Ik vertrouw niemand meer

Er zijn diensten waarvan ik na afloop denk: pffff… wat was dit nou weer? Vorige week had ik zo’n dienst. Eentje waarbij ik met hoofdpijn naar huis ging.

Een daggast kwam al verward binnen. Mevrouw heeft dementie en door het samenkomen van drie locaties was haar vertrouwde omgeving ineens gevuld met veel nieuwe gezichten en nieuwe indrukken. Ik kan je vertellen: als je dementie hebt, zijn dat niet bepaald de beste ingrediënten voor een fijne dag.

Mevrouw was boos en ontzettend onrustig. Maar wat mij misschien nog wel het meeste raakte, was dat ze meerdere keren zei dat ze niemand meer vertrouwde. Boosheid en verwarring zie ik vaker en daar weet je vaak wel een weg in te vinden. Maar als iemand uitspreekt dat ze op dat moment echt niemand meer vertrouwt, dan komt dat toch wel binnen.

Ik heb van alles geprobeerd. Meebewegen, begrip tonen, afleiden, juist even niets zeggen, aandacht geven, afstand nemen… mijn hele trucendoos ging open. Maar niets leek echt te helpen.

Tijdens de lunch ben ik gewoon naast mevrouw gaan zitten. Ik heb haar boterham gesmeerd zoals ze die het liefste eet, haar favoriete drinken neergezet en ben gewoon bij haar gebleven. Zonder veel woorden. Langzaam zag je iets veranderen. Er kwam weer wat rust en misschien ook een klein beetje vertrouwen terug.

Na het rustmoment, dat mevrouw opvallend goed had gedaan, genoot ze van een stukje taart en een glas drinken. Aan het einde van de dag ging ze naar huis en werden we uitbundig bedankt voor de fijne dag. Dan sta je toch even gek te kijken. Dezelfde mevrouw die ’s ochtends niemand meer vertrouwde, ging met een glimlach naar huis.

Wat blijft het bijzonder hoe dementie werkt. Soms kun je alles uit de kast halen en lijkt niets te helpen. En soms zit het juist in iets heel kleins. Een boterham smeren zoals iemand hem graag eet, er gewoon even zijn en niet te veel willen oplossen.

Dat blijft mij iedere keer weer verbazen.

📸: mijn omaatje