Spanning en vertrouwen

Komende dinsdag is het zover. Een moment waar ik al een tijdje naartoe leef. Ik mag terug naar het ziekenhuis om mijn dubbel J katheter te laten verwijderen. Alleen dat vooruitzicht geeft al een gevoel van opluchting. Tegelijkertijd merk ik dat er ook spanning zit. Misschien wel meer dan ik vooraf had gedacht.

Het blijft een bijzondere verpleegkundige handeling… en laten we eerlijk zijn: ook een kwetsbare. Een plek waar je normaal gesproken niet zo snel bij stilstaat, laat staan dat je die “deelt”. En toch gebeurt het. Ineens zit je aan de andere kant. Niet als zorgverlener, maar als degene die zorg ontvangt.

En dat doet iets met je.

In mijn werk vind ik het vanzelfsprekend om met respect en aandacht met mensen om te gaan. Dat is voor mij de basis van goede zorg. Maar nu ik zelf in die positie zit, ervaar ik pas echt hoe diep dat gaat. Hoe kwetsbaar het kan voelen. Hoe groot de drempel soms is niet alleen lichamelijk, maar juist ook mentaal.

Want er is ook schaamte. Een gevoel waar je doorheen moet. Je moet jezelf als het ware overgeven aan de situatie, aan de zorgverlener, aan het moment. En dat vraagt vertrouwen. Echt vertrouwen.

En daar zit voor mij ook meteen de kracht van ons vak.

Wij mogen dat vertrouwen ontvangen. En dat is bijzonder. Het zit niet in grote gebaren, maar juist in de kleine dingen: hoe je iemand aankijkt, hoe je praat, de rust die je uitstraalt. Misschien een klein beetje humor op het juiste moment. Dingen die voor ons vanzelfsprekend lijken, maar voor de ander het verschil kunnen maken tussen spanning en ontspanning.

Nu ik zelf aan de andere kant sta, voel ik dat des te meer.

Ik hoop dat dinsdag een goede dag wordt. Dat alles voorspoedig verloopt en dat ik daarna weer stap voor stap kan herstellen. Want heel eerlijk… ik mis mijn daggasten. De gesprekken, de lach, de kleine momenten die zo groots voelen.

En stiekem heb ik ook een doel voor ogen: 19 april. Ik hoop dat mijn conditie tegen die tijd weer wat beter is. Dat mijn lichaam weer meewerkt en dat ik weer kan doen waar mijn hart ligt er zijn voor anderen.

Maar eerst dinsdag.

Eén stap tegelijk. Met een beetje spanning, een flinke dosis hoop en vooral… vertrouwen.

Broeder Bartje