Nora’s Eerste Stap in de Zorg (en Mijn Smeltmomenten)

Een paar weken geleden kreeg ik een WhatsAppje dat mijn hele dag liet stralen.

Mijn petekindje Nora (12 jaar) stuurde:

“Hoi Bart! 2 december heb ik een stagedag. Zou ik die dag bij jou kunnen stage lopen? Mij lijkt het heel leuk! Als het niet kan, vind ik het niet erg ☺️”

Nou, ik kan je vertellen: ik voelde me mega vereerd. Zo’n warme, spontane vraag… mijn hart smolt meteen. Even met de manager overlegd, en het was zo geregeld.

De grote dag

Vorige week dinsdag was het dan zover. En ja, ik hoor jullie denken:

“Broeder Bartje, jij bent natuurlijk bevooroordeeld.”

En ik geef het volmondig toe: ja, dat ben ik.

Maar ik meen het oprecht… wat was het een geweldige dag!

Nora stapte binnen alsof ze er al jaren werkte open, enthousiast en met een natuurlijk gemak maakte ze contact met onze daggasten. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

We hebben gepraat over paarden (uiteraard 😉), we hebben geknutseld en gelachen… maar het hoogtepunt?

Wafels bakken in de middag!

Het hele huis rook naar zoet en gezelligheid. De daggasten genoten, ik genoot, en Nora… die straalde gewoon.

Een hart voor de zorg

Wat me misschien nog wel het meest raakte, was het moment tijdens de rustpauze. Nora ging uit zichzelf naast een van onze daggasten

zitten en samen zaten ze te kleuren. Geen aarzeling, geen ongemak gewoon een pure, lieve verbinding tussen twee mensen.

Ik hoop zo dat er ergens die dag een klein zaadje is geplant.

Een zaadje dat later misschien uitgroeit tot een carrière in de zorg. Want geloof me: ze zou hierin zó goed zijn.

Wanneer mag ik weer mee?

Aan het eind van de dag reden we naar huis en vroeg Nora:

“Wanneer mag ik weer een dagje mee?”

Nou… dan weet je genoeg, toch?

Voor mij kon de dag niet meer stuk.

Ik ga dit bijzondere dagje samen niet snel vergeten.

En wie weet… misschien loopt er over een paar jaar een nieuwe, jonge zorgtopper rond dankzij een stagedag vol wafels, paardenpraat en warme ontmoetingen.

Liefs,

Broeder Bartje 🌼