Een streep in de sneeuw

Zaterdag 3 januari.

De wereld was wit. Stil ook. Zo’n stilte die je bijna kunt horen.

Ik stond buiten, sneeuwschep in mijn handen, het stoepje voor mijn huis schoon te vegen. Een eenvoudig klusje, maar eentje waar ik altijd rustig van word. Het is misschien gek, maar al dat wit… het doet iets met me. Het maakt mijn hoofd leeg. Alles oogt vredig, puur. Alsof de wereld even opnieuw mag beginnen.

Terwijl ik de sneeuw aan de kant schoof, trok ik één duidelijke streep in dat witte dek. En ineens dacht ik: hoeveel stoepjes zouden er vandaag schoongeveegd worden? En nog een stapje verder: doen we alleen ons eigen stukje, of kijken we ook naar dat van een ander?

En precies op dat moment schoten mijn gedachten terug naar een paar dagen eerder.31 december 2025. Oud en nieuw.

Terwijl wij aftelden, oliebollen aten en elkaar een goed nieuwjaar wensten, waren er collega zorgverleners aan het werk. Ambulancepersoneel. Brandweer. Politie. Mensen die klaarstonden voor anderen. En zij werden bedreigd. Bekogeld met vuurwerk. Met stenen. Met alles wat los en vast zat.

Ik las het later terug en ik voelde boosheid. Onmacht ook. Want ik begrijp het niet. Echt niet.Wat bezielt iemand om mensen aan te vallen die er zijn om te helpen?

Ik werk zelf in de zorg. En ik merk dat er iets verschuift. Waar vroeger meer begrip was, lijkt nu vaker het lontje kort. Mensen zijn moe. Mantelzorgers overbelast. De druk is hoog. En soms lijkt die spanning zich te ontladen op precies de verkeerde plek.

Maar daar stond ik. Op 3 januari. Met een sneeuwschep.En ik dacht: misschien begint het hier. Niet bij grote woorden of harde meningen, maar bij kleine daden.

Een stoepje schoonvegen. Misschien niet alleen dat van jezelf.Even oog hebben voor de ander.Een vriendelijk woord tegen iemand die het zwaar heeft.Respect voor wie zorgt, helpt en beschermt.

Dat is voor mij de Broeder Bartje-manier.Niet schreeuwen. Niet verharden. Maar verzachten.Omdat de wereld daar niet slechter van wordt alleen maar menselijker.

Die ene streep in de sneeuw was zo weer weg. Maar het gevoel bleef.En misschien… als we allemaal een klein stukje verder kijken dan ons eigen stoepje, wordt het samen weer iets lichter.

Blijf zacht.Kijk om.En vergeet niet: zorgen doe je samen.

Broeder Bartje

#BroederBartje #ZorgSamen #BlijfZacht #NieuwBegin #Respect #Zorgverleners #SamenSterk