Je zou maar met pensioen gaan!!!

Afgelopen vrijdag was ik op het afscheidsfeestje van Petra Spapens. Ik hoor mezelf nog tegen haar zeggen: "Je zou maar met pensioen gaan."Iets wat ik haar natuurlijk ontzettend gun.

Nu zijn we een paar dagen verder, en ik denk nog geregeld terug aan die zin. "Je zou maar met pensioen gaan!" Wat is het toch dat me zo bezighoudt aan die woorden? Wil ik zelf ook met pensioen? Nee, zeker niet. Ik heb geweldig werk, werk dat ik echt nog niet kan missen. Of raakt die zin me omdat het me confronteert met hoe snel alles gaat en dat niets voor altijd is?

Werken in de zorg betekent ook vaak afscheid nemen. Afscheid van mensen voor wie je gezorgd hebt, met wie je een band hebt opgebouwd. Misschien zit ik nu op een punt in mijn leven dat ik het moeilijk vind hoe snel alles voorbij lijkt te gaan. Soms zou ik willen dat ik mijn gedachten even kon uitschakelen – het is soms best vermoeiend! Maar aan de andere kant zorgt dit juist voor reflectie en bewustwording.

Terug bij mijn daggasten

Na alle feestdagen en gekke dagen heb ik afgelopen week eindelijk al mijn daggasten weer mogen zien. Sommigen had ik al meer dan twee weken niet gezien. Wat was het fijn om ze allemaal weer terug te zien! Nu ga ik zelf twee weken op vakantie, iets wat niet door iedereen even goed werd ontvangen… een aantal daggasten liet duidelijk merken dat ze daar niet zo blij mee zijn. Maar ik zie dat juist als een goed teken: het betekent dat ik iets voor hen beteken.

Tijdens de lunch heb ik met ze afgesproken dat ze zich de komende twee weken netjes moeten gedragen. Geen gekke dingen, niet ziek worden, en zeker niet doodgaan – dat is absoluut verboden, heb ik gezegd. 😉

Nog heel veel jaren Broeder Bartje

Terwijl ik deze blog schrijf, denk ik weer terug aan die zin: "Je zou maar met pensioen gaan." En wat voel ik me gelukkig dat ik dit werk mag doen. Ik wil nog jaren in de zorg blijven werken, mooie momenten creëren, een verschil maken voor onze ouderen, en een bijdrage leveren aan de toekomst van de zorg.

Het grappige is, als ik ga rekenen hoe lang ik dit werk nog mag doen met de leeftijd die ik altijd roep dat ik ben, dan heb ik nog 36,5 jaar als Broeder Bartje te gaan!

Voor nu ga ik even genieten van het zonnetje. Ik stuur wat Spaanse zon jullie kant op!

Liefs, Broeder Bartje