Koffie met brie
Hoe gek kan je hoofd soms werken? Ik merk het hier op Lanzarote iedere ochtend weer. Ik sta in de keuken met een kop koffie in mijn hand, schenk er een flinke scheut melk bij en op dat moment besluit mijn brein dat ik koffie met brie aan het drinken ben.
Dat komt door het pak melk op het aanrecht. Président. In Nederland ken ik dat merk vooral van de brie. Zo’n keurig puntje kaas dat je op een plank legt als er visite komt en je even wilt doen alsof je thuis altijd servetjes bij de borrel gebruikt. Hier op Lanzarote verkoopt Président blijkbaar ook gewoon melk. Volle UHT-melk zelfs. Helemaal normaal. Alleen heeft niemand dat memo naar mijn hoofd gestuurd.
Dus iedere ochtend hetzelfde verhaal. Koffie erin, melk erbij en hup: brie. Natuurlijk weet ik dat er geen kaas in mijn kopje zit. Ik ben op vakantie, maar ik ben nog wel aanspreekbaar. Toch blijft mijn hoofd die verbinding maken. Président is brie, dus Président in koffie is blijkbaar koffie met brie. Mijn brein heeft daar geen vergadering voor nodig gehad.
Vanmorgen moest ik er weer om lachen, maar ik bleef er ook wat langer bij stilstaan. Want in de ouderenzorg kijken we vaak naar wat iemand zegt of doet en bepalen we vrij snel of iets logisch klinkt. Terwijl we helemaal niet weten welke route iemand in zijn hoofd heeft afgelegd voordat die gedachte eruit kwam.
Een geur kan iemand terugbrengen naar vroeger. Een liedje kan ineens iemand aan tafel zetten die er al jaren niet meer is. Een verpakking, kleur of woord kan iets oproepen waar een ander totaal geen verband in ziet. Wij horen dan alleen het eindpunt en denken: hoe kom je daar nou bij? Misschien is dat eigenlijk een beetje makkelijk van ons.
Want misschien klopt de gedachte voor die persoon prima. Alleen hebben wij drie afslagen gemist, een rotonde verkeerd genomen en zijn we ergens halverwege afgehaakt.
Daar mogen we in de ouderenzorg best wat vaker nieuwsgierig naar zijn. Niet meteen verbeteren of terugsturen naar onze werkelijkheid, maar eerst eens luisteren. Waar komt deze gedachte vandaan? Zit er een herinnering achter? Een associatie? Iets wat wij niet kennen?
En soms is het natuurlijk ook gewoon een rare kronkel. Zoals koffie met brie.
Ik neem nog een slok. Gewoon koffie met melk, voor de duidelijkheid. Maar zolang dat pak Président hier op het aanrecht staat, vermoed ik dat mijn hoofd daar iedere ochtend een andere mening over blijft houden.
Ach ja. Beter dit dan dat ik straks mijn toast in de koffie ga dopen.
Opmerkingen