Ze stonden woensdag toch een beetje bij ons op het podium

Op woensdag 9 september was het dan eindelijk zover. Terwijl wij onze presentatie hielden, stonden onze oma’s levensgroot achter ons op het scherm. Voor ons allebei zijn onze oma’s een enorme inspiratiebron. Ze hebben ieder op hun eigen manier iets meegegeven dat nog altijd doorwerkt in hoe wij naar ouderen kijken en wat wij voor hen willen betekenen. Daar stonden we dan samen op het podium, met foto’s van onze beide oma’s achter ons en 160 ouderen voor ons in de zaal. Tijdens de voorbereiding hadden we vaak nagedacht over wat we eigenlijk aan het organiseren waren, maar toen we daar eenmaal stonden, kwam het toch even binnen. Wat zouden die twee oma’s trots zijn geweest.

We begonnen onze middag met de woorden: Hoe komt een idee ooit tot stand? Waar komt die gedachte vandaan? Waar komt dat helder ogenblik, dat inzicht toch van? Het idee voor deze matinee ontstond in december vorig jaar. Bart liep al langer rond met de wens om een matinee voor ouderen in Veldhoven te organiseren. Niet alleen vanuit Stichting Vier het Leven, maar juist samen met meerdere organisaties. Wat zou er gebeuren als we onze krachten zouden bundelen en allemaal een stukje zouden bijdragen?

Dat idee bleef gelukkig niet alleen een gedachte. SWOVE en Severinus sloten aan en langzaam begon iets wat eerst nog klein was steeds meer vorm te krijgen. Vanaf dat moment werden we partners in crime en hebben we samen de afgelopen maanden ontzettend veel bedacht, besproken, geregeld en georganiseerd.

Die ochtend van 9 september begonnen we samen met vrijwilligers van SWOVE en Stichting Vier het Leven en medewerkers van Theater De Schalm met het inrichten van de zaal. Tafels, stoelen, bloemen, techniek en horeca: alles moest op zijn plek vallen. Juist op zo’n ochtend merk je hoe bijzonder het is als zoveel verschillende mensen hetzelfde idee omarmen en bereid zijn om samen de schouders eronder te zetten.

Langzaam zagen we alles bij elkaar komen en wat zag die theaterzaal er uiteindelijk mooi uit. De bloemen van Liebregts en Liebregts stonden op tafel en zelfs aan de kleine details was gedacht. De gebaksbordjes mochten we lenen van Oktober. Misschien lijkt zoiets klein, maar juist al die bijdragen bij elkaar zorgden ervoor dat de zaal die warme en feestelijke uitstraling kreeg waarop we hadden gehoopt.

De verbinding waar we deze middag op hoopten, was eigenlijk al begonnen voordat de eerste gast binnenkwam. Niet alleen tussen organisaties, maar vooral tussen mensen die samen bezig waren om iets moois neer te zetten.

Toen de deuren opengingen, vulde de zaal zich langzaam met gasten. Mensen zochten hun plek, begroetten elkaar en al snel hing er die warme, gezellige sfeer waar we op hadden gehoopt. De zelfgemaakte appeltaart werd uitgedeeld door bewoners van Severinus en dat vonden we prachtig om te zien. Niet alleen aanwezig zijn bij een matinee, maar er ook echt onderdeel van zijn en actief bijdragen aan het welkom van de gasten. Voor ons liet dat precies zien wat deze middag bijzonder maakte: iedereen deed mee op zijn eigen manier.

Na een poosje kwam de toneelmeester naar ons toe en zei: “Vijf minuten voor aanvang.”

We hadden nooit gedacht dat die woorden zo magisch konden voelen.

Daar stonden we dan, nog vijf minuten voordat we samen het podium op zouden gaan. Vijf minuten waarin ineens alles samenkwam: de maanden van voorbereiden, de overleggen, alle mensen die hadden geholpen en de zaal die inmiddels helemaal gevuld was. We keken elkaar aan en beseften: hier hebben we met z’n allen naartoe gewerkt. Natuurlijk waren er ook zenuwen, maar vooral voelden we trots. Wat was het gaaf om deze matinee samen te mogen openen.

Toen we eenmaal op het podium stonden en de zaal inkeken, zagen we daar 160 ouderen zitten. Maar eerlijk gezegd zagen we vooral heel veel gezichten van mensen die gekomen waren om samen een fijne middag te beleven.

En dat gebeurde ook.

De muziek was deze middag in handen van Yvon Kanters. Yvon heeft natuurlijk een ontzettend mooie stem, maar tijdens deze middag zagen we ook dat ze nog een andere gave heeft: mensen verbinden. Ze maakte contact met de zaal, kreeg mensen mee en zorgde ervoor dat er iets ontstond tussen haar en het publiek. Mensen zongen mee, bewogen mee, lachten en genoten zichtbaar. Vanaf de zijkant van de zaal stonden we daar soms gewoon even naar te kijken en dachten we: wat mooi om zoveel ouderen samen te zien genieten.

En er was nog iets wat voor veel herkenning zorgde. Op het grote scherm kwamen prachtige oude beelden van Veldhoven voorbij, afkomstig van Erfgoedhuis Veldhoven. Foto’s van plekken, straten en momenten uit het verleden die bij veel mensen in de zaal herinneringen opriepen. We zagen mensen naar het scherm kijken, elkaar iets aanwijzen en verhalen met elkaar delen.

