Pimmetje Deel Twee: Deur op een Kier

Twee foto's van een kleine salamander op Lanzarote boven op een veger en blik in de zon, onder verscholen in een groene deurkier. Een ode aan Pimmetje, de onverwachte huisgenoot.

Voor wie Pimmetje niet kent: lees vooral even terug wat ik drie maanden geleden schreef.

Maar voor de snelle lezer Pimmetje is een salamandertje. Ja, echt waar. En voor iemand zoals ik, die spontaan een halve paniekaanval krijgt van alles met meer dan vier pootjes of zonder poten überhaupt, is dat best bijzonder.

We waren weer op Lanzarote. Zelfde huisje. Zelfde rust. Zelfde plamboom. En ergens vroeg ik me toch een beetje af… zou Pimmetje er nog zijn?

Nou, je raadt het al. Achter het huisje hebben we een klein schuurtje. En jawel hoor ik zie ineens een piepklein koppie in de kier van de deur. Daar zat-ie. Pimmetje. Alsof-ie nooit is weggeweest. Alsof hij dacht: “Hé Bart, daar ben je weer!”

Uit mijn goedheid dacht ik natuurlijk meteen: oh nee, die zit daar vast! Dus ik liet de deur expres op een kier staan. Zou hij eruit kruipen? Even kijken... nee hoor. Dag één? Niks. Dag twee? Nog steeds zit-ie daar, chill alsof het zijn tweede huis is. Ik heb nog gecheckt of-ie leefde en ja hoor, alles functioneerde.

Na twee dagen dacht ik: tijd voor actie. Bart de dappere. Bart de redder van salamanders.Ik verzamelde al mijn moed (want ja, beestje blijft beestje), pakte voorzichtig de deur en haalde Pimmetje eruit. Triomfantelijk zette ik hem aan de voorkant van het huisje, in die grote plamboom. Mooie plek. Veel ruimte. Prima uitzicht.

En ik? Ik was trots én opgelucht. Kijk mij eens even de held uithangen.

Maar toen… einde van de dag, ik loop weer langs datzelfde schuurtje. En wat gebeurt er?Een flits voor mijn voeten. “Nee hè,” dacht ik, “dit zal toch niet…”

En ja hoor. De dag erop we gingen opruimen, de ligbedden moesten terug in het schuurtje ik werp nog één blik in die kier. En wie zit daar?

Pimmetje.Weer.Precies daar.

En toen viel het kwartje.Ik had Pimmetje gered. Dacht ik. Maar… wilde hij eigenlijk wel gered worden? Of zat hij gewoon hartstikke lekker daar in die deurkier, precies op zijn eigen plek, in zijn eigen tempo, met zijn eigen comfort?

En zo zoals zo vaak bracht Pimmetje me weer terug bij mijn werk in de ouderenzorg.

Hoe vaak willen wij als zorgprofessionals iemand helpen uit een gevoel van goedheid?Hoe vaak nemen wij over, vullen in, trekken iemand “uit de kier” met de beste bedoelingen, maar zonder echt te checken of het wel nodig is?

We doen het niet uit slechtheid. Helemaal niet.Maar soms heel soms is het eerder ons zorgsyndroom dat spreekt, dan de echte behoefte van de ander. En zo ontnemen we iemand onbedoeld de kans om zelf te bepalen, zelf te handelen, zelf te zijn.

Pimmetje herinnerde me eraan dat rustig observeren, vertrouwen geven en ruimte laten soms waardevoller is dan goedbedoeld ingrijpen.

Dus… wie herkent dit?Wie betrapt zichzelf er ook wel eens op dat je te snel wilt helpen, terwijl het misschien beter is om het even aan te kijken?Laat het hieronder weten ik lees graag mee.

Con amor,

Broeder Bartje

#zorg #ouderenzorg #wijzijnverzorgendeig #vertrouwen #ruimtegeven #verzorgendeig #blogger