustig aan. Stap voor stap.

Opgeven past niet bij mij. Dat zie ik elke dag terug bij de mensen voor wie ik zorg.

En Ellen en Silvia?

Trots. Jullie hebben het gewoon gedaan.