Omaatje, het fotoboek en wat écht blijft

Soms zit het grootste gebaar in iets heel kleins.

Een kopje koffie.

Een hand die je even vasthoudt.

Of een eenvoudig fotoboek.

Mijn omaatje. Klein van stuk, maar met een hart waar je u tegen zegt. Toen de dementie langzaam meer ruimte innam in haar hoofd, werd haar wereld steeds kleiner. Dagen liepen door elkaar. Soms keek ze me aan met ogen vol verwarring, verdriet dat ze zelf niet kon plaatsen.

Maar wat bleef, was gevoel.

De laatste twee jaren van haar leven maakte ik voor haar fotoboeken. Geen luxe albums, geen poespas. Gewoon foto’s van ons samen. Een wandeling in het park. Een ijsje in de zon. Een verjaardag. Een middag lachen om niets.

Ons eigen jaarboek.

Wanneer de onrust kwam en ze even verdwaalde in haar hoofd, pakte ze het boek. Ze bladerde rustig. Soms stil. Soms met een zachte glimlach.

“Dat was gezellig hè, Bartje?”

En dan gebeurde het.

Geen wondermiddel.

Geen herstel van wat verloren ging.

Maar wél rust.

Veiligheid.

Een sprankje herkenning.

In de ouderenzorg denken we vaak in plannen, protocollen en interventies. Dat is nodig. Maar mijn omaatje leerde mij iets anders: betekenis zit vaak in eenvoud. In samen momenten maken. In tastbare herinneringen die je kunt vasthouden wanneer woorden verdwijnen.

Dementie neemt veel af. Dat is de harde waarheid.

Maar niet alles.

Gevoel blijft.

Liefde blijft.

Verbinding blijft.

Nu zij er niet meer is, blader ik zelf door die boeken. Op dagen dat ik haar mis. Dan zie ik haar lach weer voor me. Voel ik haar hand in de mijne.

Dat fotoboeken, ooit voor haar gemaakt, geeft nu mij houvast.

Misschien is dat wel de kern van zorg.

Niet alleen zorgen vóór iemand.

Maar samen blijven leven.

Samen blijven vastleggen.

Samen blijven liefhebben.

Voor mijn omaatje.

En voor alle oma’s en opa’s die elke dag een beetje warmte verdienen.

Liefs,

Broeder Bartje 🤍