Wanneer de rollen even omdraaien.

Afgelopen week vroeg ik aan een nieuwe daggast wat hij leuk vindt om te doen.

Hij dacht even na, keek naar buiten en zei: “Ik vind het fijn om te wandelen. Lekker buiten zijn.”

Even later voegde hij er met een glimlach aan toe: “Kun jij eigenlijk schaken?”

Ik moest lachen en antwoordde eerlijk: “Nee, ik kan niet schaken. Maar als jij superveel geduld hebt en het leuk vindt om het mij te leren… dan wil ik heel graag van jou leren schaken.”

En op dat moment gebeurde er iets moois.

Zijn ogen begonnen te stralen.

De daggast die even daarvoor nog wat stil en teruggetrokken was, veranderde in een leraar.

Niet een patiënt. Niet iemand met beperkingen.

Maar een mens met kennis, passie en geduld.

Hij pakte het schaakbord, zette de stukken neer en begon met uitleggen.

Even voor de duidelijkheid: ik heb al wat dingen onthouden.

♟ Pion:

Lopen recht, slaan schuin,

en worden helden als ze het einde doen.

♜ Toren:

Recht vooruit of opzij,

altijd op een rechte rij.

Terwijl hij sprak, hoorde ik niet alleen de regels van het spel.

Ik hoorde trots. Eigenwaarde. Betekenis.

En ik voelde iets wat ik in mijn werk telkens opnieuw mag ervaren:

Dat de mooiste momenten van zorg niet gaan over zorgen vóór iemand,

maar over iets dóén mét iemand.

Over iemand niet zijn ziekte laten zijn,

maar hem weer even laten meedoen laten tellen.

Die momenten, dat zijn voor mij de momenten van echte zorg.

Niet vastgelegd in protocollen of rapportages,

maar in kleine ontmoetingen, waar menselijkheid de hoofdrol speelt.

Ja, ik kan nog niet goed schaken.

Maar ik heb die dag iets veel waardevollers geleerd.

Dat wij, als zorgverleners, misschien wel het meest leren van onze daggasten.