Ik wist gisteren al vroeg dat het een goede werkdag zou worden. Mijn sokken waren namelijk binnen een uur nat.

Gisteren was mijn werkdag anders dan anders. Ik stond niet op mijn vaste afdeling, maar mocht een dagje werken op Neffe 't Veld. Voordat ik daarheen ging, begon mijn ochtend bij een meneer thuis in Veldhoven die sinds oktober zorg van ons krijgt.

Ik was bewust iets eerder vertrokken. Niet omdat het moest, maar omdat ik het belangrijk vind om eerst even kennis te maken. Een kop koffie, een praatje en elkaar rustig leren kennen. Zeker wanneer je voor het eerst bij iemand thuis komt. Je stapt immers niet alleen een woning binnen, maar ook een stukje van iemands leven.

Het was alweer een tijd geleden dat ik iemand had geholpen met douchen. Toch merkte ik al snel dat sommige dingen niet verdwijnen. Het verzorgen voelde direct weer vertrouwd. En één ding was gelukkig ook niet veranderd. Nog voordat de ochtend goed en wel begonnen was, had ik alweer natte sokken. Sommige collega's weten precies wat ik bedoel.

Wat voor mij misschien nog spannender was, kwam daarna. De steunkousen moesten aan met behulp van de Doff N' Donner. Zo'n hulpmiddel waarvan je denkt: als dit maar in één keer lukt. Tot mijn eigen verbazing zaten beide kousen direct goed. Ik was daar zó blij mee dat ik spontaan tegen meneer zei: "Tik hem aan, wat een teamwork!" We moesten er allebei om lachen. Soms kun je als zorgverlener oprecht trots zijn op iets wat voor een ander misschien heel gewoon lijkt.

Maar misschien zat het mooiste moment van die ochtend wel ergens anders. Na de zorg zei zijn echtgenote: "Ga effe lekker zitten." Dat klinkt misschien heel klein, maar voor mij zegt zo'n zin veel. Op dat moment weet je dat het ijs gebroken is. Dat er vertrouwen ontstaat. Dat je niet meer de onbekende zorgverlener bent die binnenkwam, maar iemand bij wie mensen zich op hun gemak voelen. Juist die verbinding maakt dit werk voor mij zo bijzonder.

Na de thuiszorg reed ik door naar Neffe 't Veld. En zoals zo vaak werd dat weer een feestje. Een daggast van bijna honderd jaar had mini-pizza's meegenomen. Samen maakten we nog tosti's en werd er volop gekletst en gelachen. Het zijn van die momenten waarop je bijna vergeet dat je aan het werk bent.

Tussendoor speelde ik een potje Triominos. Daar werd ik overigens volledig ingemaakt. Met veel overtuiging ook. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik nog steeds vermoed dat er hier en daar een beetje vals werd gespeeld. Bewijzen heb ik niet, maar ik houd het wel in de gaten.

Toen ik aan het einde van de dag naar huis reed, moest ik glimlachen. Mijn werkdag begon met natte sokken en eindigde met een verloren spelletje. Daartussen zaten mooie gesprekken, nieuwe verbindingen en veel kleine momenten die een gewone werkdag bijzonder maakten.

Misschien is dat wel precies waarom ik dit werk zo graag doe. Geen dag verloopt zoals je verwacht. En juist daarin zit vaak de grootste schoonheid.

Broeder Bartje

#ouderenzorg #zorgmetaandacht #thuiszorg #dagbesteding #werkenindezorg