Ik denk dat wij samen verantwoordelijk waren voor minstens de helft van de omzet van de plaatselijke bakker.

Hier op Lanzarote moest ik ineens weer aan mijn omaatje denken. Gek eigenlijk hoe dat werkt. Je zit ergens in de zon met een kop koffie en een gebakje voor je neus, en ineens ben je met je gedachten weer jaren terug.

Vrijdagavond was vroeger vaste prik bij ons. Samen taart eten. Slagroompunten, tompoucen, moorkoppen… alles kwam voorbij. Gewoon omaatje en ik aan tafel. Een beetje kletsen over van alles en nog wat, lachen om kleine dingen en ondertussen rustig genieten. Achteraf besef ik pas hoe groot die kleine momenten eigenlijk waren.

Later kwam dementie in haar leven. En eerlijk is eerlijk, die gebakjes werden soms ook een hele uitdaging. Een vorkje vasthouden lukte niet altijd meer en soms lag er meer op tafel dan dat er daadwerkelijk gegeten werd. Maar gek genoeg maakten juist die dingen het moment niet minder mooi. Misschien zelfs wel mooier.

Want achter die dementie zat nog steeds gewoon mijn omaatje. De vrouw waarmee ik de stad in ging. Eerst even haar nageltjes doen, lippenstift op en natuurlijk parfum. Veel te veel parfum eigenlijk. Wij kwamen ergens binnen voordat de deur überhaupt open was. En wat hebben we samen gelachen.

In de ouderenzorg zie ik vaak hoe mensen vooral kijken naar wat iemand verliest bij dementie. Dat snap ik ook, want dementie is hard. Het verandert iemand en soms voelt het alsof je beetje bij beetje afscheid moet nemen van iemand die er nog gewoon is. Maar juist daardoor ben ik kleine momenten misschien wel meer gaan waarderen.

Een hand vasthouden. Samen koffie drinken. Even rustig naast iemand zitten zonder haast. Het lijken simpele dingen, maar daar gebeurt vaak precies waar het om draait. Ik geloof oprecht dat iemand met dementie misschien niet alles meer onthoudt, maar dat gevoel blijft vaak nog veel langer hangen dan wij denken. Liefde, aandacht, veiligheid en gezelligheid verdwijnen niet zomaar.

Misschien is dat wel het belangrijkste wat mijn omaatje mij heeft geleerd. Wacht niet op later om herinneringen te maken. Doe het nu. In de kleine momenten. Want uiteindelijk zijn dat vaak precies de momenten die je voor altijd bijblijven.

En eigenlijk zegt deze foto alles. Mijn omaatje genietend van een ijsje, volledig in het nu. Geen zorgen over gisteren of morgen. Gewoon dat ene moment samen.

Broeder Bartje

#verzorgendeig #ouderenzorg #oma #love #dementie