Volgens mij heb ik er een vriendje bij…
Ik lag onder het schaduwdoek toen ik ineens merkte dat ik bekeken werd. Gisteren lag ik heerlijk op mijn ligbedje op Lanzarote. Een beetje uit de zon, een beetje niks doen en vooral proberen mijn hoofd ervan te overtuigen dat het nu toch echt vakantie is. Dat laatste lukt nog niet helemaal, want mijn hoofd heeft het woord uitstand blijkbaar nog niet goed begrepen. Dat ding blijft gewoon lekker doordraaien.
Ik lag te luisteren naar de geluiden om me heen. De wind door de palmbomen, de vogeltjes die overal bezig waren en dat typische geluid waardoor Lanzarote voor mij inmiddels meteen als vakantie voelt. Op een gegeven moment hoorde ik ineens een vogeltje heel dichtbij. Eerst dacht ik er niet zoveel van, maar het geluid kwam steeds terug. Tot ik dacht: dat klinkt wel héél dichtbij.
Dus ja, mijn nieuwsgierigheid won het weer eens. Ik keek achterom en omhoog en daar zat hij. Of zij natuurlijk. Gewoon boven mij, rustig naar beneden te kijken. En volgens mij was de nieuwsgierigheid wederzijds, want het vogeltje zat niet alleen te zingen, maar leek mij echt eens uitgebreid te bekijken. Alsof het dacht: Wie ligt daar nou onder dat rare doek en wat voert die man eigenlijk uit?
Ik moest er behoorlijk om lachen. Jullie kennen inmiddels Pimmetje, mijn vaste kleine vriendje hier op Lanzarote. Maar volgens mij is er deze vakantie dus een nieuw exemplaar bij gekomen. Alleen heeft deze nog geen naam.
Terwijl ik naar dat vogeltje bleef kijken, schoten mijn gedachten ineens terug naar mijn werk in de zorg. Want hoe vaak zijn wij daar niet vooral bezig met alles wat moet? Afspraken, rapportages, planning, zorg, telefoontjes en ondertussen gebeurt er natuurlijk ook van alles om je heen. En wanneer iemand ineens ander gedrag laat zien, kijken we soms vooral naar dát gedrag.
Waarom doet iemand zo? Hoe krijgen we dit weer rustig? Wat is er vandaag aan de hand? Allemaal logische vragen, zeker wanneer het druk is. Maar misschien moeten we soms eerst iets langer blijven kijken. Niet meteen invullen waarom iemand iets doet en niet meteen een oordeel klaar hebben, maar luisteren, observeren en nieuwsgierig blijven naar de persoon die voor je zit. Wat probeert iemand mij eigenlijk te vertellen?
Dat klinkt eenvoudig, maar in de praktijk is het dat natuurlijk lang niet altijd. Ik hoor mensen al denken: leuk Bart, maar waar halen we daar de tijd vandaan? Dat snap ik ook. Vijf minuten extra kan in de zorg soms voelen alsof je ergens nog een uur vandaan moet toveren. Toch geloof ik dat juist wat langer kijken soms kan helpen. Misschien ontdek je daardoor eerder wat iemand nodig heeft of waarom bepaald gedrag ontstaat.
En waarschijnlijk is dat ook precies waarom ik zoveel zin heb in november. Dan start ik bij
IMOZ met de GVGP-opleiding. Ik hoop daar natuurlijk veel te leren over gedrag, maar vooral ook praktische handvatten te krijgen waarmee ik de gasten met wie ik werk nog beter kan begeleiden en helpen. Niet alleen kijken naar wat iemand doet, maar nieuwsgierig blijven naar wat daarachter zit.
Grappig eigenlijk. Daar lig je dan op Lanzarote onder een schaduwdoek en wordt die gedachte aangewakkerd door een vogeltje dat waarschijnlijk alleen maar wilde weten wat voor vreemde vogel daar beneden lag. Misschien moet ik hem tegen de tijd dat mijn opleiding begint maar als eerste docent opschrijven.
Alleen ontbreekt er nog één ding: een naam. Dus weet jij een leuke, mooie of misschien een beetje gekke naam voor mijn nieuwe Lanzarote-vriendje? Dan hoor ik hem graag. Misschien kom ik hem deze vakantie nog wat vaker tegen.
Opmerkingen