Laat haar zorgen. Ook als ze vergeet. 🧡
- bartpookvennix
- 3 feb
- 2 minuten om te lezen
Mijn omaatje had Alzheimer.
Ze vergat dingen, dagen, momenten.
Maar één ding vergat ze nooit: zorgen voor mij.
Elke keer als ik bij haar op bezoek kwam, was het steevast dezelfde vraag:
“Bartje, heb je al gegeten?”
En dat niet één keer. Geen twee keer.
Gemiddeld zo’n twintig keer.
En weet je?
Ik antwoordde elke keer opnieuw.
Soms lachend, soms ontroerd.
Want in die vraag zat geen vergeetachtigheid
daar zat liefde.
Kwam ik zonder jas binnen, dan keek ze me streng aan:
“Bartje, dit kan toch niet. Je moet een jasje en een dasje aan.”
Dat zei ze altijd al.
Toen ik klein was, zei ze het.
En toen ze Alzheimer had, zei ze het nog steeds.
“Bartje, jasje en dasje aan.”
Het klonk als vroeger.
Het voelde als vroeger.
Wat mij misschien wel het meest raakte:
hoe meer haar geheugen haar in de steek liet,
hoe scherper haar gevoel werd.
Ze voelde feilloos aan wanneer er iets was.
Ook als ik deed alsof alles goed ging.
Ook als ik het niet vertelde.
Ik kwam er niet mee weg.
Nooit.
Alzheimer nam haar herinneringen,
maar haar intuïtie werd alleen maar sterker.
Daarom geloof ik ook zo sterk:
mensen met Alzheimer voelen dingen vaak nog heel goed aan.
Misschien wel beter dan wij denken.
Francien zei ooit tegen mij:
“Je mag ook gewoon advies vragen aan iemand met Alzheimer.
Ga wandelen. Ga in gesprek.
Je zult versteld staan van de antwoorden en adviezen die soms komen.”
Die woorden ben ik nooit vergeten.
En ze had gelijk.
Daarom zeg ik dit, vanuit mijn hart en vanuit mijn werk in de zorg:
Blijf de mens zien.
Blijf de mens betrekken.
Ik heb tot het laatst geprobeerd mijn omaatje mijn omaatje te laten zijn.
Niet alleen iemand met Alzheimer.
Maar iemand met een rol. Met betekenis. Met liefde.
En op de momenten dat zij weer voor mij wilde zorgen liet ik haar zorgen.
Met jasje.
Met dasje.
Met alles wat daarbij hoorde.
Want zorgen zit soms dieper dan herinneren.
En liefde…
die vergeet je niet zomaar.
Liefs,
broeder Bartje 💙
Opmerkingen