Een grap over André Rieu, een voorstelling over dementie en een nagesprek met vrijwilligers… soms zit leren in onverwachte avonden.

Afgelopen week deden we bij Vier het Leven iets wat we nog niet eerder zo hadden gedaan. Normaal organiseren we avonden voor onze gasten, halen we mensen op en genieten we samen van een voorstelling. Dit keer wilde ik als locatiecoördinator in Eindhoven iets omdraaien. Niet met gasten op pad, maar met vrijwilligers zelf. Om elkaar beter te leren kennen, de verbinding te versterken en samen stil te staan bij een thema dat in mijn werk in de ouderenzorg vaak dichtbij komt: dementie.

Met dertien vrijwilligers gingen we naar Pa van Eric Corton. Ik dacht vooraf aan een mooie avond samen, maar het werd meer dan dat. De voorstelling opende gesprekken over wat dementie met mensen doet, met families, en over wat blijft als herinneringen verschuiven.

Wat ik mooi vond, was dat het niet zwaar werd, maar menselijk bleef. Met humor ook. Toen gezegd werd dat hij niet naar een verzorgingshuis wilde “want daar staat altijd maar André Rieu op”, moest ik lachen. Maar tegelijk dacht ik: hier zit precies een les.

Want goede zorg begint bij blijven kijken wie iemand is. Niet vanuit routine, maar vanuit de mens. Wat past bij iemand? Wat geeft herkenning? Niet iedereen wil André Rieu. Dat simpele voorbeeld bevestigde voor mij opnieuw hoe belangrijk persoonsgerichte zorg is.

Ook het idee dat waardigheid in een verzorgingshuis niet verdwijnt, maar opnieuw gevonden kan worden, bleef hangen. Omdat we soms te snel spreken over verlies, terwijl er ook nog zoveel mens en eigenheid blijft.

Eén zin liep met me mee naar huis: Liefde stopt niet waar herinnering begint te vervagen.

Daar zit voor mij de kern van zorg in. Aandacht. Geduld. En blijven zien wie iemand is, ook als diegene dat zelf soms niet meer kan.

Misschien gebeurde het mooiste zelfs pas ná de voorstelling. We bleven napraten en ineens ging het gesprek niet meer over het stuk, maar over onze gasten. Over mensen die tijdens een uitje onrustig worden, dingen vergeten, of net wat meer houvast nodig hebben. We spraken over hoe we daar nog beter op kunnen aansluiten. Minder corrigeren. Meer geruststellen. Meer meegaan in iemands beleving.

Iemand zei: misschien hoeven we niet altijd iets op te lossen, soms is nabij blijven al genoeg.

Dat vond ik raak.

Want toen ging het niet meer over een voorstelling, maar over hoe wij samen nog zorgzamer kunnen zijn voor onze gasten met dementie.

Wat begon als een idee om vrijwilligers dichter bij elkaar te brengen, werd een avond van verbinding én samen leren. En misschien is dat wel het mooiste van alles.

Want verbinden gaat niet alleen over elkaar leren kennen.

Soms gaat het over samen groeien in hoe je er voor anderen bent.

Broeder Bartje

#Ouderenzorg #Dementie #VierHetLeven #PersoonsgerichteZorg #Vrijwilligerswerk