Juist de combinatie van muziek en die beelden van vroeger maakte iets los. Een liedje kon ineens passen bij een herinnering en een oude foto kon zomaar een verhaal van tientallen jaren geleden terugbrengen. Voor even werd het verleden weer een beetje tastbaar. We zijn Erfgoedhuis Veldhoven dan ook ontzettend dankbaar dat we deze prachtige beelden tijdens de matinee mochten gebruiken.

Op zulke momenten besef je opnieuw wat muziek én herinneringen kunnen doen. Ze kunnen mensen laten lachen, verhalen terugbrengen en ervoor zorgen dat mensen die elkaar misschien helemaal niet kennen toch samen hetzelfde moment beleven.

We zitten daarom allebei nog steeds een beetje in die gelukkige bubbel. Niet alleen omdat de middag van 9 september geslaagd was, maar vooral omdat het voelde alsof we samen iets hebben neergezet waarop we verder kunnen bouwen. Geen eenmalig leuk idee dat daarna weer verdwijnt, maar hopelijk het begin van iets wat we volgend jaar opnieuw kunnen doen en misschien zelfs nog verder kunnen laten groeien.

Dat konden we natuurlijk nooit alleen. Er zijn de afgelopen maanden ontzettend veel mensen geweest die een stukje van deze middag mogelijk hebben gemaakt. De medewerkers van SWOVE hebben enorm geholpen, net als de vrijwilligers van Stichting Vier het Leven. Vanuit Theater De Schalm kregen we alle ruimte en hulp. Marlies als eventmanager, de medewerkers van de horeca en de mensen van de techniek zorgden ervoor dat alles klopte en dat wij uiteindelijk gewoon konden doen waarvoor we daar waren.

Liebregts en Liebregts zorgden met de bloemen voor een prachtige aankleding van de zaal. Het gebak werd met veel zorg gemaakt door de bewoners van Severinus, die het vervolgens vol trots zelf hebben uitgeserveerd. Een van de bewoners nam bovendien de rol van interviewer op zich en ging met de gasten in gesprek, terwijl dit werd gefilmd. Oktober hielp ons met de gebaksbordjes en de bitterballen van D’n Burgemister maakten het aan het einde nog net wat feestelijker.

Patricia legde de middag vast op foto’s en iedere keer als we die terugkijken, komt dat blije gevoel gewoon weer terug. Dan zie je pas hoeveel er op zo’n middag gebeurt: een lach hier, een gesprek daar, iemand die meezingt, een hand op een schouder. Juist die kleine momenten vertellen misschien wel het grootste verhaal.

We kregen financieel steun van verschillende kanten. Dankzij de gemeente Veldhoven, VDL Foundation, Rotary Veldhoven, Vrienden van SWOVE en Stichting Tiny en Anny van Doorne konden we deze middag organiseren en de ticketprijzen zo laag mogelijk houden. Daar zijn we ontzettend dankbaar voor.

De burgemeester Marcel Delhez was erbij en het was fijn dat hij tijd had gemaakt om deze middag mee te beleven. Zijn woorden na afloop gaven ons opnieuw extra motivatie om te kijken hoe we hier volgend jaar een vervolg aan kunnen geven.

Getlin Visser, bestuurder van Stichting Vier het Leven, was aanwezig en dat vonden we erg leuk. Het laat mooi zien dat zo’n middag echt breed gedragen wordt. Rob Slegers, bestuurder van SWOVE, kon er helaas niet bij zijn omdat hij op vakantie was. Alleen dat is eigenlijk al een goede reden om het volgend jaar gewoon opnieuw te doen, zodat ook hij kan zien en voelen wat er ontstaat als zoveel mensen en organisaties samen iets moois neerzetten voor ouderen in Veldhoven.

Als we nu terugkijken op woensdag 9 september, overheersen vooral dankbaarheid en trots. Dankbaarheid voor iedereen die heeft meegedacht, geholpen, gesponsord, gezongen, geschoven, geschonken, gereden, appeltaart heeft uitgedeeld, beelden beschikbaar heeft gesteld, spullen heeft uitgeleend en gewoon aanwezig was.

En trots omdat we met z’n allen iets ontzettend gaafs hebben neergezet. We hebben laten zien wat er kan ontstaan wanneer organisaties en mensen niet alleen naast elkaar werken, maar echt samen iets gaan doen.

En ergens denken we dan toch weer aan onze twee oma’s. Zonder dat zij het misschien ooit hebben geweten, hebben ze ons allebei iets meegegeven wat op 9 september nog steeds voelbaar was in die theaterzaal: liefde voor mensen, aandacht voor ouderen en misschien vooral het besef dat je soms gewoon moet beginnen met een idee waarvan je nog helemaal niet weet waar het uiteindelijk terechtkomt.

Die middag stonden ze daarom toch een beetje bij ons op het podium.

Toen we die zaal vol mensen zagen genieten, wisten we eigenlijk één ding heel zeker: dit smaakt naar meer. Dus ja, de eerste plannen voor volgend jaar zullen vanzelf weer ontstaan. Want de zin die we de afgelopen maanden vaak hebben uitgesproken, past na deze middag misschien wel beter dan ooit:

Alleen ga je sneller, maar samen kom je verder.

Tot volgend jaar.

Claudia & Bart