Hardlopers groeten altijd

Ik ben nu een week op Lanzarote. Precies halverwege m’n vakantie. Wat begon als een grapje op oudejaarsavond met twee vriendinnen “Zullen we ons inschrijven voor de ASML-run?” is nu toch wel echt serieus geworden. Op 19 april sta ik aan de start van de 10 kilometer in Veldhoven. En geloof me: voor mij is dat geen kattenpis.

Mijn voornemen was duidelijk. Twee weken hier op het eiland. Twee weken trainen. Geen smoesjes, geen uitstel. Gewoon beginnen. En eerlijk is eerlijk: als je dan tóch moet afzien, dan liever met een zonnetje op je gezicht en de zee aan je zijde dan ergens bibberend in een Nederlands Kempen.

Want ja, het is hier mooier. Lopen langs het water. Je hoort de golven, je ziet de lucht roze kleuren in de ochtend, en soms… soms loop je ineens in een scène uit een Spaanse telenovela.

Hardlopers groeten altijd.

Of het nou een knikje is, een kort “hola” of gewoon een handgebaar je ziet elkaar. Je erkent elkaar. Alsof je even zegt: “Ik zie je. Ik weet wat je doet. Goed bezig, jij.”

En soms, héél soms, komt daar dan ook nog een knappe Spanjaard bij kijken. Echt waar. Deze week rende er zo één langs. Het was een soort hardlopende telenovela in slow motion. Je kent het wel de zon staat precies goed, zijn haren wapperen als in een shampoo-reclame, en jij denkt alleen maar: “Wat gebeurt hier?!”

Natuurlijk niks romantisch hoor ik was buiten adem, bezweet en moest serieus m’n best doen om niet kreunend en steunend “hola” te roepen. 😅 Maar toch… even voelde het alsof ik in een Spaanse soap beland was. En het raakte me.

Niet de Spanjaard. Nee, dat simpele groeten. Dat kleine, menselijke contact.

Het deed me denken aan m’n werk in de ouderenzorg. Ook daar zit het ‘m niet in de grote woorden of schema’s. Maar in de kleine dingen. Een blik. Een hand. Een gebaar. Zorgen zit in zien.

En weet je wat? Halverwege m’n vakantie heb ik nu dus ook precies de helft van de afstand gelopen: 5 kilometer. Aan één stuk.

Vraag me niet naar m’n tijd, die is echt nog niet om over naar huis te schrijven. Maar het feit dat ik nu die 5 kilometer alweer kan hardlopen, na weken nee, maanden van niks doen? Dat voelt voor mij als een prestatie. Eentje waar ik écht trots op ben.

Het geeft me vertrouwen. Want als dit al lukt na een paar dagen trainen… dan weet ik: die 10 kilometer in april? Die komt er. Maar ik zal ervoor moeten blijven trainen. Niet alleen hier op het eiland, maar straks ook gewoon in de Hollandse regen. In de kou. Met rode wangen en blubber op m’n schoenen.

Ik hoef geen PR te lopen straks in april. Ik hoef niet op een podium te eindigen. Als ik die 10 kilometer binnen de tijd loop, dan is dat voor mij al een overwinning.

Een overwinning op uitstellen. Op twijfelen. Op dat stemmetje dat zegt: “Zou je dat nou wel doen?”

En juist daarom is dat knikje onderweg zo belangrijk. Die kleine aanmoediging van iemand die je niet kent, maar wél begrijpt wat je doet.

Dat zie ik ook in de zorg. Daar waar mensen elkaar vinden in iets eenvoudigs.

Ik heb nog een week hier op het eiland. Nog een paar keer die berg op. Nog een paar keer zwetend de boulevard over. En misschien als ik geluk heb nog een slow motion-Spanjaard erbij.

Maar uiteindelijk? Loop ik die kilometers niet voor hem. En ook niet voor mijn vriendinnen.

Ik loop ze voor mezelf.Voor dat trotse gevoel.Voor iedereen die een knikje nodig heeft.In het lopen of in het leven.

Dus: kom je vandaag iemand tegen?Of je nou loopt, werkt of gewoon onderweg bent…Geef die ander een knikje.Of een glimlach.Je weet nooit hoe hard het binnenkomt.

Saludos deportivos,

Broeder Bartje

#BroederBartje #Hardlopen #Vakantieverhalen #Lanzarote #ASMLrun #10Ktraining #Ouderenzorg #KleineGebarenGroteBetekenis #PersoonlijkVerhaal

5 km hardlopen op Lanzarote