De tijd tussen toen en nu

Afgelopen weekend zat ik wat door mijn oude foto’s te scrollen. Ineens bleef ik hangen bij deze foto. Hij werd gemaakt in 2011, op de boot naar Finland.

Ik moest er even om glimlachen. Een jongere versie van mezelf, vol plannen, zonder te weten wat de jaren daarna zouden brengen. Als iemand mij toen had verteld dat ik mijn hart zou verliezen aan de ouderenzorg, had ik dat misschien niet eens geloofd.

Wat gaat de tijd toch snel.

Afgelopen week had ik het daar nog over met een daggast. Ze zei: “Bart, hoe ouder je wordt, hoe sneller de dagen, weken en jaren lijken te gaan.” En misschien heeft ze wel gelijk.

Toch denk ik dat er nog iets meespeelt.

Wanneer je iets doet vanuit een intrinsieke motivatie, vanuit je hart, lijkt de tijd ook sneller te gaan. Dat ervaar ik iedere dag opnieuw. Sinds ik in de zorg werk, begint de week op maandag en voor mijn gevoel is het soms al vrijdag voordat ik er erg in heb. Niet omdat het altijd gemakkelijk is, maar omdat ik iedere dag werk mag doen dat voor mij betekenis heeft.

In de ouderenzorg leer ik tegelijkertijd dat tijd veel meer is dan de klok die doortikt.

Voor de één vliegt een dag voorbij, terwijl een ander juist verlangt naar iemand die even naast hem of haar komt zitten. Een oude foto kan ineens een heel leven tot leven brengen. Verhalen over vroeger, over vakanties, over de liefde, over kinderen en kleinkinderen. Herinneringen die misschien tientallen jaren oud zijn, maar nog altijd springlevend voelen.

Juist daarom probeer ik, hoe druk een dag ook is, echt de tijd te nemen voor de mensen om mij heen. Want aandacht laat zich niet meten in minuten. Soms is een kort gesprek van vijf minuten waardevoller dan een uur bezig zijn zonder echte verbinding.

Terwijl ik naar deze foto keek, viel mijn oog ook op de reddingsboei achter mij. Zonder dat ik het toen wist, is dat eigenlijk een mooie symboliek geworden. In de zorg proberen we niet altijd iemands problemen op te lossen. Maar we kunnen wel een houvast zijn. Iemand die luistert. Iemand die nabij is. Iemand die laat voelen: je hoeft het niet alleen te doen.

Misschien is dat wel de mooiste les die de ouderenzorg mij heeft geleerd.

De tijd kunnen we niet vasthouden. De jaren blijven voorbijgaan. Maar we kunnen er wél voor kiezen om onze tijd te vullen met liefde, aandacht en oprechte ontmoetingen. Want uiteindelijk zijn het niet de jaren die een leven waarde geven, maar de mensen die onderweg met je meelopen.

En als ik dan deze foto uit 2011 zie, ben ik vooral dankbaar. Dankbaar voor de reis die ik sindsdien heb mogen maken. En misschien nog wel dankbaarder voor alle bijzondere ouderen die een stukje met mij zijn meegelopen en mij hebben geleerd dat de mooiste momenten vaak ontstaan wanneer je simpelweg de tijd neemt voor elkaar.

Liefs,

broeder Bartje ❤️