Waar het groen wordt

Ik ben nu twee weken op Lanzarote.Twee weken van wandelen, ademen, kijken.Twee weken op een eiland dat ik inmiddels goed ken.Zwart van de lava, kaal van de zon. Dor en droog zo is het meestal.

Maar deze keer?

Alles is anders.

Het eiland is groen.

Nog nooit zó groen gezien.

Alsof iemand de natuur heeft wakker gekust.Overal planten. Bloemen zelfs.Kleine sprietjes die tussen de stenen omhoogschieten.En dat allemaal… na een paar dagen regen.

En ik dacht HUH…

Want dit eiland krijgt bijna nooit water.De grond is hard en poreus.En toch lagen er zaadjes.Wachtend. Geduldig. Onzichtbaar.

Tot het juiste moment kwam.En nu: groei. Leven. Kleur. Stil wonder.

Ik loop daar tussen dat onverwachte groenen ineens krijgt die kleur betekenis voor mij.Groen voelt als vertrouwen.Groen voelt als kracht.Niet de snelle, schreeuwerige kracht,maar de stille, volhoudende.De kracht van wachten. Van weten dat het goed komt.

Ik moet straks weer terug naar Nederland.En eerlijk? Dat voelt een beetje dubbel.Een lichte buikpijn bij het afscheid.Want ik heb het hier altijd fijn.De rust. De eenvoud. De ruimte.

Maar tegelijk merk ik ook dat ik weer zin krijg om terug te gaan.Terug naar mijn werk.Of misschien beter gezegd: terug naar de zaadjes.

Want ook daar heb ik dingen geplant.Ideeën. Gesprekken. Kleine gebaren.Soms zie ik daar meteen iets van. Maar vaak ook niet.

En dan denk ik: misschien zijn ze nog aan het wachten.Misschien is het nog niet de tijd.Of misschien moet ik straks gewoon weer nieuwe zaden planten.

Niet alles hoeft meteen te bloeien.De natuur leert mij: wat groeit, groeit in zijn eigen tempo.En dat iets klein is, wil niet zeggen dat het geen kracht heeft.

verde Lanzarote

Dus ik ga terug.Niet met tegenzin. Maar met vertrouwen.Groen vertrouwen. Stil, krachtig en echt.Want zelfs in de droogste grond…kan iets moois ontstaan.

Broeder Bartje