Lieve collega’s, Herkennen jullie dat? Dat je ’s ochtends opstaat en je lijf zachtjes “au” zegt, maar jij antwoordt: niet zeuren, er wachten mensen op me. Dat je nóg een rondje loopt. Nóg even blijft zitten bij die mevrouw die haar man mist. Nóg een kopje koffie inschenkt, terwijl je zelf al uren niet hebt gezeten. Want zorgen… dat doen wij. Met hart en ziel. In de ouderenzorg zijn we er altijd. Voor die meneer die ’s nachts bang is. Voor familie die het even niet meer weet.

Daar ben ik weer. Terug van vakantie. En inmiddels kan ik het gerust zeggen: de eerste week werken zit er alweer op. De koffers zijn uitgepakt, de was is gedaan en mijn hoofd is weer aardig geland. En weet je? Ik ben oprecht blij dat ik weer mag werken.Nog blijer was ik toen ik de daggasten weer zag. ALLEMAAL NOG IN LEVEN. Voor mijn vakantie had ik het nog zó duidelijk gezegd:“Geen gekke dingen doen hè, ik ben even weg.” Waarop zij natuurlijk direct reageerden met:“Ja maar Ba

vlinder Oma Soms kijk ik naar mijn enkel en glimlach ik. Daar, net boven mijn schoenrand, zit een klein, fijn veertje. Geen los veertje van een vogel die voorbijvloog, maar een tatoeage. Zwart, zacht, eenvoudig. Een blijvende herinnering aan mijn omaatje. Mijn oma was een bijzondere vrouw. Een dame met stijl, die haar haar keurig in de krul had, altijd een nette blouse droeg en nooit maar dan ook nooit iets zou hebben overwogen als… een tatoeage. Ze vond dat maar niks. Dat wa

Twee foto's van een kleine salamander op Lanzarote boven op een veger en blik in de zon, onder verscholen in een groene deurkier. Een ode aan Pimmetje, de onverwachte huisgenoot. Voor wie Pimmetje niet kent: lees vooral even terug wat ik drie maanden geleden schreef. Maar voor de snelle lezer Pimmetje is een salamandertje. Ja, echt waar. En voor iemand zoals ik, die spontaan een halve paniekaanval krijgt van alles met meer dan vier pootjes of zonder poten überhaupt, is dat be