Verbouwingen, alles nieuw… of toch niet

We zijn thuis aan het verbouwen. En laat ik eerlijk zijn: ik krijg er af en toe ook een soort halve crisis-inzinking van. Hahaha. Alles staat op z’n kop, niks is meer zoals het was en waar je eerst gedachteloos naar een kast, stoel of deur liep, staat ineens een bouwemmer, een stuk hout of iets waarvan je niet eens weet waar het voor dient. Een verbouwing is blijkbaar niet alleen het vernieuwen van je huis, maar ook een kleine test voor je geduld en je vermogen om los te laten.

Want bij verbouwen hoort natuurlijk dat er veel nieuw wordt. Nieuwe kleuren, nieuwe materialen, een andere inrichting. En toch merk ik steeds meer dat ik niet wil dat álles nieuw wordt. Soms hoef je iets helemaal niet weg te doen om het weer passend te maken. Soms is het juist de moeite waard om er nog eens goed naar te kijken en jezelf af te vragen: wat kan ik hiermee?

Deze twee stoeltjes zijn daar voor mij een mooi voorbeeld van. Ik kreeg ze vroeger van mijn omaatje en als kind zat ik er bij opa en oma in de keuken vaak op wanneer we gingen eten. Het waren toen gewoon twee stoeltjes. Je denkt daar als kind natuurlijk helemaal niet zo over na. Je schuift er eentje naar de tafel, klimt erop en gaat eten. Pas veel later ontdek je dat zo’n simpel ding ineens een heleboel herinneringen met zich meedraagt.

Dus toen ik ze tijdens de verbouwing weer tegenkwam, dacht ik: wegdoen? Nee, absoluut niet. Maar wit zouden ze ook niet meer helemaal passen bij de nieuwe inrichting. En dus kregen ze een nieuw leven met een lik zwarte verf. Nou ja… een lik is misschien iets te enthousiast gezegd. Hahaha. Als ik eerlijk ben, moet er zeker nog een extra laagje verf overheen voordat ze er echt strak uitzien. Maar dat komt wel. Ook dat hoort een beetje bij zo’n proces.

Niet weggooien en vervangen door iets nieuws, maar kijken of je iets ouds zo kunt aanpassen dat het weer bij je past.

Eigenlijk vind ik dat wel een mooie gedachte, ook als ik kijk naar de ouderenzorg. Want ook daar gaat het soms over de vraag of we vooral kijken naar wat iemand niet meer kan, of naar wat er nog wél is. Naar iemands verhalen, gewoontes, herinneringen en karakter. Een mens wordt natuurlijk niet ineens een ander mens omdat er iets verandert in het leven. Net zoals dit stoeltje niet minder waardevol wordt omdat het een andere kleur krijgt.

Misschien moeten we daarom soms wat minder snel denken dat iets of iemand ‘oud’ is en dus vervangen moet worden. Met een beetje aandacht, tijd en liefde kan er ineens weer iets moois ontstaan. En soms zit de waarde juist in datgene wat er al jaren is.

Deze twee stoeltjes zijn voor mij in ieder geval weer helemaal nieuw. Niet omdat ze nieuw zijn geworden, maar omdat ze hun oude verhaal gewoon mee mogen nemen naar een nieuwe plek. En eerlijk gezegd vind ik dat misschien nog wel mooier. Zelfs als er dus nog gewoon een extra laagje zwarte verf overheen moet. 😉