Tussen vergeten en herinneren – mijn omaatje en ik Tot ineens… pssssshhhht!

Soms komen herinneringen zomaar je hoofd binnenwandelen. Zo’n moment waar je ineens weer om moet lachen, ook al is het allang voorbij. Zo’n herinnering heb ik met mijn omaatje. En die heeft alles te maken met een sproeisysteem en een zonnige middag bij zorglocatie de Sint Jan.

Er was een mooie activiteit georganiseerd in de tuin. De zon scheen, de bewoners zaten lekker buiten, en er klonk muziek ik geloof dat het een troubadour was. Iedereen genoot zichtbaar. Tot ineens… pssssshhhht! Het bewateringssysteem van het grasveld besloot óók even van zich te laten horen.

Ja hoor, midden in de voorstelling gingen de sproeiers aan.

En ik zie het zo weer voor me. De verbazing. De chaos. De dames van de zorg die snel bewoners probeerden te verplaatsen. En mijn omaatje? Die zat er middenin. Ze werd niet een beetje nat nee, echt drijfnat.

Ik moet eerlijk bekennen: ik heb er zó om moeten lachen. De verhalen die ik achteraf hoorde, vooral van het zorgpersoneel, waren goud waard. Maar mijn omaatje? Die was furieus. Niet een beetje mopperend, nee, écht boos. Dagenlang.

“We gaan de krant bellen!” zei ze.

“We dienen een klacht in!” riep ze vastbesloten.

Natuurlijk hebben we dat niet gedaan. Het was gewoon pech een technisch foutje. Maar o wee als ik begon te lachen tijdens haar tirade... dan werd ze alleen maar bozer. Hoe harder ik probeerde mijn lach in te houden, hoe moeilijker het werd.

Stiekem vond ik het jammer dat ik er op dat moment niet bij was. Maar misschien ook maar goed ook. Ik had het vast niet droog gehouden letterlijk én figuurlijk.

En toch... die herinnering brengt me nog steeds een glimlach. Want zelfs in haar boosheid, was mijn omaatje zó haarzelf. En het is juist dat soort momenten tussen vergeten en herinneren waarin ik haar nog even heel dichtbij voel.

Broeder Bart