Over omaatje, Yvon en de kracht van muziek

En ik zal het maar eerlijk zeggen: ik zing graag. Héél graag. Vooral als ik alleen in de auto zit. Dan ben ik er heilig van overtuigd dat ik zó mee zou kunnen spelen in een grote #musical. Geen twijfel over mogelijk. Daar, achter het stuur, ben ik de hoofdrolspeler met gevoel, met beleving, met een tikje overacting zelfs.

Maar vandaag gaat het niet over mijn denkbeeldige carrière op de planken, maar over iets veel mooiers. Over mijn omaatje. En over hoe muziek haar hart bleef beroeren, zelfs toen de dementie stilletjes haar wereld kwam binnenwandelen.

Mijn omaatje heeft altijd van muziek gehouden. En als je het haar vroeg, kon ze bést goed zingen. Net als ik, dacht zij dat ze een verborgen zangtalent was en misschien had ze ook wel gelijk. We zijn in elk geval allebei gezegend met het onuitroeibare #enthousiasme om vol overgave mee te zingen.

Ook toen ze ouder werd en haar geheugen haar wat begon te plagen, bleef die liefde voor muziek springlevend. In het verzorgingshuis werden regelmatig muzikale middagen georganiseerd. Want muziek brengt licht, zelfs op dagen dat het hoofd wat bewolkt is. Het zorgde voor momenten van herkenning, van plezier en soms gewoon van even zijn.

Er is in het bijzonder één iemand die voor mij, en voor mijn omaatje, een onvergetelijke indruk heeft achtergelaten: Yvon Kanters. Wat een stem, wat een warmte. Yvon kan niet alleen prachtig zingen, maar weet ook écht contact te maken. Met haar zang weet ze mensen te raken, op een manier die woorden vaak niet meer kunnen.

Mijn omaatje heeft het geluk gehad Yvon meerdere keren live te mogen horen zingen op haar afdeling. En elke keer, élke keer, wist Yvon haar te raken. Je zag het aan haar ogen, aan haar gezicht. Even was er geen verwarring, geen dementie, alleen het moment en de muziek. Een zachte glimlach, een trilling in haar hand, en soms een traan. 

En wat een geluk heb ik dat de zorg daar een filmpje van heeft gemaakt. Een kort fragment misschien, maar voor mij van onschatbare waarde. Want nu ze er niet meer is, heb ik dat kleine stukje tastbare #herinnering. Iets dat zó veel zegt.

En omdat muziek zo’n belangrijk onderdeel van haar leven was, voelde het voor ons als familie vanzelfsprekend dat Yvon ook kwam zingen tijdens de avondwake, in de kerk. Zo werd de cirkel rond. Niet met stilte, maar met klank. Niet met afscheid, maar met verbinding.

Ik geloof er heilig in: #muziek is universeel. Ze gaat voorbij woorden, voorbij ziekte, voorbij verdriet. Ze verbindt. Dus heb je een rotdag? Zet een lekker liedje op. Zing mee. Dans als niemand kijkt. En je zult merken: de wereld wordt meteen een beetje lichter.

En als je Yvon nog niet kent gun jezelf dan dat moment. Kijk eens op https://myosomusic.nl en laat je raken. Net zoals mijn omaatje, en zovelen met haar.

Liefs en een melodietje in het hart,

Broeder Bartje