Wereld Parkinson Dag gezien door de ogen van broeder Bartje

Vandaag sta ik even stil. Niet langer, niet zwaarder dan nodig, maar wel bewust. Want vandaag is het Wereld Parkinson Dag.

En eerlijk is eerlijk… ik moest even glimlachen toen ik hoorde waarom juist deze datum gekozen is. Het blijkt de geboortedag te zijn van James Parkinson, de arts die de ziekte voor het eerst beschreef. Moet je nagaan: je wordt geboren, doet je werk goed… en jaren later staat de hele wereld stil bij jouw naam. Dat is toch een vorm van “eeuwige dienst” waar zelfs wij in de zorg nog iets van kunnen leren 😉

In de ouderenzorg komen we dagelijks van alles tegen. Kwetsbaarheid, kracht, humor, verdriet en bovenal: menselijkheid. En steeds vaker ook Parkinson. Net als dementie is het een ziekte die langzaam maar zeker meer ruimte inneemt in het leven van mensen en dus ook in ons werk.

Wat mij raakt, is niet alleen de ziekte zelf. Het zijn de kleine momenten. Een hand die trilt maar toch iemand wil vasthouden. Woorden die moeilijker komen, maar een blik die alles zegt. Het doorzettingsvermogen van mensen die elke dag opnieuw leren omgaan met veranderingen in hun eigen lichaam.

We leven in een tijd waarin de zorg verandert. Er komen meer ouderen, en daarmee ook meer mensen met aandoeningen zoals Parkinson en dementie. Dat vraagt iets van ons. Niet alleen kennis, maar vooral geduld. Aandacht. Echte nabijheid.

Als broeder kijk ik vaak niet eerst naar de ziekte, maar naar de mens. Wie ben je? Wat heb je nodig? Waar word je blij van, ondanks alles? Want ook met Parkinson blijft iemand zichzelf. Misschien anders, misschien kwetsbaarder, maar nog steeds vol verhalen, herinneringen en waarde.

Vandaag is dus geen dag van zwaarte alleen. Het is ook een dag van bewustwording. Van erkenning. Van even extra kijken naar die ene bewoner, cliënt of patiënt en denken: ik zie jou.

En misschien is dat wel het belangrijkste wat we kunnen geven.

broeder Bartje