Van verzorgende IG naar Heilige Antonius.

Soms heb je van die diensten die je bijblijven. Niet omdat ze zo leuk waren, maar juist omdat er tegen het einde van je dienst nog van alles gebeurt.

Laatst had ik zo’n dienst. Tegen het einde moest er nog een gast poepen. Dat kan natuurlijk gebeuren. Daarna kwam een andere gast redelijk in paniek naar mij toe: “Ik ben mijn trouwringen kwijt.” Dat was meteen een trigger voor mij. Ik voelde haar paniek gewoon met haar mee, want dat is natuurlijk verschrikkelijk.

Ik ging met haar mee naar de wc en hup, alles nagevoeld en uitgedaan, want ja, die ringen kunnen werkelijk overal zitten. Maar we vonden helemaal niks. De paniek was in die kleine wc-ruimte bij ons allebei goed te voelen. Ik heb vervolgens de hele wc nog een keer doorzocht en toen zei ik tegen haar: “Ik ga nu iets minder smakelijks doen.”

Ik heb de prullenbak leeggehaald. Eerst drie paar handschoenen aan en toen ben ik die vuilniszak gaan doorzoeken. Niet bepaald het meest smakelijke klusje, maar ik dacht: verstand op nul, die ringen moeten hier ergens tussen zitten. Ik zei tegen de gast dat ze dat ene zinnetje maar moest blijven zeggen: “Heilige Antonius, goede vriend, zorg dat je mijn trouwringen vindt.”

Ondertussen waren we ongeveer twaalf stukken incontinentiemateriaal en een heleboel ontzettend vieze doekjes verder, maar nog steeds geen ringen. Tot ik ineens iets hoorde rinkelen in de zak.

En jahoor, daar waren ze!

Na flink spoelen en schoonmaken kon ik de ringen weer aan haar teruggeven. We keken elkaar aan en zuchtten allebei diep van opluchting. Onze handen bibberden nog van de spanning.

Ik kan nu wel echt zeggen dat ik ontzettend blij ben met de ingeving om die vieze vuilniszak toch helemaal door te zoeken. Want anders waren die ringen waarschijnlijk echt niet meer teruggevonden.

Dus naast mijn werk als verzorgende IG voel ik mij op sommige momenten toch ook een beetje Heilige Antonius. Soms moet je blijkbaar gewoon tussen de ellende zoeken om iets heel waardevols terug te vinden. 

En zo sluit ik deze werkweek toch wel heel mooi af.

Nu is het tijd voor drie weken vakantie! 

Even geen diensten, geen vuilniszakken en hopelijk geen verloren trouwringen.  Tijd om op te laden, te genieten en vooral even helemaal niks te moeten.

Op naar drie weken vakantie!